Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-11-13 23:42

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 18-11-13 23:42

Nou.. Dit weekeind weer wat downs gehad. Wordt er zeer moedeloos van en heb weer veel liggen te schrijven op me foon. Het paardrijden ging echt bagger met het resultaat dat ik uiteindelijk ben afgestapt en compleet in tranen stond

vandaag ook weer een grote tegenvaller gekregen financieel gezien.. Geluk dat me ouders daarin mee schieten dat wel. Maar heb het weer compleet gehad wat resulteerd dat ik vaak op een wc zit met name op de manege. Volgende sessie is volgende week pas weer.. Hopelijk kan ik deze week ofso nog bij die 2 terecht om mijn 2de brief voor te lezen, dat lucht toch wat meer op hoe moeilijk ik het ook vond..

Moet wel zeggen dat ik een beetje blij ben dat ik hier toch me verhaal grotendeels kwijt kan, toch ben ik erg voorzichtig met wat ik neerzet natuurlijk.

**Geplaatst**: 19-11-13 09:04

Geplaatst: 19-11-13 09:04

Balen hoor, al die downs!
En paardrijden gaat ook niet echt best als je gespannen bent. (Daar zijn wel manieren voor: onder andere erken, dat het zo is er dan gebruik dan je paard als spiegel voor je eigen spanning terwijl je geniet van jullie contact.)

Fijn, dat je ouders financieel willen bijspringen.

En verder is het momenteel een kwestie van goed voor je zelf zorgen en voor zover dat gaat jezelf uiten.
Houd je haaks!

**Geplaatst**: 21-11-13 02:36

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 21-11-13 02:36

Sterkte TS, probeer vol te houden. Het begin is er dus ik denk dat je op de goede weg bent al zal die ongetwijfeld vaak nog donker en hobbelig zijn....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-13 23:40

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-13 23:40

vandaag een auto ongeluk gehad.. De bom barste toen al het papier werk was gedaan en ik gereden had.. Trek het helemaal niet meer.. Heb het echt compleet gehad.. Alles zit tegen

heb aan een stuk gejankt op de manege.. Alles kwam er zowat uit.. 2 vriendinnen waren er gelukkig wel maar ik kan niet meer.. Ik ben echt op.. Me uitwegen worden meer een oplossing voor alles

**Geplaatst**: 22-11-13 15:09

Geplaatst: 22-11-13 15:09

Och jakkes nog aan toe - ook dat nog...! Om je naar te schrikken - bovenop al het andere!!
Hopelijk alleen blikschade...?

Fijn, dat je vriendinnen er waren: huilen met steun - dat helpt hoor. Hoe meer spanning jij er uit huilt, hoe beter het over het algemeen is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-11-13 23:25

Geplaatst door de TopicStarter : 22-11-13 23:25

Janneke2 schreef:
Och jakkes nog aan toe - ook dat nog...! Om je naar te schrikken - bovenop al het andere!!
Hopelijk alleen blikschade...?

Fijn, dat je vriendinnen er waren: huilen met steun - dat helpt hoor. Hoe meer spanning jij er uit huilt, hoe beter het over het algemeen is.

Heb vandaag de auto laten nakijken en heb een fikse schade eraan hangen. Mag alleen kleine afstanden rijden, gaat tegen de €400,- kosten of meer

heb vandaag wat last van spierpijn zeg maar..

Ja heb het nog steeds echt gehad.. Zie het niet meer zitten allemaal

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-13 00:51

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-13 00:51

Pff flinke schade aan mijn eigen auto.. Andere auto schijnbaar ook (alleen lak).. Zaterdag toch maar me ouders gedeeltelijk op de hoogte gebracht wat het therapie gedeelte betreft. Voelde en voel me nog steeds behoorlijk klote erbij en voor mijn gevoel is het verkeerd.. 2 vriendinnen waren er wel bij toen ik het zei.. Maar heb gisteren alleen maar te liggen nadenken en alles.. Wordt er gek van

heb er geen zin meer in

**Geplaatst**: 25-11-13 00:59

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 25-11-13 00:59

mocht je een verhaal kwijt willen mag je mij een pb sturen lieve ts

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-13 01:04

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-13 01:04

Ja ze zeggen praten erover is het enige wat helpt.. Maar wat helpt als je gevoerd wordt met angst en blokkades om te praten...?

