Bokt.nl

**Geplaatst**: Vandaag, 09:39

Geplaatst: Vandaag, 09:39

Heftig ts. Wat mij triggert is dat hij geen hulp wil. Zou je iemand met een lichamelijke blessure 20+ jaar blijven ondersteunen omdat hij behandeling weigert? Want dat is wat het is. Stel hij had een been gebroken, wil dit niet laten opereren en verwacht dat jij als zijn loopstok opereert.

Dat is imo wat hij doet. Er is een psychisch probleem waarvoor hij geen hulp wil maar ipv daarvan op jou leunt. Dat is niet fair van hem en niet draagbaar voor jou. Op het moment dat jij zijn loopstok niet meer bent zal hij andere keuzes moeten maken.

**Geplaatst**: Vandaag, 09:48

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: Vandaag, 09:48

Om te relativeren ook, mijn ouders of schoonouders zouden ons nooit bellen of appen bij zoiets. Ze zijn volwassen en regelen dit gewoon zelf.

Goed om het kort en zakelijk te houden denk ik.

**Geplaatst**: Vandaag, 09:55

Geplaatst: Vandaag, 09:55

Inderdaad. Eenmalig bloed in de ontlasting overkomt iedereen wel eens. Een gespat adertje of wondje. Tenzij het om plassen bloed gaat is er niks aan de hand. Goed dat je niet in het gelid springt ts. Ik ken inderdaad niemand die voor zoiets belt of hulp nodig zou hebben. Met een beetje bloed kun je prima functioneren, auto rijden en je verhaal doen. Al zal hij het gebracht hebben of hij op sterven na dood is.

Ik zou dit eerder zien als een bevestiging dat hij mentale hulp nodig heeft, dan dit een andere situatie is. Het is namelijk precies dezelfde situatie. Een extreem heftige reactie op een normaal menselijk ongemak.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 10:00

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 10:00

belle_boef schreef:
Wat is er anders dan? . Hij kan zelf bellen, kan zelf heen, heeft meer dan genoeg ervaring met het ziekenhuis. Het is een volwassen man, je hoeft niet mee om zn handje vast te houden.

Anders in de zin van; Er is nu aantoonbaar bloed in de ontlasting. En het gaat niet om een meermaals onderzochte en uitgesloten hersentumor.

Zebrastreep schreef:
Ik ga ook altijd alleen naar afspraken. Met mijn ouders of vrienden erbij hou ik mij toch beter voor dan het werkelijk is (mentaal gezien) en alleen kan ik beter praten over mijn angsten en pak het advies van de arts beter op. Ook ben ik alleen minder in paniek omdat ik ergens ook wel denk normaal doen , je bent alleen.

Hopelijk kan de arts hem ook wat advies geven over een mogelijke angstoornis. Hebben ze dat al eens tegen hem gezegd?

Ik ga ook altijd liefst alleen naar afspraken. Sterker nog; ik vertel liever niet eens dat ik een afspraak heb.
Maar dat is misschien een "tik" die ik van mijn vaders probleem heb overgehouden.
Een arts die ooit een hersenscan heeft gemaakt waar niks uit kwam en waar ik ook bij was zei ooit eens tegen hem; meneer u heeft geen hersentumor, u heeft een angststoornis.
Maar zodra we buiten stonden had hij het zeker weten mis rn wist hij alweer zeker dat er iets mis was in zijn hoofd.

996981 schreef:
Heftig ts. Wat mij triggert is dat hij geen hulp wil. Zou je iemand met een lichamelijke blessure 20+ jaar blijven ondersteunen omdat hij behandeling weigert? Want dat is wat het is. Stel hij had een been gebroken, wil dit niet laten opereren en verwacht dat jij als zijn loopstok opereert.

Dat is imo wat hij doet. Er is een psychisch probleem waarvoor hij geen hulp wil maar ipv daarvan op jou leunt. Dat is niet fair van hem en niet draagbaar voor jou. Op het moment dat jij zijn loopstok niet meer bent zal hij andere keuzes moeten maken.

