Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-04-13 14:57

Geplaatst: 07-04-13 14:57

Saskia9 schreef:
Ik bedoelde juist dat ook een gezond kind iets kan overkomen en je er alleen voor kan komen te staan. Zekerheid hebt je NOOIT!

Nee zekerheid heb je nooit. Ts kan ook bij haar partner vandaan gaan om een kind te krijgen en niet in verwachting kunnen raken van welke donor dan ook. Een kind neem je niet, een kind krijg je.

**Geplaatst**: 07-04-13 15:00

Geplaatst: 07-04-13 15:00

TS: Waar een wil is is een weg. Je wilt zo graag een kindje dat je daar denk ik alles voor over zult hebben. Eventuele problemen die je op je weg mocht vinden zul je oplossen wanneer je ze tegen komt. En je staat er niet alleen voor. Je hebt een lieve familie en vrienden die er voor je zullen zijn. Voor mij is het moederschap het mooiste wat er bestaat. Mis het niet!

**Geplaatst**: 07-04-13 15:18

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 15:18

Een gezond kind kan ook ziek worden.
Je kan samen zijn, kinderen hebben en je partner valt weg.
Kan allemaal.

Onze zoon is lichamelijk ziek.
Toen ik nog werkte gingen veel vrije dagen op aan ziekenhuizen.

Zorg voor een kind is zwaar.
Als ze ziek zijn moet je er 's nachts uit.
Met een partner kan je het afwisselen.

Het is niet onmogelijk. Mijn tante heeft 2 kinderen van de spermabank.
Maar wel heel zwaar.

**Geplaatst**: 07-04-13 15:21

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 15:21

Met een partner kan je het afwisselen, kan ja. Ik ken er genoeg die dat niet doen.

Het zal zwaar worden, maar dat wil niet zeggen dat ze het dan moet laten natuurlijk.
Ik zou ook voor alleenstaand moederschap gaan dan, hoe zwaar het ook zou zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-13 16:59

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-13 16:59

Goh ja mijn partner stelde voor om voor alleenstaande moeder te gaan en dan een lat-relatie te hebben. Hij wil dan daar bijspringen waar hij kan zegt hij. Maar ik moet dan aan het welzijn van het kind denken die hem gaat zien als een vaderfiguur en dat wil hij niet zijn....

Bwah dat een kind een vader nodig heeft is in mjn ogen iets wat niet klopt. Er zijn zoveel kinderen van gescheiden koppels die opgroeien zonder een vader of zonder een moeder.

**Geplaatst**: 07-04-13 17:23

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 17:23

Ik was erg blij dat ik mijn vader kon blijven zien toen mijn ouders gescheiden waren. Moeders liet ons behoorlijk aan ons lot over. En ja. een kind heeft (uit eigen ervaring) BEIDE ouders nodig om evenwichtig op te groeien. Je kan me ouderwets noemen, maar op basisscholen waar ik gewerkt heb kon ik de 1 ouder kinderen er zonder probleem uit pikken.

Dus aan jou de keus, verder met de relatie en geen kind/latten en wel een kind/kind en geen relatie.

**Geplaatst**: 07-04-13 17:33

Geplaatst: 07-04-13 17:33

willeke_x schreef:
Goh ja mijn partner stelde voor om voor alleenstaande moeder te gaan en dan een lat-relatie te hebben. Hij wil dan daar bijspringen waar hij kan zegt hij. Maar ik moet dan aan het welzijn van het kind denken die hem gaat zien als een vaderfiguur en dat wil hij niet zijn....

Bwah dat een kind een vader nodig heeft is in mjn ogen iets wat niet klopt. Er zijn zoveel kinderen van gescheiden koppels die opgroeien zonder een vader of zonder een moeder.

De keuze moet je natuurlijk zelf maken maar ik vind het heel belangrijk dat mijn partner gewoon een vaderfiguur is. Als hij dat niet kan of wil bieden, dan kies ik voor het belang van mijn kinderen en is het heel jammer voor hem...

