Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-02-15 09:41

Re: acceptatie mensen met overgewicht

Geplaatst: 25-02-15 09:41

Mja, mijn 'alles' was misschien wat absoluut. Uiteraard zullen sommige dingen voor sommige mensen buiten bereik blijven door beperkingen.

**Geplaatst**: 25-02-15 09:58

Geplaatst: 25-02-15 09:58

Shadow0 schreef:
Qimm schreef:
Alles kan, maar je moet het ook écht willen anders is het niet vol te houden

Dat is niet waar. Veelvuldig misverstand, maar sommige dingen kunnen toch echt gewoon niet, ook niet als je heel erg wilt. En waar de grenzen liggen, kun je van de buitenkant niet zeggen. Bij iemand in een rolstoel snapt men gelukkig wel dat het meestal niet reeel is om te verwachten dat die persoon weer kan rennen als ze maar echt wil. Maar grenzen zijn vaak subtieler en onzichtbaarder dan dat - maar daarom niet minder echt.

Maar iemand in een rolstoel hoeft ook geen overgewicht te hebben want er zijn ook dingen die je wel kan in een rolstoel. Ken zelfs een meid die zelfs fitness doet. Dus nee, je kan niet rennen, maar je kan wel kiezen voor gezond eten en aan lichaamsbeweging doen.

Maar goed, ik snap ook heus wel dat er andere grenzen kunnen zijn bijvoorbeeld iemand met een angststoornis die niet naar de sportschool drift, maar dan kan je wel sit ups doen voor je tv om maar een voorbeeld te noemen. Iemand met ASS die wellicht weinig prikkels kan verdragen, kan wel kiezen om 's avond een rondje te gaan racefietsen of hardlopen.

en ja, in uiterste gevallen zijn er heus mensen te bedenken die inderdaad echt niets meer kunnen, maar daar hebben we het nu niet over toch?

Maar ik blijf erbij dat ik hier alleen maar lees wat niet kan en waar de onmogelijkheden liggen terwijl je juist moet kijken waar je mogelijkheden liggen.

'The mind is everything, what you think, you become' (blijft 1 van mijn favo quotes)

**Geplaatst**: 25-02-15 10:18

Geplaatst: 25-02-15 10:18

Collie2008 schreef:
Maar iemand in een rolstoel hoeft ook geen overgewicht te hebben want er zijn ook dingen die je wel kan in een rolstoel. Ken zelfs een meid die zelfs fitness doet.

Da's leuk voor haar, en fijn dat het kan, maar zegt NIKS over andere mensen die welliswaar ook in een rolstoel zitten maar verder toch andere mensen zijn, met andere mogelijkheden.

Als in een rolstoel zitten inhoudt dat je al je energie nodig hebt om je gewone leven in stand te houden (bv jezelf aan te kleden ipv afhankelijk te moeten zijn van de thuiszorg) kan het heel goed dat het niet mogelijk is om ook te gaan fitnessen. Dat kan dan niet. Het is wel een keuze dat je die thuiszorg niet wilt (hoewel, met het beleid van tegenwoordig...), maar het is een behoorlijk werkelijke waarheid dat het niet zomaar ingepast kan worden, dat je het niet even in je leven verwerkt.

Citaat:
Iemand met ASS die wellicht weinig prikkels kan verdragen, kan wel kiezen om 's avond een rondje te gaan racefietsen of hardlopen.

Voor sommige mensen met ASS werkt dat heel goed, ik ken er zeker die dat ook werkelijk gebruiken juist als manier om hun overprikkeldheid kwijt te raken. Maar ook hier geldt: wat voor de ene werkt hoeft voor de ander niet zo te zijn. Sommige mensen zijn zo moe, zo uitgeput, dat het niet kan. Dat als ze ook nog eens gaan hardlopen, ze zichzelf volkomen overbelasten met alle gevolgen van dien.

Daarvoor zou je respect op kunnen brengen - dat niet iedereen hetzelfde kan en dat jij van de buitenkant niet kunt weten hoe dat voor iemand werkt.

