Ik heb via de zoekmachine eens gezocht naar onderwerpen gerelateerd aan trombose,
maar het meest "recente" onderwerp is van al een hele tijd terug.
Zijn er meer bokkers met trombose?. En wat zijn jullie ervaringen hier mee?.
Hoe ga je om met de bloedverdunning en je dagelijkse activiteiten..
En hoe gaat het met de trombose "klanten" van een paar jaar terug?. Helemaal hersteld of nog aan een kous?.
Zelf heb ik in 2007 trombose en multiple longembolieën gehad, Na 2 jaar niet van een steun kous af gekomen te zijn is er door eigen initiatief onderzoek gedaan in Assen die mij door hebben gestuurd naar Maastricht waar het May Thurner syndroom is uitgekomen.
May Thurner syndroom is een aangeboren afwijking in buik/bekken waardoor je slagader over je ader heen loopt en daarbij je ader in verdrukking brengt. Dit geeft vergrote kans op trombose maar ook een nauwe doorgang waardoor herstel van trombose veelal klachten laat houden, door deze aanhoudende klachten en verder onderzoek komt MT soms aan het licht. Nu zitten er 4 stents in de ader en met bloedverdunning is deze aandoening voor mij goed te onderhouden met op het moment 40% doorstroming. Aangezien May Thurner zeldzaam is verwacht ik niet dat mensen dit kennen, maar je weet maar nooit
. Er zit natuurlijk zoals ieder persoon met trombose een heel verhaal achter, maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien
misschien komt dit nog wel, eerst zou ik graag weten of er meer personen zijn met de aandoening Trombose... 


.
.. maar ik zat met bloedklonters in mijn longen waardoor ik niet meer kon ademen. Zat tussen leven en dood en ze hebben mij op het nippertje geopereerd (heel risicovol want ze verdunnen uw bloed zo danig dat er veel kans bestaat op interne bloedingen). Ze hebben mij lokaal verdoofd en dan met lang instrument (?) in mijn aders alle klonters uitgehaald alles vrijgemaakt en een Cava filter gestoken zodat de bloedklonters niet meer tot in mijn longen konden komen. Het was vreselijk pijnlijk, want op uw lichaam voel je niets maar eens ze intern in uw lichaam bezig zijn helpt het niets en voel je alles, brr.. en deze operatie heb ik een week lang ( 7x) moeten ondergaan. alle 2 uren kwamen ze bloed nemen, want ze kregen erna mijn bloedwaardes niet goed. ik was vreselijk moe en ben nooit zo bang geweest , ik wist niet of ik het ging halen.. was in intensive care en al mijn familie kwam huilend binnen nadat ze met de dokter gesproken hadden... hum.. dan weet je genoeg hé.
)
was nog best gezellig, jongen van een aantal jaar ouder waar ik best gezellig mee kon kletsen, heb hem nog bijlessen Engels gegeven daar