**Geplaatst**: 07-04-13 17:48

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 17:48

Even over vader figuur, ik ben het met je eens dat een vader niet noodzakelijk is maar een mannelijk rolmodel wel. Maar dat kan net zo goed een oom zijn of buurman die vaak in zicht is.

Ik vind trouwens de oplossing van je vriend echt een schijnoplossing. Verwacht hij dan dat jij het kind even 'wegzet' als hij aandacht wil??

**Geplaatst**: 07-04-13 17:52

Geplaatst: 07-04-13 17:52

Een vader nodig hebben?
Heel dubbel, het is fijn als je een vader zou hebben, maar aan de andere kant. het kind weet ook niet beter dan.

Mijn ouders zijn ook uit elkaar gegaan. Ik was 2 en weet er weinig van.
Ik weet ook niet beter.
Ik ben nu 31 en als ik terug kijk heb ik hier niets aan over gehouden.
Ik ben verder heel liefdevol opgegroeid en heb niets tekort gekregen.

Ben er groot en sterk door geworden.

**Geplaatst**: 07-04-13 17:55

Geplaatst: 07-04-13 17:55

aikon schreef:
Ik was erg blij dat ik mijn vader kon blijven zien toen mijn ouders gescheiden waren. Moeders liet ons behoorlijk aan ons lot over. En ja. een kind heeft (uit eigen ervaring) BEIDE ouders nodig om evenwichtig op te groeien. Je kan me ouderwets noemen, maar op basisscholen waar ik gewerkt heb kon ik de 1 ouder kinderen er zonder probleem uit pikken.

Dus aan jou de keus, verder met de relatie en geen kind/latten en wel een kind/kind en geen relatie.

Ik weet wel heel zeker dat als mijn vriendin haar vader nog als vaderfiguur in haar leven had ze er pas écht verknipt was uitgekomen in plaats van de sterke volwassen en zelfstandige vrouw die ze nu geworden is, ondanks de moeilijkheden die ze gekend mag hebben in haar kindertijd

. Een vader en moeder is natuurlijk altijd het beste, maar niet altijd per se beter dan een eenoudergezin of dat een eenoudergezin automatisch niet goed is voor een kind.

**Geplaatst**: 07-04-13 17:58

Geplaatst: 07-04-13 17:58

Ik voorzie in je verhaal met name problemen in het kangeroegedeelte. Je band met je ouders moet al heel goed zijn om 24/7 met kind naast je ouders te wonen. Je kunt nooit even afstand scheppen, ze gaan altijd met hun neus bovenop jou zaken staan. Dat lijkt me met een opgroeiend kind echt niet zo wenselijk.

Bovendien weet ik niet hoe het financieel in elkaar zit maar als er een breuk komt tussen jou en je ouders ooit in de toekomst, heb je dan geld/ruimte om te vertrekken naar een ander huis terwijl je gebouwd hebt op de kavel van je ouders?

Lat relatie terwijl je kind geen vaderband mag opbouwen met je partner lijkt me zeer ingewikkeld, daar zou ik zeker niet aan beginnen in ieder geval.

**Geplaatst**: 07-04-13 18:05

Geplaatst: 07-04-13 18:05

Ik moet ook zeggen dat ik het wel knap vind dat je zo concreet en eerlijk nadenkt.

Las hier ergens boven over een man die achteraf spijt heeft van zijn kinderen, dat vind ik erg triestig. En geloof ook niet dat ze daar niets van meekrijgen op den duur.
Ik zie 50x keer liever een één-ouder gezin met iemand die bewust heeft nagedacht voor ze aan zoiets groots begint.

**Geplaatst**: 07-04-13 18:07

Geplaatst: 07-04-13 18:07

aikon schreef:
Ik was erg blij dat ik mijn vader kon blijven zien toen mijn ouders gescheiden waren. Moeders liet ons behoorlijk aan ons lot over. En ja. een kind heeft (uit eigen ervaring) BEIDE ouders nodig om evenwichtig op te groeien. Je kan me ouderwets noemen, maar op basisscholen waar ik gewerkt heb kon ik de 1 ouder kinderen er zonder probleem uit pikken.