**Geplaatst**: 25-02-15 10:21

Geplaatst: 25-02-15 10:21

Hoe iemand er uiteindelijk uitziet is voor mij niet belangrijk.
Het enige wat ik echt vervelend vind is overdreven slachtoffergedrag. Daar wordt ik altijd een beetje moe van.
Iedereen is het product van overwegend (nu komt er natuurlijk direct iemand allemaal vage uitzonderingen opnoemen) eigen keuzes. Er ze in europa niemand een geweer tegen je hoofd zullen we maar zeggen.
Zolang een ieder dat inziet maakt het mij niet uit dat iemand uit eigen keuze, te dik, te dun, te gestressed, te lui, te slap, of juist heel sportief is. Zolang je maar weet dat je daar zelf verantwoording voor draagt.
Excusen bij anderen zoeken voor je eigen keuzes vind ik een slap iets.
Als ik te laat ben dan ben ik te laat en is dat niet de schuld van pietje of klaasje.
Als ik niet wil sporten (en dat doe ik echt te weinig) is dat mijn keus, geen vage excuses over druk, duur, last mijn mijn rechter pink etc. Ik heb gewoon geen zin.
ALs ik lekker veel wil eten dan doe ik dat toch heus zelf. Als ik een dag te weinig drink doe ik dat ook zelf.
Als ik een baan gekozen heb waarbij ik tegen een burn-out aan werk is dat ook niet de schuld van mijn baas, maar heb ik een verkeerde beroepskeuze gemaakt.

**Geplaatst**: 25-02-15 10:23

Geplaatst: 25-02-15 10:23

WT wil je nou uiteindelijk bereiken met al die berichten waar je de uitzondering beschrijft shadow? Wat is je punt daarmee? Je doet de afgelopen pagina niet anders als roepen dat er op situatie ook wel een uitzondering is.
Mijn oma die vrijwel 24 uur per dag op bed ligt kan ook biet fitnessen. Your point is?

**Geplaatst**: 25-02-15 10:28

Geplaatst: 25-02-15 10:28

Maar wat doe je in bepaalde "akward" situaties?

Zo zat ik in de zomer in de trein die best wel druk was. Toen er een plekje naast mij vrij kwam, kwam daar een man zitten die zo dik was dat het gewoon niet paste en eigenlijk 1,5 plek minimaal nodig had. Toch vond de man het nodig te gaan zitten naast mij en mijn been te pletten. Tja, hoe zeg je dan "lief" dat het gewoon niet past en dat je niet geplet wil worden?
Toen er na een tijd eindelijk een plekje vrij kwam ergens anders ben ik daar heen gevlucht. Kreeg ik toch een grote bek dat ik zijn overwicht niet accepteerde en dat hij er niks aan kon doen en bla bla bla.
Tja allemaal leuk en aardig en het zou me eigenlijk een worst wezen in hoeverre dit niet eigen schuld was (ieder pondje door mondje of medicatie). Maar ik hoef geen fysiek last te hebben?

Hoe had zo iets nou netjes opgelost kunnen worden zonder dat mensen gekwetst worden of jezelf helemaal weg te cijferen? Dat lukt toch bijna niet?

**Geplaatst**: 25-02-15 10:33

Geplaatst: 25-02-15 10:33

miss_lizje schreef:
Maar wat doe je in bepaalde "akward" situaties?

Zo zat ik in de zomer in de trein die best wel druk was. Toen er een plekje naast mij vrij kwam, kwam daar een man zitten die zo dik was dat het gewoon niet paste en eigenlijk 1,5 plek minimaal nodig had. Toch vond de man het nodig te gaan zitten naast mij en mijn been te pletten. Tja, hoe zeg je dan "lief" dat het gewoon niet past en dat je niet geplet wil worden?
Toen er na een tijd eindelijk een plekje vrij kwam ergens anders ben ik daar heen gevlucht. Kreeg ik toch een grote bek dat ik zijn overwicht niet accepteerde en dat hij er niks aan kon doen en bla bla bla.
Tja allemaal leuk en aardig en het zou me eigenlijk een worst wezen in hoeverre dit niet eigen schuld was (ieder pondje door mondje of medicatie). Maar ik hoef geen fysiek last te hebben?

Hoe had zo iets nou netjes opgelost kunnen worden zonder dat mensen gekwetst worden of jezelf helemaal weg te cijferen? Dat lukt toch bijna niet?

Ik zou ergens anders gaan zitten of gaan staan als er verder geen plek is. Ze zien zelf toch ook wel dat het niet past? Zijn/haar probleem als ze dat niet snappen, niet de mijne.