Ja hier heb je wel gelijk in. Bedankt voor het op deze manier neerzetten.
Bij mensen met ziekte angst is de angst alleen reëel, dat maakt het wel dubbel (maar alsnog geen reden om als loopstok te dienen, dat zie ik nu zeker in).

zonnebloem18 schreef:
Om te relativeren ook, mijn ouders of schoonouders zouden ons nooit bellen of appen bij zoiets. Ze zijn volwassen en regelen dit gewoon zelf.

Goed om het kort en zakelijk te houden denk ik.

Dankjewel voor dit perspectief. Ik besef me ook dat het geen gezonde situatie is en ik hem echt niet kan helpen, hoe graag ik hem ook een gelukkiger leven gun.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 10:02

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 10:02

Heel erg bedankt voor de reacties trouwens allemaal. Vind het heel fijn om hier te kunnen delen!

**Geplaatst**: Vandaag, 10:05

Geplaatst: Vandaag, 10:05

Maar je hebt niks aan voor je weet wat het is al in de angst modus te schieten. Dan zou je alleen maar zijn gevoel bevestigen. Eerst een uitslag.

**Geplaatst**: Vandaag, 10:07

Geplaatst: Vandaag, 10:07

Het enige onderzoek waar mijn vriend mee gaat is die bij de oogarts omdat ik dan niet terug kan rijden.

Of hij haalt mij op en samen mijn auto een dag later als dat beter uitkomt.

Mri enz doe ik ook alleen.
Wat heb je er aan als er iemand bij is?
Het word anders als er wat gevonden word.
Maar zo. Nee doe het ook wel zelf.

Dus nee met dit zou ik echt niet mee gaan.
Ook niet omdat dit iets is wat nog niet uitgesloten is.

**Geplaatst**: Vandaag, 10:54

Geplaatst: Vandaag, 10:54

Sterrebell schreef:
Bij mensen met ziekte angst is de angst alleen reëel, dat maakt het wel dubbel (maar alsnog geen reden om als loopstok te dienen, dat zie ik nu zeker in).

Is dat zo?
Ja, de angst is er zeker, maar dat geldt bij elk angstprobleem. Dat wil nog niet zeggen dat hetgeen waarvoor men bang is (ziekte in dit geval) "reëel" is.
Vergelijk het bijvoorbeeld met hoogtevrees. Ik ken iemand die zo'n erge hoogtevrees had dat hij niet eens een verdiep omhoog durfde met de trap (en op het verdiep staan). Er is een kleine kans dat je van de trap valt of je op één of andere manier van dat verdiep naar beneden valt en dood of ernstig gewond bent. Maar de kans is niet groot en de angst staat niet in verhouding tot het risico. (Deze persoon is hier wel degelijk vanaf geraakt)
Dat is met ziekte-angst net zo. Ja, de kans bestaat dat je vader ooit een hersentumor krijgt, maar de meerderheid van de mensen krijgt dit niet (gelukkig). Zijn angst staat (waarschijnlijk) niet in verhouding tot de kans dat hij effectief een hersentumor heeft of krijgt.
Mensen met angst (ziekte-angst of welke angst dan ook) zijn vaak hyperalert voor bepaalde 'signalen' dat hun angst werkelijkheid wordt. In het geval van ziekte-angst, ga je dan (vaak kleine) lichaamssensaties die iemand anders mogelijk zelfs niet eens opmerkt, interpreteren als een teken dat je angst werkelijkheid wordt. Je bent als het ware voortdurend aan het checken of "alles nog oké" is, waardoor je sneller "symptomen" opmerkt. Ter verduidelijking als voorbeeld: als je weet dat er iemand met een wapen rondloopt in jouw buurt, ga je voortdurend de omgeving scannen om te kijken of je die persoon en vooral dat wapen nergens ziet. Iemand die dan een ander voorwerp vasthoudt in zijn hand (bijvoorbeeld een zwarte portefeuille in de hand) ga je dan al snel zien als 'oh nee, kijk daar is dat wapen!'. Pas als je beter kijkt en dichtbij bent, zie je dat het een portefeuille is. De angst en bijbehorende hyperalertheid gaat je hele leven beheersen; het heeft invloed op wat je in het dagelijks leven doet en op je sociale relaties. Je bent er vrijwel continu mee bezig.
Wat er in therapie (CGT) vaak gedaan wordt, is die klachten, symptomen bewust opwekken om de persoon te laten ervaren dat hetgeen waarvoor hij/zij bang is niet gebeurt. Op die manier wordt er aan "exposure" gedaan zodat mensen 'wennen' aan die klachten en ze de klachten zo mogelijk anders gaan interpreteren.