**Geplaatst**: 25-11-13 01:11

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 25-11-13 01:11

Nouja.. wat zou je tegen houden? Ik ken je niet. Dan zou het toch enkel opluchten?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-13 12:39

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-13 12:39

Ik blokkeer erg snel als ik moet praten over hoe ik me voel en hoe ik denk.. heb daar ook een hekel aan en krop eerder alles op dan dat ik me mond open trek.. Gaat al beter maar vaak slik ik toch af.. Ook durf ik niet en daarmee bedoel ik me angsten

**Geplaatst**: 25-11-13 12:48

Geplaatst: 25-11-13 12:48

Lieve meid, ik heb precies het zelfde meegemaakt. Gepest van mn 1e jaar basisschool tot 3e klas van de middelbare. Daarna de nodige drama gehad met een vriend in 2011 en daar heb de nodige littekens van overgehouden. Bij mij is het nog steeds een gevoelig onderwerp, maar ik kan het heel makkelijk weg stoppen. Zoek hulp aub, en lucht je hart. Je komt er sterker uit.

**Geplaatst**: 25-11-13 13:00

Geplaatst: 25-11-13 13:00

Normaal plaats ik niet direct "mijn leven", maar ik wil je toch even een hart onder de riem steken. Mijn leven bestond ook niet uit de leukste dingen. Ik heb een jeugdtrauma die me nog steeds meesleept en die steeds nog sporen bijdraagt aan mijn sociale interacties met bepaalde personen. Ik ben hard (niet enkel emotioneel, maar dus ook fysiek) gepest, ik heb tal van manieren gehad om dat op te kroppen en toch ergens los te laten... (Automutilatie). Ik was zwaar depressief en heb uiteindelijk een eetstoornis ontwikkeld. Na jaren van vechten tegen mezelf en verzwijgen naar anderen toe, heb ik de moed opgegeven en kon niets mij meer schelen. Tot op het moment er een meisje in mij leven kwam met ongeveer dezelfde problemen en die mij een opname aanraadde. Na lang twijfelen heb ik dit gedaan en niet veel te laat, want had ik nog langer gewacht, lag ik nu waarschijnlijk onder de grond... Ik was niet extreem mager, maar gewoon uitgeput, uitgedroogd, laag in bloedwaarden etc. Mijn opname heeft 16 weken geduurd, maar dit heeft wel mijn leven gered. De stap was groot om op deze manier hulp te gaan zoeken, maar soms is iets drastisch wel het beste... Als jouw depressieve gevoelens jouw leven beïnvloeden op meerdere factoren, dan is het tijd om te gaan veranderen. Soms is enkel een psycholoog niet genoeg, soms komt daar medicatie bij of desnoods een opname. Zoek wat het beste bij jou past, zorg dat je je goed voelt bij het gene waarvan je hulp krijgt. Onthoudt wel; een opname is een veilige omgeving, ze bereiden je voor naar de "gewone" wereld, maar zorg dat je zelf ook een goede omgeving creëert waar je veilig in kan voelen en je altijd een gezond toevluchtsoord hebt. Bij mij is dit bijvoorbeeld mijn beestjes (paard, hond,...), maar sinds kort ook mijn vriend (ik had/heb bindingsangst, dus een relatie was een grote stap voor mij) die ik volledig kan vertrouwen.

Lukt praten niet? Schrijf het dan op. Mijn eerste gesprekken, bestonden telkens met een brief (soms wel pagina's lang) in het begin. Naarmate de opname vorderde kon ik meer en meer openlijk praten over mijn gevoelens. Ik ga er altijd last van hebben en al wat je meegemaakt hebt, zal altijd een stukje bij je blijven, maar er is zoveel moois daarbuiten, zoek iets om voor te vechten, vecht voor jezelf, zorg voor jezelf...

**Geplaatst**: 25-11-13 13:53

Geplaatst: 25-11-13 13:53

Schaduw92 schreef:
Ja ze zeggen praten erover is het enige wat helpt.. Maar wat helpt als je gevoerd wordt met angst en blokkades om te praten...?

Eh - dat is KOLDER, van dat praten.
En die angst en die blokkades hebben zin en betekenis.
(Trap je in deze valkuil, dan zit je giga klem, dat klopt. "Je moet zogenaamd praten" versus dat je je dus giga rot voelt als je het probeert vanwege je angst/ blokkade.
En als je dan ook nog gaat denken "dat de enige oplossing, praten, voor jou dus niet mogelijk is" - brrrr.)