Dit hangt heel erg van de situatie af vind ik. Ik ken een BAM-moeder met 2 kinderen van een donor, en die kinderen doen het echt supergoed (ook van op school krijgt die moeder heel veel complimenten!).
Ik denk nu wel dat het veel moeilijker is als een vrouw aan kinderen begint samen met een partner, en daarna gaat scheiden waardoor ze er alleen voor komt te staan. Als iemand heel bewust alleen aan kinderen begint, dan kun je van op voorhand wel een klein beetje inschatten waar je rekening mee moet houden, en ik denk ook dat BAM-moeders hun kind ook niet aan hun lot overlaten, juist omdat deze kinderen zo gewenst zijn.

TS, ik herken heel erg wat je allemaal verteld! Ik denk er zelf ook aan om alleenstaande moeder te worden (ben 35 ondertussen en nog steeds niet de man van mijn leven tegengekomen, en wil heel graag een kindje), en ook ik heb juist dezelfde overwegingen gemaakt dan jou (wel zonder dat er een man tussenin staat). Heb ook met mijn ouders overlegd om 2 dagen per week op te vangen, en overeengekomen dat als het kleintje ziek wordt, zij ook helpen opvangen enzo.
Ik heb al met een aantal mensen gesproken, waaronder een psycholoog, omdat ik heel goed wil weten wat voor invloed dit heeft op een kind (voor zover dat iemand kan voorspellen tenminste!). De psycholoog vertelde mij dat de meningen hierover verschillen, maar dat hij er niet echt een probleem in ziet. Hij vindt het vooral belangrijk dat een kind veel liefde krijgt, en met een alleenstaande moeder ook wel mannen in de omgeving heeft die als rolmodel kunnen dienen. En ook dat de moeder steeds heel eerlijk erover is als het kind zich vragen begint te stellen.
Ik ben van plan om binnenkort een afspraak te maken in Leuven hiervoor.

**Geplaatst**: 07-04-13 18:30

Geplaatst: 07-04-13 18:30

@ TS: Ik zou het zelf absoluut niet kunnen. Het is voor ons al pittig als we allebei moeten werken: manlief heeft 5-ploegendienst en ik een heel onregelmatig rooster. De zorg komt voor het grootste gedeelte op mijn schouders. Dat doe ik natuurlijk met alle liefde, maar ik moet er niet aan denken als ik het helemáál alleen had moeten doen (mede omdat ik na mijn bevalling flink last had van post-natale depressie). Ik ben een paar jaar thuis geweest toen mijn zoon nog klein was, want mijn idee over moederschap is dat je niet voor niets voor een kind kiest. Nu hij een tiener is, kan hij makkelijk af en toe langer alleen zijn (hoewel hij dat zelf niet leuk vindt). Aan de ene kant vind ik het fijn om een baan te hebben (sociale contacten en ook nog eens een leuke baan), aan de andere kant zou ik willen dat ik er voor hem kan zijn als hij uit school komt (dat heeft hij duidelijk nodig en zelf vond ik het vroeger ook fijn als mijn moeder thuis zat te wachten met een kop thee en een luisterend oor). Dat is alleen financieel absoluut niet haalbaar.
Tevens moet ik er nog even bij vermelden dat voor veel kinderen het fijn is als het met twee ouders opgroeit. Een neefje van ons is zonder vader opgegroeid en mist duidelijk een vaderfiguur. Hij loopt helemaal vast en zijn moeder kan zijn vader natuurlijk niet vervangen. Dat geldt natuurlijk niet voor alle kinderen, maar voor het grootste gedeelte wel degelijk.

**Geplaatst**: 07-04-13 18:31

Geplaatst: 07-04-13 18:31

TS...ik heb je volgens mij nergens horen zeggen hoe zielsveel je van deze man houdt en hoe onmenselijk deze keus is...Hoe diep is jouw liefde voor hem eigelijk dat hij alleen mag blijven als hij je een kind schenkt?
En hoe diep is zijn liefde voor jou, dat hij jouw kinderwens niet wilt vervullen als dat het liefste is wat jij wilt?

