Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

) en ik voelde de tranen al meteen prikken achter mijn ogen. Zat bij de bushalte dus heb alles weg geprobeerd te drukken


Sky_As schreef:bij mij heeft denk ik vooral mijn vriendje er last van ....
erg zielig, maar gelukkig is hij erg lief voor me...hoop ook echt dat hij het begrijpt.
Ik kan zo uitkijken naar dingen, bijv. als we iets leuks samen gaan doen, of als ik daar in in heb.
Dan kan ik mezelf zo rot gaan voelen als dat dan bijv. niet doorgaat of er iets tussenkomt....
Maritje1991 schreef:Ja, maar ook zo erg dat het hun leven beheerst?
ik heb er echt last van, kan er moeilijk mee leven. neig ook erg naar perfectionisme.. en als dat dan niet haalbaar is op dat moment.. sla ik om, en is het grote negatieve put!
Ben snel depressief en zie geen uitweg meer ed...
) denk ik, het valt toch allemaal wel mee en het komt goed
... Op mijn mindere momenten word ik soms echt moedeloos, maar toch ben ik over het algemeen niet pessimisisch over mijn levensloop en toekomstbeeld. 't voelt voor mij meer als een fysieke omslag telkens, ook omdat mijn lichaam (of hersenen ) het van te voren echt al aangeven dat ik me op een punt bevind dat ik echt van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan
En het gevolg is dat ik dan maar gewoon uberhaupt niet mijn best meer ga doen om iets te bereiken, want de kuil waarin ik terecht kan komen als het misgaat is zo diep... Dat ik het gewoon niet meer probeer, zodat ik me uberhaupt maar aan de oppervlakte begeef, en ook niet in een diepe kuil kan vallen. Ik ben dus niet iemand die voor middelmatigheid gaat, dan verpest ik het maar meteen compleet. Dat is wel echt mijn main-issue Wsl
... Verpest ik echt een hoop dingen mee
Menino schreef:Ja naja ik herken dat opzich wel... De stap zetten om (weer) naar een psycholoog te gaan, dat gebeurt toch niet, want op mijn goede momenten (die zeker in de winter in de minderheid zijn) denk ik, het valt toch allemaal wel mee en het komt goed
... Op mijn mindere momenten word ik soms echt moedeloos, maar toch ben ik over het algemeen niet pessimisisch over mijn levensloop en toekomstbeeld. 't voelt voor mij meer als een fysieke omslag telkens, ook omdat mijn lichaam (of hersenen ) het van te voren echt al aangeven dat ik me op een punt bevind dat ik echt van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan
![]()
Maargoed, ik ben ook heel perfectionistisch, en zolang alles nog volgens mijn perfecte wereldje gaat zit ik echt in een soort van roes / blijheids-mode... En als er dan iets gebeurt... Man, dan vergaat de wereldEn het gevolg is dat ik dan maar gewoon uberhaupt niet mijn best meer ga doen om iets te bereiken, want de kuil waarin ik terecht kan komen als het misgaat is zo diep... Dat ik het gewoon niet meer probeer, zodat ik me uberhaupt maar aan de oppervlakte begeef, en ook niet in een diepe kuil kan vallen. Ik ben dus niet iemand die voor middelmatigheid gaat, dan verpest ik het maar meteen compleet. Dat is wel echt mijn main-issue Wsl
... Verpest ik echt een hoop dingen mee
Alleen dat stuk tussen toekomst en nu..


