Óf er is iets medisch (amandelen, keel, maag etc) óf hij voelt dondersgoed aan dat jij en je man niet op 1 lijn liggen en maakt hier 'misbruik' van. En dat doet hij niet om te pesten maar kinderen gaan nou eenmaal de machtsstrijd aan met hun ouders. Kunst is dus om dat los te laten.
Stap 1 is om op een lijn te komen met je man, jullie moeten samen een plan van aanpak maken en je daar beide aan houden. En volgens mij is dat volledig loslaten of hij wel of niet wil eten. Als je zoontje het gevoel heeft dat hij jullie daar mee kan 'pakken' (klinkt negatiever dan ik het bedoel) dan is de cirkel rond.
Dan wordt het voor hem een ding en gaat het tussen zijn oren zitten. Misschien is het al zo ver en hebben jullie hier meer hulp bij nodig, maar ik zou het eerst proberen zelf op te lossen SAMEN met je man
Succes, ik weet hoe frustrerend het is als je kinderen niet willen eten..
. Kreeg ook altijd de opmerking "wow, jij lust echt weinig!". Daar ga je je ook nou niet echt bepaald gelukkig van voelen. Het gaat nu wel een aardig stuk beter dan eerst, maar ik blijf een lastige eter. Ik veroordeel eten al voordat ik het überhaupt geproefd heb, en de eerste keer vind ik het ook al gelijk vies. Motiveert ook niet echt
. Ik had zelf weleens bedacht om dingen gewoon met blinddoek te proeven, dan zie je tenminste ook niet wat je eet en heb je er niet gelijk een vooroordeel over. Het kan natuurlijk ook iets medisch zijn, maar daar heb ik geen verstand van. 
Tot zijn 20ste at hij niks anders