Voor naasten is het vaak kwestie om niet mee te gaan in de angst. Daar ben je nu goed mee aan de slag. Dat voelt op dit moment wellicht niet prettig voor jou want het is anders dan wat je gewend bent en het is ook niet wat je vader nu van jou vraagt. Maar hoe langer je dit volhoudt, hoe gemakkelijker het wordt. En het klinkt wellicht heel tegenstrijdig, maar je helpt hem meer met er niet in mee te gaan dan door er wel (al dan niet gedeeltelijk) in mee te gaan. Door mee te gaan in de angst, hou je de angst onbedoeld mee in stand. Dat wil op zich niet zeggen dat je zijn angst moet ontkennen. Je kan - als je dat wil - erkenning geven aan de angst, maar dan zonder er in mee te gaan.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:13

Geplaatst: Vandaag, 11:13

Zebrastreep schreef:
Ik lees hier heel veel verkeerde adviezen en best wel harde woorden. Hou even in het achterhoofd mensen dat het vaak om een angstoornis gaat. En angst is echt verschrikkelijk om mee te moeten leven.

Ik heb ook regelmatig de huisartsenpost gebeld (geen 112). Paniek en angst heeft vrijwel dezelfde symptomen als een hartaanval/infarct en of hartziekte. Dat verschil is lastig te zien. Zeker als je angstklachten 24/7 doorgaan. Ik bleef soms uren in een paniekaanval hangen. Tja dan ging ik wel bellen om te vragen om medicatie advies. Soms hielp het echt even als een dokter mijn bloeddruk ging meten en even een praatje met mij hield. Dan kwam ik weer uit de paniekaanval.

Het is echt een hel, onderschat het niet! Elke dag 24/7 doodsangsten uitstaan is enorm zwaar.

En ja ik kom ook wel hypochondere tegen dat ik zelfs denk jee zoek hulp want dit is wel heel ernstig. Maar je kan heel diep zitten.

In geval van de bekende van TS is er angst voor een hersentumor. Ik vraag me af waarom die persoon per se aan een hersentumor denkt. Heeft die persoon hoofdpijn, duizeligheid? Familie met hersentumor?
Verder zou het idd goed zijn, lijkt me, als die persoon in zijn/haar angsten gehoord wordt. Therapie/coaching en misschien medicatie?
Wat iemand terecht al aangaf: een proffesionele hulpverlener trekt om 17:00 uur de deur achter zich dicht. Voor een naaste duurt de zorg 24/7 als die persoon alles op het bordje krijgt, erg ongezonde situatie.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:27

Geplaatst: Vandaag, 11:27

Zoolgangster schreef:
In geval van de bekende van TS is er angst voor een hersentumor. Ik vraag me af waarom die persoon per se aan een hersentumor denkt. Heeft die persoon hoofdpijn, duizeligheid? Familie met hersentumor?
Verder zou het idd goed zijn, lijkt me, als die persoon in zijn/haar angsten gehoord wordt. Therapie/coaching en misschien medicatie?
Wat iemand terecht al aangaf: een proffesionele hulpverlener trekt om 17:00 uur de deur achter zich dicht. Voor een naaste duurt de zorg 24/7 als die persoon alles op het bordje krijgt, erg ongezonde situatie.