**Geplaatst**: 07-04-13 18:47

Geplaatst: 07-04-13 18:47

phoe lastige keuze en idd voor je eigen gevoel kiezen..

wel is er nog een kans dat je vriend zich gaat bedenken
mijn vriend wilde ook geen kinderen maar na zijn 30ste is die knop om gegaan en zit hij nu aan een 2de te denken.

igg heel veel sterkte /succes!

**Geplaatst**: 07-04-13 19:22

Geplaatst: 07-04-13 19:22

willeke_x schreef:
Goh ja mijn partner stelde voor om voor alleenstaande moeder te gaan en dan een lat-relatie te hebben. Hij wil dan daar bijspringen waar hij kan zegt hij. Maar ik moet dan aan het welzijn van het kind denken die hem gaat zien als een vaderfiguur en dat wil hij niet zijn....

Bwah dat een kind een vader nodig heeft is in mjn ogen iets wat niet klopt. Er zijn zoveel kinderen van gescheiden koppels die opgroeien zonder een vader of zonder een moeder.

In een relatie behoor je volledig voor een persoon te kiezen. In voor- en tegenspoed. Als hij nu al afstand neemt op het moment dat jij een kind wilt en dan voor LAT kiest, kan hij net zo goed de kuierlatten nemen, want dan kan je er niet van op aan dat hij er voor je is als je hem wel nodig hebt. Wel de lusten in een relatie maar niet de lasten, wordt je dan ook opzij gezet als je wat ga mankeren?

Wat een rare manier van denken houdt die vent van je erop na!

**Geplaatst**: 07-04-13 19:42

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 19:42

De reden waarom ik nooit alleen een kind ga opvoeden (of mijn partner moet opeens weg gaan, onder een bus komen, weet ik veel wat... allemaal dingen waar ik even niet vanuit (wil) ga(an))

Maar: is een kind zo veel belangrijker dan een stabiele relatie? Weet je in hoeverre het je eigen leven beperkt! Niet banketstaaf bedoeld en dat een kind niets aan je leven toevoegd... Maar: werk, want je bent enige kostwinner, dan wil je je vrije tijd met je kind doorbrengen en hoe heb je dan nog "eigen tijd"... Met opa en oma erbij misschien, maar dan ben je van hen afhankelijk...

De eerste jaren zal daten lastig zijn, dan kom je op het punt dat je weer wil gaan daten... Maar ik ken meer mannen dan vrouwen die problemen maken van een kind (vooral omdat het kind natuurlijk meer (in jouw geval altijd) bij de moeder is en ze dus een kind van iemand anders moeten opvoeden... (Er zijn mannen die het sowieso leuk vinden hoor, maar er is ook een onderzoek geweest dat mannen zelfs meer met het kind van hun zus hebben omdat ze zeker weten dat dat familie is ofzo :S Een of ander vaag onderzoek...) Dus mjah...

Zelf altijd geroepen: Man met kind is een pluspunt, af en toe een weekend een kind en dat was het, ideaal toch? (Voor mijn idee vooral de "lusten" en niet de "lasten". Maar voor een toekomstige vriend is dit dan anders

Die heeft ook alle "lasten" erbij.... Wat als je kind op zo'n leeftijd is, dat hij een mening krijgt over mensen en degene die jij zo geweldig vindt, niet mag.... Om wat voor reden ook... Boos zijn op de "echte pappa" of "mamma" is natuurlijk "normaal" op zijn tijd, maar wat doe jij dan? + Het feit is als je er iemand bij gaat betrekken en jullie willen met z'n 3en verder... Hoe gaat dat dan? Zit je wel op 1 lijn of heb jij een soort van Veto waardoor het ook weer mis kan gaan? Sowieso is het al lastig om op 1 lijn te zitten met een partner over opvoeding.. maar als het niet zijn kind is... Tjah... Lijkt me nog lastiger...

