Bokt.nl

Shadow0 schreef:

Je probeert de werkelijkheid nu net zo te verbuigen tot 'ie in jouw verhaal past ('sporten is altijd mogelijk') maar dat is niet terecht. En het investeren in het goed houden van je relaties, contacten en familie kan wel degelijk een veel betere investering zijn dan sporten. En het kan soms ook wel degelijk niet-combineerbaar zijn.

Collie2008 schreef:

In plaats van óp de thee gaan' bij vriendinnen ga ik bijvoorbeeld liever 1,5 uur wandelen met de honden. Want waarom op de bank zitten en thee drinken als ik ook lekker uit kan waaien én bewegen én de hond uitlaten.

Zerline schreef:

Ik kom mij ook even in dit topic mengen.
Mijn broertje en ik waren vroeger een soort van "vreet maatjes" wij aten precies hetzelfde op een dag, hij niet meer ik niet minder. Op een gegeven moment kwamen er bij mij kilo's aan terwijl mijn broertje slank bleef. Het allermooiste, ik zat twee keer per week op een sport, mijn broertje deed niets. Mijn moeder vond het lastig, dat als wij om een snoepje vroegen, mijn broertje er wel een te geven en mij niet.

Op een gegeven moment had ik toch aardig wat overgewicht voor een meisje van de leeftijd van 11. Als klap op de vuurpijl werd ik op 12 jarige leeftijd aangereden waardoor ik een tijdje in een rolstoel heb gezeten. Toen kwam er niks meer van bewegen en kwam ik nog meer aan.

Vorig jaar sloeg ineens de knop op en vond ik dat het echt niet langer kon op deze manier. Uiteindelijk op eigen kracht mijn eet patroon aangepast (van mijn ouders kon ik geen steun verwachten) en ben ik begonnen met fitnessen. Ik ben in een jaar tijd 15kg afgevallen en pas nu weer in een maatje 40. Nog steeds sport ik 3x in de week om aan mijn conditie te werken en af te vallen. Helaas is dat afvallen gestagneerd, maar ik blijf sporten om het gewicht in ieder geval onder controle te houden. Mijn broertje "vreet" nog steeds alles wat los en vast zit, maar blijft enorm slank, mensen denken dat mijn broertje anorexia heeft, uhhhmm dus niet. Het grappige is dat mijn broertje en mijn (slanke maat 34) moeder frappant vaak ziek zijn. De laatste keer dat ik echt ziek was, is denk ik toch zo'n 6 jaar geleden. Ik ben mijn ouders zeker niet dankbaar dat ze het zo ver hebben laten komen, maar ik kan het vanuit hun oogpunt ook wel weer begrijpen.

Nu vind ik het vrij ernstig dat overgewicht steeds normaler wordt. Ik ben zelf niet de slankste, maar zeker niet de dikste op dit moment. Ik schrik er gewoon van wat de cijfers tegenwoordig zijn van de mensen die overgewicht hebben. Ook vind ik het schrikbarend dat de "dikke" mensen de "graatmagere" onder ons neerhalen, om hun beter te voelen? De discussie is dan ook acceptatie van overgewicht en dat is wat op dit moment zeker gebeurd. Op korte termijn zullen er nog niet zoveel lichamelijke klachten op treden, maar op een latere leeftijd, wat je nu veel ziet, kunnen er nare bijwerkingen optreden als hartfalen.

Afvallen begint altijd bij jezelf. Loop een extra rondje om je huis, ga op de fiets naar de supermarkt, laat dat ene schaaltje chips staan, vervang dat glaasje cola door water, dat zal bij veel mensen al een hoop schelen.

Sheran schreef:

Shadow: kun je dat van het bewegen verder uitleggen?

Citaat:

Ik kan me voorstellen dat je soms geen puf hebt om een uur hard te lopen, maar er is toch vast wel iets van bewegen dat je leuk vindt?

Collie2008 schreef:

Shadow0 schreef:

Je probeert de werkelijkheid nu net zo te verbuigen tot 'ie in jouw verhaal past ('sporten is altijd mogelijk') maar dat is niet terecht. En het investeren in het goed houden van je relaties, contacten en familie kan wel degelijk een veel betere investering zijn dan sporten. En het kan soms ook wel degelijk niet-combineerbaar zijn.

Sporten is wel altijd mogelijk. Je kan ook fietsen naar je werk, ja ook als je 20 of 30km verderop werkt. Je kan hardlopend naar je paard gaan en je daar omkleden. Je kan hardlopen met je buurvrouw of je man naast je op de fiets.

Het is een kwestie van willen.

In plaats van óp de thee gaan' bij vriendinnen ga ik bijvoorbeeld liever 1,5 uur wandelen met de honden. Want waarom op de bank zitten en thee drinken als ik ook lekker uit kan waaien én bewegen én de hond uitlaten. Bovendien praat het lekkerder als je bezig bent. Je kan ook 's avonds je hond 20min uitlaten i.p.v. 10 en dan gaan joggen i.p.v. wachten bij het poepveldje. Sporten/bewegen kan altijd tis en kwestie van willen en een andere mind-set aanmeten

Sheran schreef:

Daar had ik het een beetje over, Shadow. Als ik jouw reactie zo lees, lopen onze definities van 'kunnen' uit elkaar. Voor mij is alles wat fysiek mogelijk is (in de zin van: het kan bewegen) kunnen. De rest is willen. Hoe zie jij dat dan? Als je het hebt over 'wat je leven aankan' dan zie ik dat als een onderdeel van het willen.
En inderdaad, als persoon x en y hetzelfde fysieke gestel hebben (bv: ze kunnen allebei zonder last hun armen bewegen) dan zeg ik inderdaad: persoon y kan met gewichten trainen omdat persoon x dat ook kan.

Winged schreef:

De eerste paar keer paleo-recepten is moeilijk, maar naarmate je het kent leer ke steeds meer variatie te maken.

Collie2008 schreef:

Ten eerste Shadow haal je een groep aan die ondervertegenwoordigd is in de groep 'overgewicht'. Ja er zijn genoeg mensen die door medische problemen niet een patroon kunnen leven die goed zou zijn voor het gestel, maar dat is een klein deel van de groep.

Als alleenstaande ouder kan je ook touwtje springen met je kinderen of voor de TV als je kids op bed liggen.

En als laatste stel je dat je (bijvoorbeeld) mantelzorg niet kan combineren met sporten. Je kan ook hardlopend of fietsend naar je oma toe hoor. Of je gaat zaterdags als je toch al heen moet met de rolstoel het park in en jogt een uurtje rond.

Sorry hoor, maar ik lees alleen maar excuses en uitzonderingen.

Collie2008 schreef:

En als laatste stel je dat je (bijvoorbeeld) mantelzorg niet kan combineren met sporten. Je kan ook hardlopend of fietsend naar je oma toe hoor. Of je gaat zaterdags als je toch al heen moet met de rolstoel het park in en jogt een uurtje rond.