Het eerste wat je als mens nodig hebt na een trauma is veiligheid.
En vanuit die veiligheid, als het voor jou goed voelt,
en geen seconde eerder,
ga je praten als je daar zin in hebt.
Met die mensen die jij daar voor hebt uitgekozen en verder niemand anders.
(In de hulpverlening wil dat nog wel eens lastig zijn: soms krijg je botweg iemand toegewezen. Wees kieskeurig...!)

Uiteraard gun ik je opluchting, maar opluchting kun je op 100 gezonde manieren krijgen. Hard hollen, trots op jezelf zijn omdat je een sudoko hebt opgelost - er is heel veel mogelijk in dat chapiter.

En de eerste fase van een goede traumatherapie gaat over "stabiliteit" - NIET over het rotverhaal er uit gooien!!!
Eerst ga je oefeningen en wat al niet doen, om jezelf te kunnen troosten, kalmeren, bemoedigen, noem maar op.
En ga je zorgen, dat buiten "dit gedoe" je leven min of meer op orde is. (Geen nare vrienden, dingen met school geregeld, etc etc.)

En daarna pas ga je het trauma (...de trauma's...) de nek omdraaien. En svp. grondig! Zo geldt bij emdr dat je eerst al je negatieve "beelden" uit het verleden de nek omdraait, daarna kijk je samen met je peut naar het heden, of daar nog dingen zijn waar je last mee hebt, etc. En tot slot kijken jullie naar de toekomst: zijn er daar nog dingen waar je tegen op ziet..? Al die dingen draai je dan met emdr de nek om.
Akelige gedachten zoals "hier blijf ik altijd last van hebben" zijn totaal niet waar en overbodig. (Je zult het nooit vergeten - maar dat hoeft ook niet. Zolang de gedachten geen pijn doen, verdwijnen ze gewoon vanzelf als het niet aan de orde is - en komen ze tevoorschijn, dan doen ze geen pijn maar zijn wel uiterst nuttige informatie over hoe het leven helaas soms ook in elkaar kan zitten. Dat is geen last. Eerder een bepaald soort voordeel: je weet hoe het zit en kan je plan trekken.)

En de derde fase in traumaverwerking wordt ook nog wel eens vergeten. Het is geen afrondend gesprek, maar een echte fase: "keer het om". Tot nu toe ging het over wat jou werd aangedaan. Taalkundig is dat passief. Jij had wel je reacties, je overlevingsmechanismen, maar dat is niet jouw initiatief en (afdeling macht!! een belangrijk thema bij trauma!!!) ook NIET jouw verantwoordelijkheid.
Nu gaat het in de 3e fase over "hoe wil IK, dat MIJN leven er uit gaat zien?" Wat zijn mijn kwalititen, wat geeft mij energie, waar ben ik goed in - en van daar uit ga je dan die kwaiteiten mbv therapie, training of hoe het maar uitkomt ontwikkelen. En wegens allerlei gedonder, kun je ook bepaalde vaardigheden minder goed hebben ontwikkeld, stukje puberteit overgeslagen etc.etc. ok die haal je alsnog in in deze fase.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-13 16:34

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-13 16:34

eeeeef_x
Dankje en ja weet ik. Probeer ook te praten maar voel me vaak een blok aan het been. Vetrouw mensen zeer slecht, uitzonderingen zijn 2 vriendinnen van me. Een daarvan ken ik wat langer dan een jaar nu en de ander ken ik via haar en we zijn begin dit jaar met nog een meid echt dingen samen gaan doen. Bij die wat ik al langer ken voelde ik me meteen op me gemak en dan laat ik gedeeltelijk wat los. Nu wordt dat meer en meer met die ander erbij.
FleurStyn
Heb eerst weken het met hun erover gehad (me vriendinnen) en omdat het uit de hand liep en ze beide privé ongeveer zelfde hebben mee gemaakt begrijpen ze me. Maar op advies van hun dus bij een psycholoog gegaan. Daar heb ik morgen me 2de sessie. Maar voel me op dit moment beetje door privé in een hoekje geduwd waarbij ik maar op een weg uitkom. Schrijven doe ik zowiezo alleen maar.. Maar daarbij snijd ik mezelf ook

Janneke2
Ik zet het misschien nu verkeerd neer maar die 2 waren er afgelopen zaterdag bij toen ik het opbiechten. We hebben daarna leuke film gekeken en wat gebikkeld etc.. Gisteren voelde ik me behoorlijk klote.. maar niet echt me ei kunnen luchten dus je raad al wat ik deed. En nu vandaag veel geappt met de vraag of ze deze week tijd hadden en zin om te praten. Daarna een lang appje terug gekregen en heb na 6 uur toch geantwoord.. Intussen tijd wel met die andere geappt met de conclusie van hun, zo komt bij mij over dat ik nu ook naar me ouders moet toe stappen en bij me psycholoog me mond moet gaan open maken.. Wat bij mij het gevoel opwekt wat ik al zei dat ik me in een hoekje geduwd voel en me ei niet meer kwijt kan bij hun terwijl ik dat graag wil...

