Ik had altijd al moeite met ontbijten, daar begon 't mee. En op de momenten dat ik gewoon veel stress had kreeg ik geen trek. Écht geen trek. Heb wel honger, maar als ik iets wil eten krijg ik het gewoon niet weg. Nu hou ik halve dagen makkelijk vol zonder ook maar honger te krijgen, want dat is mijn lichaam nu onderhand wel gewend. Na 1en begin ik dus wel honger te krijgen maar ging daar meestal doorheen vanwege geen trek. Voor mij begon het dus door stress en geen trek hebben. Wat nu al is uitgelopen tot halve dagen niks eten zonder moeite en zodra ik dan honger krijg, krijg ik het niet weg.
Pff is toch erg dat ik weer zit te janken hier? Zodra ik ergens over moet praten waar ik écht mee zit en heel veel moeite mee heb breek ik direct.. Sometimes I just wanna shoot myself, bleh.
superwoman
Berichten: 18768
Geregistreerd: 04-11-04
Woonplaats: zuidholland
Geplaatst: 01-10-13 20:48
Gewoon lekker janken. Niks mis mee! zeker met je hormonen in deze leeftijd, kan dat behoorlijk versterken. Waarom zou je er niet aan toegeven?
Omdat ik er werkelijk gék van word. Ik jank zovaak. En dat zijn dan ook de momenten dat ik compleet instort en echt even de positieve wereld niet meer inzie. Als ik zo'n moment op school heb is het ook vervelend omdat ik liever niet sta te janken op school. Weinig mensen (kan eigenlijk wel zeggen dat het niemand is) uit mijn klas weet iets over dat ik me zo voel of dat het er zo aan toe gaat. Wel iemand uit mijn klas van vorig jaar die ik helaas niet vaak zie op school..
superwoman
Berichten: 18768
Geregistreerd: 04-11-04
Woonplaats: zuidholland
Geplaatst: 01-10-13 21:00
En ben je dan verdrietig of boos of teleurgesteld of voel je je niet waardig? (onmacht,oneerlijk, schrijf wat woorden op die boven komen)
Nou, verdrietig, dat is ook de reden dat ik moet huilen. Als ik iets gekalmeerd ben voel ik me meteen een aansteller, waarom moest ik nou weer zitten janken? Maar van te voren hou ik het niet tegen, pas daarna heb ik er een soort 'spijt' van
superwoman
Berichten: 18768
Geregistreerd: 04-11-04
Woonplaats: zuidholland
Geplaatst: 01-10-13 21:05
ik denk dat je wel meer voelt dan alleen verdrietig. Ik denk dat als je op schijft wat je nog meer voelt, dat je achteraf gaat zien dat jij je niet aan stelt. Dat als jij die woorden zou lezen van een ander,dat jij vind dat hij of zij geen aansteller is.
Die gedachte achteraf komt ook doordat ik van een aantal mensen ook gewoon hoor dat ik me aanstel. En dat soort dingen onthou je en komen er op dat moment uit.
Tuurlijk voel ik me wel meer dan verdrietig. Ik voel me leeg, kapot, alleen. Alleen, dat voel ik me trouwens vaak, ondanks dat iedereen om mij heen er gewoon is. En leeg, is ook een gevoel wat ik vaak heb. Dat zijn die momenten dat ik voor me uit zit te staren met eigenlijk geen gedachtes, ookal komen er natuurlijk wel gedachtes door mijn hoofd heen. Weet niet of je het lege gevoel kent, maar dat is vervelend
Ja ken ik. Denk dat het komt wanneer je het belangrijkste wat je voelt niet deelt. Tenminste, ik had dat toen ik verhuist was naar een andere provincie, wat mij erg tegen viel.
En ben je dan ook boos op degene die heeft gezegd dat je een aansteller bent?
Soms denk ik. Zak in de oliebol, zoek het uit. Dit is gewoon echt serieus en ik zit ermee. Maar soms kwetst het me wel ja. Omdat het echt iets is wat heel serieus in mijn hoofd omgaat en iemand zit dat dan af te zijken terwijl ik al op mijn zwakste punt ben.
Wordt dan eens goed boos. Stomp ergens op,gooi met iets, maakt niet uit. Slaat toch nergens op om iemand af te zeiken als die ergens mee zit? Dat verdient toch niemand?
Slaat ook nergens op. Maar hun vinden dat wat ik doe nergens op slaan. Hun zien niet in dat het echt niet goed gaat, dat het aandacht vragen is. Gok dat er nog wel wat mensen zijn geweest die dat gedacht hebben toen ze dit gelezen hebben. *Mag iedereen overigens aangeven die dat graag wilt delen* Maar ik snap ook wel dat sommige mensen hier moeilijk mee om kunnen gaan en niet weten wat ze moeten zeggen, en de meeste geven dat dan ook aan. Dat is fijn. Maar sommigen kunnen uitvallen ja, dat ik me aanstel of is gewoon mn gedachten om moet zetten.
(klinkt nu alsof ik het de hele wereld vertel maar dit zijn maar een aantal mensen die dan een deeltje van het verhaal gehoord hebben, van iemand anders of van mij, en trekken dan direct een conclusie)
Wat een ander denkt,zou niet belangrijk moeten zijn. Zeker onbekenden niet. Echter van je ouders zou je meer steun moeten krijgen. Echter verwacht ik dat ze wel het beste met je voor hebben,maar je gewoon totaal niet begrijpen. willen ze een schop onder je kont geven om je eruit te helpen. Dit is overgens een vrij normaal verschijnsel wanneer je in de pubbertijd zit. Doet alleen wel veel pijn.
Maar nu belangrijk..... ga eens nadenken over je plan van aanpak. Ik ga nu echt naar bed
Moet ook niet, maar ik ben al op mn zwakste punt dan dus dan neem je het gewoon aan. Die schop onder mijn kont helpt niet, voordat ik uit deze put ben. En ja, ik ga nadenken. En daarom ook even dat weekje weg. Bedankt voor je antwoorden vanavond, doet me toch wel goed om er op deze manier over te praten. Slaaplekker voor vannacht! Ik hoop dat ik een beetje optijd slaap.
En het is weer woensdag.. De avond dat ik weer vol in de stress zit over de aankomende 2 stage dagen. En deze 2 dagen gaan nog langer duren dan normaal want ik ga zaterdag een leuke dag te gemoet dus dat worden uurtjes aftellen..
Ik heb trouwens net echt onwijs goed gegeten! Het was ook echt ver boven normaal. Wel heb ik nu een soort gevoel van.. waarom heb ik dit gedaan? Heel stom, komop zeg, het is eten.
Je kan nu ook nog eten hoor.... Als je spijt hebt,kun je er nog wat aan doen..... Je weet dat je nog slechter gaat voelen als je niet genoeg eet. Dus juist als je iets wil doen om de situatie te verbeteren kan dat nu nog.
Lasagne. Dat hebben we ook al lang niet op en dat is toch wel een van mijn favoriete maaltijden haha! En ik had eigenlijk al heel de dag niks gegeten dus er was genoeg ruimte