**Geplaatst**: 25-02-15 10:36

Re: acceptatie mensen met overgewicht

Geplaatst: 25-02-15 10:36

Ik zou ook ergens anders gaan zitten of gaan staan. Als iemand dan kwaad wordt dat je zijn overgewicht niet accepteert dan zou ik wel heel duidelijk zijn en zeggen dat je vindt dat het totaal zijn eigen keuze is, maar dat zijn keuze wel betekend dat hij te groot is voor 1 treinstoel, en dat jij daardoor niet meer comfortabel kon zitten.

**Geplaatst**: 25-02-15 10:48

Geplaatst: 25-02-15 10:48

Ik denk dat Shadow aan wil geven dat er een verschil is tussen willen en kunnen.
Niet kunnen is niet altijd niet willen en andersom.
Er zijn behoorlijk wat mensen die keuzes moeten maken van wat ze op een dag doen. En dat kan een keuze zijn om niet te sporten omdat andere dingen op dat moment belangrijker zijn (werk, huishouden, kinderen, gezondheid). Dat is niet altijd niet willen (klinkt zo negatief), maar ook niet kunnen.
Oftewel een keuze moeten maken en prioriteiten moeten stellen.

Ik kan hier een heel mooi voorbeeld van geven, omdat ik zelf in zo'n situatie zit. Laat wel meteen duidelijk zijn dat ik me nergens aangesproken voel over niet willen of niet kunnen overigens. Ik weet dat ik keuzes moet maken en prioriteiten moet stellen. En dat dat in mijn ogen de juiste keuzes zijn, maar dit in andersmansogen niet zo hoeft te zijn. Maar dat is dan gewoon niet mijn probleem

Bij mij is een aantal weken terug NAH vastgesteld (Niet Aangeboren Hersenletsel), na een jaar lang tobben en elke dag weer over mijn grens heen gaan. Ik heb een beschadiging in mijn hoofd waardoor ik een ernstig concentratie en geheugenprobleem heb en daarbij overprikkeling van mijn zintuigen (zicht en gehoor). Hierdoor ben ik heel de dag bezig met compenseren, dingen verwerken die een normaal functionerend mens niet hoeft te verwerken, enz. Dit kost mij enorm veel energie. Ik zit hiervoor nu in een revalidatietraject en wat ik wel geleerd heb is dat ik keuzes móet maken, omdat ik niet alles meer kán.

Dat wil zeggen, dat ik hooguit 3 dingen op een dag kan doen. Aangezien ik gewoon fulltime moet werken om een hypotheek te betalen en ik alleen woon, is werk dus eigenlijk geen keuze, maar 5 dagen in de week 1 van de 3 dingen. De staat verplicht mij immers te werken, daarnaast wíl ik ook gewoon werken zolang dat kan.
Maar omdat ik mentaal gewoon uitgeput ben en op moet laden door veel te rusten.
Ik moet dagelijks kiezen uit onderstaande lijst:
- werk
- huishouden (incl eten koken, afwassen, stofzuigen en dergelijke)
- paard
- muziek spelen
- sport
- sociale contacten (op de thee, verjaardag, iets drinken, kraamvisite, enz)
- opleiding
- vergadering
- muziek schrijven/componeren/arrangeren
En dan zijn er incidenteel nog wel dingen.

In de praktijk gaat dat zo:
Maandag: werk, paard, huishouden. Geen ruimte meer voor andere dingen.
Dinsdag: werk, huishouden, muziek spelen/vergadering/paard (als bijrijdster niet kan). Dit kan dus per week wisselen.
Woensdag: werk, huishouden, orkest. Revalidatiecentrum stimuleert namelijk sociale contacten omdat veel mensen met NAH vereenzamen omdat prikkelingen van sociale contacten erg groot zijn, dus orkest moet ik blijven doen. Ook al is dit een enorme overprikkeling.
Donderdag: werk, huishouden, paard.
Vrijdag: werk, huishouden (incl weekboodschappen), paard, 's avonds huiswerk doen als dit gaat.
Zaterdag: huishouden, paard, 1x in de 2/3 weken opleiding. De andere weken heb ik tijd voor andere dingen. Op kraamvisite, verjaardag en hee, sport (skaten).
Zondag: huishouden, paard, en iets anders.
En moet ik een dag naar het revalidatiecentrum, zal er iets anders moeten vervallen. Dat zijn geen vaste dagen. Kunnen meerdere dagen per week zijn, maar ook wel eens een week niet.