Ik wil wel even reageren op het eerste deel van je post: mensen die angst hebben voor ernstige ziektes weten ook precies welke symptomen erbij horen. Dus een beetje kort door de bocht: ja, die krijgen hoofdpijn, duizeligheid, tintelingen, noem maar op. Als 'buitenstaander' kun je beredeneren dat dat komt door stress en/of hyperventilatie. Maar voor iemand die zo vast zit in die angst is het een bevestiging: "zie je wel, ik kan al die symptomen afvinken".

Idem met angst voor hartaandoeningen overigens, of tumoren op andere plaatsen in het lichaam. Ze weten wat ze "moeten voelen", en voelen dat dus ook vaak.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 11:31

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 11:31

Mijn zusje is met hem mee gegaan.
Het blijkt dat hij inderdaad bloed is verloren. Hij wordt nu opgenomen en krijgt een onderzoek.
Hij durft niet meer naar huis.
Mijn zusje vroeg of ik nog kon komen vandaag. Ik ben zelf herstellende van een operatie en gister een "drukke" dag gehad, dus wilde vandaag even rustig aan doen en bijkomen.
Mijn zusje leek een beetje gepikeerd, want zij heeft ook geen zin om daar de hele dag te zitten. Voordat hij aan de beurt is kan nog wel 3 uur duren.
Ik heb voorgesteld dat hij iemand anders belt om te komen uit zijn omgeving. Dat contact ligt allemaal plat.
Ik wil niet gaan.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:39

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: Vandaag, 11:39

Dan ga je niet. Heel cru, maar het is aan jouw zus om zelf te bepalen wat zij met het contact met jullie vader wil, ongeacht wat jouw standpunt is. Jij kan dat niet oplossen voor jouw zis

**Geplaatst**: Vandaag, 11:47

Geplaatst: Vandaag, 11:47

Eens. Jij moet zelf herstellen en je zus moet ook zelf haar grens aangeven als ze geen zin heeft om daar de hele dag te zitten. Dat is uiteindelijk wel de 'simpele' oplossing. Hoeft ze niet gepikeerd te doen als jij nu wél je grenzen bewaakt.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:48

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: Vandaag, 11:48

Maar hij is nu opgenomen. Je vader krijgt een onderzoek, fijn voor hem. Hopelijk kan het hem geruststellen.
Waarom moet er iemand naast hem blijven zitten wachten?

**Geplaatst**: Vandaag, 11:49

Geplaatst: Vandaag, 11:49

Voel je vooral niet verplicht te gaan. Je pa is een volwassen vent en verantwoordelijk voor zichzelf en zijn omgeving. Dat er weinig contact is met anderen heeft hij ook aan zichzelf te danken. Als het je vader niet was, had je zelf waarschijnlijk ook geen contact meer gehad met hem. Dat ligt niet aan jou, dat ligt aan hem. Hoe langer je zijn loopstok bent, hoe minder hij verantwoordelijkheid hoeft te nemen.

Hij is de enige die voor zichzelf kan zorgen. Jij bent de enige die voor jezelf kan zorgen. Heb je nu de energie niet om te gaan moet je dat niet doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 11:54

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 11:54

Dank jullie wel voor de bevestiging.
Wat mijn zusje doet is inderdaad haar ding en niet het mijne.
Ik zal niet gaan en voor mijn eigen herstel kiezen (en me proberen niet schuldig te voelen).

**Geplaatst**: Vandaag, 11:56

Geplaatst: Vandaag, 11:56

Eens. Eerst zelf herstellen. Sterkte TS, hou je taai.

**Geplaatst**: Vandaag, 14:23

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: Vandaag, 14:23

Goed dat je voor jezelf kiest!

**Geplaatst**: Vandaag, 15:46

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: Vandaag, 15:46

Goed zo TS!
En ik weet dat het moeilijk is.
Maar probeer vol te houden.

Nomineer dit bericht ×