**Geplaatst**: 25-11-13 16:53

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 25-11-13 16:53

Stap naar een andere psychologe als het niet goed voelt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-13 20:18

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-13 20:18

Astaloca schreef:
Stap naar een andere psychologe als het niet goed voelt.

Via een goede vriend die ook in het vak zit ben ik nu terecht bij de psycholoog waar ik nu zit. Het is een erg goede psychologen praktijk. Dus ik vertrouw daarop. Nu nog het vertrouwen in die psycholoog krijgen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-11-13 15:18

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 27-11-13 15:18

Gisteren weer een sessie gehad. Zat me alleen maar op te regen.. Hij vroeg niks of wat dan ook maar vertelde een heel verhaal over 2 types moeders en weet ik wat en heb paar keer me mening verteld als ik ergens mee oneens was. Daarna nog met vriendinnen erover gepraat en de volgende keer wil ik hem toch even wat meer vertellen.. Ook weer een flinke down maandag gehad en heb de halve dag gejankt

ben ook tot een moeilijke maar denk wel juiste beslissing gekomen.. Dat ik morgen voor het laatst voorlopig in het zadel stap. En denk begin 2014 weer begin..

**Geplaatst**: 27-11-13 15:29

Geplaatst: 27-11-13 15:29

Mijn dochter komt ook bij een psycholoog, Ze heeft daar wel een goed gevoel bij, op school zijn ze weer aardig bezig. Dus gisteren is ze ziek thuis geweest, ze had een paar keer over gegeven en dan mag ze van mij een baal dag hebben. Ze heeft een negatief zelf beeld, verzorgd zich zelf niet goed, kan geen contacten maken en heeft geen vriendin. Kort om zit nu heel slecht in haar vel, maar laat dat niet altijd merken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-13 00:01

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-13 00:01

marleen_usar schreef:
Mijn dochter komt ook bij een psycholoog, Ze heeft daar wel een goed gevoel bij, op school zijn ze weer aardig bezig. Dus gisteren is ze ziek thuis geweest, ze had een paar keer over gegeven en dan mag ze van mij een baal dag hebben. Ze heeft een negatief zelf beeld, verzorgd zich zelf niet goed, kan geen contacten maken en heeft geen vriendin. Kort om zit nu heel slecht in haar vel, maar laat dat niet altijd merken.

Ben ook zelf vaak ziek geweest van het pesten. Heb zelf ook geen zelfbeeld meer, geen zelf respect.. Me slecht verzorgen gaat opzich, eet alleen niet zoals hoort en val daardoor af aangezien ik 4x per week intensief sport en ook nog die stress erbij.. Heb geluk nu wel 3 super vriendinnen te hebben waarbij ik bij 2 altijd terecht kan. Laat ook vaak niet tot nooit zien dat ik me niet goed voel. Dat heb ik me zeer goed aangeleerd door de jaren heen, zo goed dat me ouders op begin niks door hadden (tot ik erg afviel en zeer snel kort lontje kreeg) en ik 2 vriendinnen een tijdje fopte zeg maar tot ik weer wat zei en schrokken ze er een beetje van aangezien ik het zo goed kan maskeren. Hoop dat u dochter er weer lekker uitkomt! Sterkte

**Geplaatst**: 28-11-13 13:16

Geplaatst: 28-11-13 13:16

Schaduw92 schreef:
Gisteren weer een sessie gehad. Zat me alleen maar op te regen.. Hij vroeg niks of wat dan ook maar vertelde een heel verhaal over 2 types moeders en weet ik wat en heb paar keer me mening verteld als ik ergens mee oneens was. Daarna nog met vriendinnen erover gepraat en de volgende keer wil ik hem toch even wat meer vertellen..

Wat ook kan: bel hem op en vraag hem, waarom de sessie ging, zoals hij ging.
"Waarom hij die hele verhalen hield...?" En zeg, dat jij graag zelf wat meer had willen vertellen.
Dan hoef je niet een week te wachten.