Zoals bovenstaand schema laat zien, kan ik alleen in het weekend sporten. Mits ik niets anders heb, want dan moet ik weer een keuze maken. En als ik een schooldag heb op zaterdag, dan moet ik daar zondag nog van bijkomen en doe ik vaak maar 2 dingen.
Paard is een absolute must. Dit betekent buiten zijn, in beweging zijn en hoofd leeg kunnen maken. Maar op de dag dat ik muziek speel, heeft mijn paard vrij, of heb ik een bijrijdster.
Paardrijden (of wandelen met paard) is dus momenteel mijn hoofdsport en probeer ik 5 dagen in de week te doen.
Skaten doe ik ook graag, maar dit kan dus max op zaterdag of zondag. En weer alleen als het droog is, want anders kun je niet skaten. Sporten als hardlopen of fietsen kan ik niet vanwege mijn benen en eigenlijk is skaten ook zwaar, maar met een beetje wilskracht lukt dat dan weer wel. Alleen geen 2 dagen achter elkaar. Zwemmen zou nog een optie zijn, zeker nu ik in een huis woon dat vlakbij een zwembad is. Als alles in een rustiger vaarwater zit ga ik daar naar informeren.
Maar soms kies ik ook bewust voor de kraamvisite. Of lunchen met mijn broertje. Of een verjaardag. Dit betekent wel dat ik in een ruimte ben met meerdere mensen, gesprekken moet voeren en dat kost enorm veel energie. Iets daarna doen zit er niet meer in. Dan moet ik echt even slapen en me de rest van de dag afzonderen van prikkels en rust nemen.

Kortom: ik maak elke dag opnieuw keuzes voor mijn bezigheden die dag. Wat kan wel en wat kan niet. Van de 10 mogelijkheden, kan ik er maar 3. Is het dan niet willen als ik niet voor sport kies, maar andere prioriteiten stel? Of is het niet kunnen, omdat er andere prioriteiten zijn? En inderdaad, je ziet het niet aan me. Dus is het ook nog eens moeilijk uit te leggen en voor andere mensen moeilijk te begrijpen. Geen probleem, maar respecteer dan wel mijn keuze om dingen wel of niet te doen.

Nogmaals, ik voel me niet aangesproken hoor. Maar ik begrijp wel goed wat Shadow bedoelt en wilde het graag even met een praktijkvoorbeeld toelichten.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:00

Geplaatst: 25-02-15 11:00

Dank je Amanda! Dat verschil tussen willen en kunnen is inderdaad precies wat ik bedoel. Sommige dingen kunnen helaas niet omdat je gewoon aan de grens zit. Ik vind nog steeds dat jij daar ongelofelijk sterk in staat

Ik weet echter wel dat andere mensen die ook zulke lastige keuzes moeten maken (en sommige mensen moeten het wellicht doen met hooguit een kwart van die mogelijkheden en komen uiteindelijk op keuzes als 'zal ik deze week stofzuigen, sporten of lunchen met mijn broer' omdat er gewoon een heel duidelijke grens zit aan wat mogelijk is), zich soms heel erg onbegrepen en gekwetst kunnen voelen door het vaak snelle oordeel van buitenstaanders.

Ik hoop echt dat we daar wat meer begrip voor kunnen opbrengen ipv zo makkelijk te komen met vrij harde oordelen.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:04

Geplaatst: 25-02-15 11:04

secricible schreef:
WT wil je nou uiteindelijk bereiken met al die berichten waar je de uitzondering beschrijft shadow? Wat is je punt daarmee? Je doet de afgelopen pagina niet anders als roepen dat er op situatie ook wel een uitzondering is.
Mijn oma die vrijwel 24 uur per dag op bed ligt kan ook biet fitnessen. Your point is?

Da's dus ook het gevoel wat ik krijg als ik alles lees...

