Geplaatst November 2005 kwam er een einde aan die lol. Onderweg naar school moest ik ergens inslaan. Een auto was bezig met achteruit uitparkeren en ging gelijk achteruit de bocht om. Ik zag m manouvreren en omdat het wel duidelijk was dat ik mn voorrang niet zou krijgen, besloot ik netjes te wachten en hem de ruimte te geven voor zn manouvre.
Auto kwam steeds verder en verder achteruit, waarop ik een paar keer tuuterde (halló, ik sta hier ook nog!) en met scooter en al (terwijl ik er dus nog op zat) achteruit ''peddelde''. Ging prima, tot de automobilist zn enorme 4x4 vol gas achteruit zette. *Boem*. Ik had de tegenwoordigheid van geest om mijn kansen af te wegen tegen de hardheid van de achterbumper van de auto en sprong van mn scooter af, waarbij ik met mijn linkerbeen vol afzette.
Leek allemaal met een sisser af te lopen. Wat schade aan de kappen maar nothing we could'nt handle. Nummers uitgewisseld, scootertje weer gestart en mijn weg vervolgd. De pont opgelopen.... En finaal door mn linkerbeen heen gezakt. Mams gebeld en zij was verstandig genoeg om me van school te houden die dag en eerst eea te regelen, een doktersbezoek van de inmiddels pijnlijke linkerknie van onderdeel van die dag.
Het leek onschuldig. Waarschijnlijk iets licht verrekt, zou wel wegtrekken. Geduld en een beetje rust.
Na 3 maanden geduld was het wel duidelijk dat er meer aan de hand was. Inmiddels was er contact geweest met de verzekering; zij stelden 2,5 jaar voor stabilisatie van de klachten, daarna zou er verder worden gekeken naar evt vergoeding.
Na een jaar pijn zijn we gestart met artsen bezoeken. Ik ben in de beste klinieken van NL geweest, werd altijd weer met een kluitje in het riet gestuurd. Vlak voor mijn 18e verjaardag overbelastte ik de boel (oa door stage op een manege) en kon een half jaar niets meer, kon nét aan kleine stukjes lopen. Het was zo heftig, dat we toen zelfs zijn gaan kijken voor een wandelstok. Leuk joh, ben je 18, in ''de bloei van je leven'', heb je zó veel pijn dat een wandelstok een serieuze optie wordt en intussen word je overal weggestuurd met 'we kunnen niks vinden, je knie is gezond''.
We zijn nooit helemaal gestopt met zoeken, maar op den duur ben je het goed zat, die teleurstellingen... Ik vond manieren om vrij goed met mijn pijn om te gaan en de extremen kon ik zo redelijk voorkomen. Heb nooit meer een half jaar niets gekund in elk geval. Slechte dagen heb ik altijd gehouden.
Recent ben ik eea bij elkaar gaan optellen; ik had wel voor érg veel gewrichten bij de HA gezeten.. Hmmm.. Besloot een oude tip van een oud-stalgenootje na te gaan; fibromyalgie.
Vandaag kreeg ik (nog flink grieperig, natúúrlijk, heb ik weer
) de uitslagen van de laatste bloedtests. Enige wat er gevonden is, is een abnormaal laag vitamine D-gehalte (schijnt heel bizar te zijn, mede doordat ik veel buiten ben. Vitamine komt nmlk uit zonlicht en zo'n heftig tekort komt kennelijk bijna alleen voor bij bijv gesluierde mensen). Met die uitslagen, icm andere onderzoeken en vragen, kon de diagnose gesteld worden. Inderdaad fibromyalgie. Daarnaast heb ik iets te lange banden in alle gewrichten, mijn gewrichten hangen dus als het ware in de banden ipv dat ze netjes ingekapseld zijn. Ben je weer mooi klaar mee
Het devies; ik krijg een stevige kuur om de vitamine D weer op peil te brengen, dat zou íets moeten helpen. Hoop dat mn vermoeidheid van de laatste tijd in elk geval dan minder wordt.. Verder moet ik naar een revalidatiearts, mede doordat mijn banden dus te ruim zijn, er moet extra aandacht besteed worden aan mijn training. Verder rest er niets anders dan oefeningen doen en ermee om te leren gaan.
Ik ben eigenlijk vooral erg opgelucht. Een einde aan alle onzekerheid.. Ik krijg langzaamaan een beeld van hoe mijn leven en toekomst eruit kunnen zien. Het is een hel om je af te vragen hoe de klachten zich zullen ontwikkelen. Immers, als het op mijn 18e al zo extreem kon zijn, hoe moet dat dan als ik ouder word? Nu krijg ik daar een iets beter beeld bij. Het is geen ''goede'' diagnose; je kunt het niet genezen. Maar het is zeker ook geen echt slecht nieuws. Ben ik blij? Mwoh. T blijft iets wat niet verholpen kan worden. Maar opgelucht ben ik zeker. Ik weet tenminste wat ik heb. Ik kan weggaan van mn werk omdat ik kapot ga van de pijn, en zéggen wat ik mankéér. Niet meer 'geen idee, heb al jaren pijn''.
Ik ben opgelucht. En vooral erg blij dat ik heb doorgezet met het speuren naar een mogelijke oorzaak van mijn pijn.
Bedankt voor het lezen van dit hele verhaal
Hoop dat dat voor jou anders loopt, sterkte! 
) maar ik kreeg voor 5 dagen een drankje, een superboost zeg maar, en daarna voor 3 maanden pillen.
Ze hebben voor zover ik weet alle andere mogelijke verklaringen uitgesloten inderdaad 
Lijkt me niet niets als je zoveel pijn hebt. 
