Daarom moet ik t even kwijt, in de hoop dat er meer mensen zijn en eventuele tips hebben

Zodra het onderwerp over bloed gaat, kan ik al snel paniekerig worden en je hoeft bij mij ook niet aan te
komen met fotos of filmpjes over bloed. Toch heb ik soms wel momenten dat ik het wel kan weerstaan,
zoals het zien van droog bloed, griezelfilms, bij dieren(als het niet om een grote hoeveelheid gaat en het niet drupt)
of het maandelijkse pretje

Maar verder... lijd het bijna iedere keer tot bijna flauwvallen en vermijd ik dat dus ook het liefste, maar het is ondertussen echt
niet grappig meer, omdat ik gewoon niet over mijn 'angst' heen kom.
Vandaag had ik bijvoorbeeld een biologie praktikum, bloedgroep bepalen. De bedoeling was dat je op 1 van je vingers met een mini
naaldje werd geprikt en het bloed over 4 vakjes ging verspreiden. Zo kon je dus zien (door stolling van bloed) wat voor bloedgroep
je had en of je positief of negatief was. Het praktikum was niet verplicht.
Ik , die biologie heel interessant vind, wou toch wel weten wat voor bloedgroep ik had en zag dit ook als een manier om misschien
wel een beetje mijzelf van deze fobie af te helpen. Maar dat had ik dus misschien beter niet kunnen doen

Ik ging zitten en een mnr van biologie pakte mijn hand en drukte dus het naaldje er in. Het deed helemaal niet zeer, en ik dacht mijzelf
dus te kunnen beheersen om niet in paniek te schieten maar toen hij zei: 'ja ik druk alleen nog even om er nog een paar drupjes uit te krijgen'
en toen had ik het niet meer en ja hoor, daar kwamen weer de symptomen van het flauwvallen, echt een vreselijk poedersuiker gevoel kan ik je zeggen...
Duizelig, misselijk, hoge pieptoon in je verdoofde oren, wazige korrelige vlekken voor je ogen, verdoofde ledenmaten,...
maar het rare is dat ik nooit buiten bewustzijn raak, ik blijf altijd bij en voel me dan echt half verlamd, heel eng..
Ondertussen probeerden ze mij af te lijden en ook bij bewust zijn te houden door tegen mij te praten, vragen te stellen en dat
soort dingen maar ik dacht alleen maar 'hoe kom ik hier weer uit?' Uiteindelijk moest ik mijn hoofd naar beneden doen en langzamerhand werd
ik weer wat beter, het heeft ongeveer 10 minuten geduurd voordat ik weer een beetje normaal kon functioneren.
Het is niet alleen best wel schamend, omdat sommige mensen denken dat het nep is of ik mij aanstel, maar het is gewoon zo vervelend en
opzich beheerst het je leven wel een beetje. Hoe graag ik ook wil ik blijf maar heftig reageren tegenover bloed.
Zijn er meer mensen die dit hebben? die ervaringen met mij kunnen delen en eventuele oplossingen er voor hebben?
Ik hoor het graag en ben benieuwd naar jullie verhalen, meningen, tips oid..
want word er echt zat van ondertussen..
Groetjes Lotte
Ohja en mijn bloedgroep was trouwens O positief
Het went, zeg maar.
).
)