Citaat:
Kortom: ik maak elke dag opnieuw keuzes voor mijn bezigheden die dag. Wat kan wel en wat kan niet. Van de 10 mogelijkheden, kan ik er maar 3. Is het dan niet willen als ik niet voor sport kies, maar andere prioriteiten stel? Of is het niet kunnen, omdat er andere prioriteiten zijn? En inderdaad, je ziet het niet aan me. Dus is het ook nog eens moeilijk uit te leggen en voor andere mensen moeilijk te begrijpen. Geen probleem, maar respecteer dan wel mijn keuze om dingen wel of niet te doen.

Maar dan nog steeds moet je kijken naar wat wel kan i.p.v. alleen wat niet kan. Sorry hoor, maar je kan als sociale activiteit ook gaan wandelen met je hond en de hondenclub bijvoorbeeld. Het zijn keuzes. En ook al is de keuze voor bepaalde mensen meer beperkt dan nog heb je keuzes. Je kan ook kiezen om je paard weg te doen zodat je minder hard hoeft te werken en niet naar je paard hoeft maar dus kan gaan sporten. Juist ja, keuzes. (ik grijp jouw week overzicht even aan Amanda, dus geen persoonlijke aanval)

Zolang je blijft staren naar je onmogelijkheden/beperkingen en alles wat niet kan zet je jezelf alleen maar vast.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:07

Re: acceptatie mensen met overgewicht

Geplaatst: 25-02-15 11:07

Maar als je dingen waar je van houdt weg moet doen om 'gezonde' dingen te doen die je wellicht met tegenzin doet... Wat doet dat dan met je levensgeluk?

**Geplaatst**: 25-02-15 11:10

Geplaatst: 25-02-15 11:10

Collie2008 schreef:
Citaat:
Kortom: ik maak elke dag opnieuw keuzes voor mijn bezigheden die dag. Wat kan wel en wat kan niet. Van de 10 mogelijkheden, kan ik er maar 3. Is het dan niet willen als ik niet voor sport kies, maar andere prioriteiten stel? Of is het niet kunnen, omdat er andere prioriteiten zijn? En inderdaad, je ziet het niet aan me. Dus is het ook nog eens moeilijk uit te leggen en voor andere mensen moeilijk te begrijpen. Geen probleem, maar respecteer dan wel mijn keuze om dingen wel of niet te doen.

Maar dan nog steeds moet je kijken naar wat wel kan i.p.v. alleen wat niet kan. Sorry hoor, maar je kan als sociale activiteit ook gaan wandelen met je hond en de hondenclub bijvoorbeeld. Het zijn keuzes. En ook al is de keuze voor bepaalde mensen meer beperkt dan nog heb je keuzes. Je kan ook kiezen om je paard weg te doen zodat je minder hard hoeft te werken en niet naar je paard hoeft maar dus kan gaan sporten. Juist ja, keuzes. (ik grijp jouw week overzicht even aan Amanda, dus geen persoonlijke aanval)

Zolang je blijft staren naar je onmogelijkheden/beperkingen en alles wat niet kan zet je jezelf alleen maar vast.

Jij weet echt niet van ophouden hé?

**Geplaatst**: 25-02-15 11:11

Geplaatst: 25-02-15 11:11

Dat is dan toch een keuze? Als je kits voor je paard en dus harder werken waardoor je minder energie hebt om te sporten en gezond te koken en daardoor zwaarder bent dan je weegt dat is dan je eigen keuze. That's life. Maar kies er dan ook voor om happy met je keuze te zijn en als je dat niet bent, maak dan andere keuzes.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:11

Geplaatst: 25-02-15 11:11

Vjestagirl schreef:
Jij weet echt niet van ophouden hé?

Niet echt nee, waarom zou ik?

**Geplaatst**: 25-02-15 11:12

Re: acceptatie mensen met overgewicht

Geplaatst: 25-02-15 11:12

Je kan er ook voor kiezen om op te houden natuurlijk...

**Geplaatst**: 25-02-15 11:15

Geplaatst: 25-02-15 11:15

Collie2008: Als je een hond zou hebben zou dat kunnen

Maar met een fulltime baan heb ik de keuze gemaakt voor katten

Paard weg zou inderdaad een keuze kunnen zijn. Daardoor minder uren kunnen werken en sporten.
Maar tegelijkertijd zie ik mijn paard ook als sport/beweging/frisse neus. Dat is een keuze in sport die ik gemaakt heb. Bewust een onbelaste sport, vanwege die benen weer. Dat had ook zwemmen kunnen zijn bijvoorbeeld. Is een stuk goedkoper. Maar vind ik persoonlijk ook weer minder een uitdaging en minder afwisselend ==> prioriteit stellen.