Schaduw92 schreef:
Ook weer een flinke down maandag gehad en heb de halve dag gejankt ben ook tot een moeilijke maar denk wel juiste beslissing gekomen.. Dat ik morgen voor het laatst voorlopig in het zadel stap. En denk begin 2014 weer begin..

...even een maand niet rijden als je stijf staat van de spanning: je kunt beslist stommere dingen doen...!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-11-13 02:16

Geplaatst door de TopicStarter : 30-11-13 02:16

Denk inderdaad wel dat ik hem een mailtje stuur dat ik de volgende sessie nog een paar dingen kwijt wil..
Heb het donderdag en gisteren echt zwaar klote gehad weer

me ogen uit de kop gejankt en niet lief geweest tegen een muur.. Wordt er echt gewoon ziek van letterlijk en figuurlijk.. Weer totaal ook echt verkeerd bezig.. Gaat gewoon niet meer.. Probeer me nog steeds sterk te houden maar de muur krijgt meer gaten nu..

wat ook weer resulteert dat ik zoals nu weer wakker lig terwijl me wekker op half 7 staat.. Mede door me leuke verkoudheid (wordt zelden ziek maar als ik verkouden ben, dan meteen goed ook)

Laatst bijgewerkt door Schaduw92 op 30-11-13 02:19, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 30-11-13 02:18

Geplaatst: 30-11-13 02:18

Waarom print je dit niet uit en neem je het mee? Kijk meisje. Jij wilt veranderen. Dan zul je ook moeten praten anders kom je er niet uit. Jezelf pijn daarmee doen helpt niet. Heb je hulp nodig? Accepteer die dan ook. Anders kun je niet geholpen worden.

En nogmaals voel jij je niet prettig bij die hulpverlener. Stap naar een ander. Het is jouw zorg.

**Geplaatst**: 30-11-13 03:12

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 30-11-13 03:12

Hmm lastig dit. Ik zie twee verschillende dingen van jouw kant, TS. Aan de ene kant de gigantische schreeuw om hulp en aan de andere kant de angst ervoor. Ik kan dit heel goed begrijpen, bevind me vaak genoeg met beide benen in dat schuitje.
Van alles wat ik heb gelezen (en dat is niet alles), komt voor mij heel sterk naar voren dat je al geruime tijd met een depressie rondloopt. En het is zeker niet makkelijk om van het ene op het andere moment hulp in te schakelen, maar je moet het gaan accepteren. Vertrouwd en/of veilig aanvoelen kan lang duren en kan je doen besluiten om de professionele hulp af te kappen en deze te zoeken bij mensen die je eigenlijk niet goed kunnen ondersteunen (je vriendinnen). Doe dit alsjeblieft niet, geef aan bij je psychotherapeut hoe jij je de afgelopen jaren hebt gevoeld, wat er de afgelopen jaren door je heen ging, wat je hebt gedaan om even in je eigen wereldje te kunnen kruipen, wat ertoe leidt dat je je eigen wereldje opzoekt. Het is heel moeilijk om dit te verwoorden, ik raad ook aan om dit op papier aan je psychotherapeut te geven, desnoods via de mail. Want hij(zij?) wil graag weten wat je verleden is en hoe je als persoon in elkaar stak/steekt om je passende ondersteuning te bieden. Als jij je afsluit of wanneer je blokkeert is het voor je therapeut ook tasten in het donker. Ze kunnen namelijk niet via een raampje in je hoofd kijken, de woord- en beeldstroom moet je echt voor ze vertalen. En je hebt de hulp en ondersteuning zo hard nodig, voor je eigen gezondheid.

Daarnaast zit ik nog met een vraag. Weten je ouders hier eigenlijk het fijne vanaf, of gebeurt alles achter de rug om en houd je een masker op?

En jezelf pijn doen.. het lost niks op, je gevoelens verdwijnen niet, die komen later gewoon weer terug. Stop ermee, alsjeblieft. Het is zo zonde om jezelf pijn te doen.

Mocht je iets privé kwijt willen, je mag me een PB sturen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-11-13 08:35

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 30-11-13 08:35

Knudd
Iemand die het stuk voor stuk goed heeft.. Inprincipe en ja ik geef het toe omdat het zo is. Probeer ook stuk voor stuk het nu te accepteren maar er zijn privé nog dingen gebeurd wat ik liever gewoon niet op bokt zet omdat het me gewoon niet goed ligt

Sinds 1 week weten me ouders het.. Heb het 2 maanden voor ze achter kunnen houden maar ze begonnen zelf al dingen te vermoeden dat ik niet lekker zat

Nomineer dit bericht ×