Maar er bestaat meer in het leven dan sport. En daar moet je alle ballen voor in de lucht proberen te houden en keuzes in maken. Dat is niet kijken naar wat niet kan, maar kijken naar wat wel kan. Dat is alleen niet altijd sport

Revalidatiearts vertelde mij dat muziek spelen in orkestvorm bijvoorbeeld een enorme belasting is, wat ik eigenlijk niet zou kunnen. In plaats van mij daarbij neer te leggen heb ik gezocht naar een vorm waardoor het wél kan. Dat betekent wel dat ik er iets anders voor moet laten. Omdat dat niet kan, omdat iets anders liever doe. Of beter voor mij is op een ander vlak.

Want inderdaad, ik kijk liever naar wat wel kan. Alleen als wat ik zou willen kan dan weer niet allemaal.
En daar zit de crux. Ik zou het hele lijstje wat ik boven heb geschreven wel willen doen (en nog wel veel meer

). Maar dat kan niet, dat is gewoon een gegeven. Kijken naar wat wel kan, betekent dus keuzes maken. En mijn keuzes zijn de jouwe niet. Dat kan en mag ook.

Ik zie het ook niet als persoonlijke aanval overigens hoor. De keuzes die ik maak, zal een ander op een ander vlak maken. En dat is helemaal prima. Ik sta achter mijn keuzes. En ben overigens ook tevreden over mijzelf, mijn lichaam en mijn leven. Ik voel me goed, lichamelijk gezond en kan gewoon nog heel veel gelukkig. Daar kijk ik toch het liefst naar.

Qimm schreef:
Maar als je dingen waar je van houdt weg moet doen om 'gezonde' dingen te doen die je wellicht met tegenzin doet... Wat doet dat dan met je levensgeluk?

En dat is net zo belangrijk als je gezond van lijf voelen. Balans, daar draait alles om. En die balans is weer voor iedereen verschillend.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:16

Geplaatst: 25-02-15 11:16

Collie2008 schreef:
Vjestagirl schreef:
Jij weet echt niet van ophouden hé?

Niet echt nee, waarom zou ik?

Omdat je gigantisch drammerig overkomt in je eigen mening, andermans mening niet lijkt te accepteren en zelfs iemand die chronisch ziek is verteld dat ze de verkeerde keuzes maakt in haar leven, wat een béétje bot is.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:18

Geplaatst: 25-02-15 11:18

Qimm schreef:
Je kan er ook voor kiezen om op te houden natuurlijk...

Waarom? Volgens mij zeg ik niets raars, gemeens of anders. Ik denk blijkbaar anders over bepaalde dingen dan jullie. Er wordt mij nu verweten van 'geen ophouden' maar dezelfde 'starheid' zit in jullie denken dus we kunnen elkaar een hand geven.

Amanda kan wel gewoon inhoudelijk reageren. En volgens mij is dit waar een forum voor bedoeld is toch? Ideeën, meningen, visie, kennis, whatever uitwisselen en bespreken.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:19

Geplaatst: 25-02-15 11:19

Collie2008 schreef:
Vjestagirl schreef:
Jij weet echt niet van ophouden hé?

Niet echt nee, waarom zou ik?

Je posten zijn af en toe nog al veroordelend en betweterig. Ik hoop met heel mijn hart dat je nooit in een positie komt dat je alle dingen die je nu aanraadt en zelf doet of kunt doen - om wat voor reden dan ook niet zult kunnen doen
.. (en daardoor op dat moment of structureel zwaarder zult zijn dan je eigenlijk zou willen)

Een beetje begrip, compassie of inlevingsvermogen doet niemand kwaad..

**Geplaatst**: 25-02-15 11:22

Geplaatst: 25-02-15 11:22

Qimm schreef:
Maar als je dingen waar je van houdt weg moet doen om 'gezonde' dingen te doen die je wellicht met tegenzin doet... Wat doet dat dan met je levensgeluk?

Inderdaad

En ik denk dat als je dergelijke keuzes moet maken, je ook best mag rouwen, verdrietig zijn en af en toe klagen over de dingen die je opgeeft. Dingen die je wel zou willen doen, maar niet kan zonder iets anders op te geven dat ook van groot belang is voor je. Dat is verdrietig en moeilijk.

Ik denk dat het van empathie en sociaal gevoel getuigt als mensen elkaar daarin kunnen steunen. De deur dichtgooien met 'het is je eigen keuze dus niet zeuren' verhardt de sfeer en doet volgens mij niemand goed.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:23

Geplaatst: 25-02-15 11:23

Ik denk dat jullie een andere kijk hebben op het kunnen. In jou geval vind ik dus inderdaad dat je prima kunt sportEn Amanda, jij hebt alleen een (zo te zien weloverwogen) beslissing gemaakt dat andere dingen prioriteit hebben. Dat kan alleen jijzelf beslissen kf die keuze terecht is (en daarover hoef je aan niemand verantwoording af te leggen naar mijn idee), maar het is wel degelijk een keuze. Ik snap dat het misschien niet altijd zo voelt, maar naar mijn idee is het echt een beslissing.
In theorie kan je je paard verkopen en in plaats daarvan hardlopen ofzo, maar je geeft in je betoog duidelijk aan waarom je die keuze niet maakt. En dat betekend dat je soms liever een keuze zoekt die jou meer geluk biedt dan dat het jou minder gewicht biedt.

Qimm, wat doet het met je levensgeluk als je altijd moet leven met het gevoel dat keuzes voor jou gemaakt zijn, terwijl je ook de visie kan hebben dat je zelf die keuze hebt gemaakt.

En niemand zegt hier dat je dan niet moet zeuren. Balen van de keuzes die je maakt kan altijd, ik vind het big steeds jammer dat diergeneeskunde voor mij teveel energie kostte waardoor ik besloot hbo te doen. Maar er in zwelgen en roepen dat het niet mijn schuld is en vervolgens constant in de stemming blijven "het wordt me aangedaan", daar heb ik geen behoefte aan van anderen.

Laatst bijgewerkt door secricible op 25-02-15 11:28, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-02-15 11:28

Geplaatst: 25-02-15 11:28

secricible schreef:
maar je geeft in je betoog duidelijk aan waarom je die keuze niet maakt.

Maar zou Amanda van jou mogen zeggen dat ze baalt van de situatie en specifiek van eventueel overgewicht? (En meer, zou je dat kunnen begrijpen en daarin meeleven?) Of vind je dan dat zolang ze deze invulling kiest, ze haar mond daarover moet houden omdat het haar eigen keuze is en ze dus geen recht van spreken heeft?

**Geplaatst**: 25-02-15 11:29

Geplaatst: 25-02-15 11:29

Oke dan kom ik te drammerig over wat overigens niet mijn bedoeling is, ik word er alleen moe van om te lezen dat mensen zich in een positie stellen die uitzichtloos is. Om vervolgens allerlei uitersten aan te halen om daarmee het 'bewijs' te leveren. Want ook al heb je zichtbare/onzichtbare beperkingen....(ja daar ga ik weer)

En ik veroordeel helemaal niemand. Iedereen heeft gelukkig de regie over zijn eigen leven en als iemand tevreden is met dat leven dan hoor je mij daar niets over zeggen hoor. En klagen doen we allemaal over wezenlijke en on zinnige dingen. Dat is nou eenmaal zo.

het is alleen jammer om te merken dat discussies over overgewicht uiteindelijk niet echt gevoerd kunnen worden als je het gaat hebben over verantwoordelijkheid en keuzes van mensen want dan ben je opeens aanvallend en veroordelend.

**Geplaatst**: 25-02-15 11:30

Geplaatst: 25-02-15 11:30

Ik heb jog even een alinea toegevoegd in mijn vorige bericht nav je vraag shadow.

Ja, zeggen dat je baalt en misschien plannen maken voor de toekomst, tuurlijk. Ik heb ook keuzes moeten maken welke ik zwaar vond. Maar dat is wat anders als de houding die sommige mensen met overgewicht hebben waarin de hele situatie ze is aangedaan. Daarvoor pas ik.

Nogmaals: het is voor mij heel bevrijdend geweest om te beseffen dat ik de regie heb. Daarmee kan ik namelijk ook zelf aan het roer staan ipv gevaren worden

Laatst bijgewerkt door secricible op 25-02-15 11:32, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×