Verder zou ik het ook gewoon niet alleen willen en al helemaal niet van een onbekend iemand! Maar dat is meer het nature/nurture verhaal... In hoeverre zijn dingen aangeleerd en/of erfelijk... Als je daar over nadenkt, dan is 1 ding duidelijk: nooit van een onbekende

Nog iets grappigers, hoe ga je je kind dat later ooit uitleggen? "Mamma wilde per se een kindje, dus ze ging naar de zaadbank?" Natuurlijk komt het voor, en er is ook niets mis mee.. Maar hoe ga je er mee om? Je moet je kind ooit eens de waarheid vertellen... En als ik voor mezelf spreek, ik zou dan willen weten wie mijn vader was... Ik denk toch echt dat je iets "mist" anders, stukje van jezelf....

Ik ben nog even lekker verder aan het doemdenken

Talent

Dus ik weet dat het allemaal heel negatief gezien is.. Als je ook de "pro" lijst wil, dan kun je die ook krijgen hoor!

Doemdenken is alleen makkelijker...

Wat nu als het gewoon een bevlieging is? Dat je een kind wil... Je hebt het.. en dan? Natuurlijk hou je van het kind, maar is het niet super egoïstisch? Kun jij het kind alles geven? Stel het is een jongetje... Het lijkt me zo raar om als jongetje geen vader te hebben... Als ik naar mannen kijk, die vroeg hun vader zijn verloren en alleen een moeder hebben gehad die ze opvoed, dan zie je toch een soort van "gemis"... Hetzelfde is als een meisje zonder moeder.. .Er zijn gewoon dingen die je niet met je moeder/vader kan bespreken maar wel met de ander... (Ik zit nu serieus te bedenken dat een jongetje van zijn vader staand had leren plassen tegen een boompje... en dat moeders zei "dat had ik hem nooit kunnen leren" :')

)

Dus ik ben er echt wel voorstander van, als het kan, om een vader en moeder in het leven van het kind te laten. Je hebt natuurlijk een opa... Maar dat blijft anders...

En ik kan ook niet geloven, dat als jij laat zien hoe belangrijk je het vindt.. en hem even aan het idee laat wennen (en straks ook in een periode zit, dat iedereen om jullie heen kids krijgt) dan hij dan achter blijft... Als ik nu zou roepen "schat ik wil een kind) dan denkt ie ook "WTF?"

Andersom ook hoor

Het is wennen aan het idee, het er over praten, waar zitten zijn twijfels etc. En als hij echt geen kids wil... Tjah... Maar zou dat eerst eens uitzoeken voordat je overhaaste conclusies trekt... Vaak is een groot deel gewoon twijfel...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-13 19:58

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-13 19:58

Ik besef heel goed in hoeverre het kind je leven beperkt en je sociale contacten vermoeilijkt. Maar je krijgt er ook zoveel voor in de plaats. Ik weet dat je vooral naast je werk ook fulltime moeder bent.
Wanneer je kiest om alleenstaande moeder te worden, heb je ook gewoon echt de steun nodig van je omgeving, anders lijkt het op zich al niet haalbaar om ermee te starten.
Neen ik heb geen andere mogelijkheid om ergens anders te gaan wonen als het tot een breuk komt met mijn ouders, maar ik voorzie dat ook niet, omdat ik ook niet geloof dat er ooit een breuk zal komen. We zijn heel close en met mijn ouders kan ik echt over alles praten. En hoe erg ik me soms ook tegen hun mening kant, ze zijn altijd de eerste om me terug in hun armen te sluiten.

mijn vriend die twijfelt niet... voor hem is het een nee.... Hij wil wel de lusten, maar inderdaad niet de lasten, en vooral geen verantwoordelijkheid over een kind...
Ik vrees dat hij niet zal bijdraaien... Als hij al zou eisen dat ik een abortus liet doen, dan zegt dat genoeg. En net toen is bij mij eigenlijk de knop omgegaan en wilde ik net wel een kind.

Nuja ik denk inderdaad dat het geen slimme constructie is, en hoe graag ik hem ook zie, ik kan niet kiezen voor een relatie en kindloos blijven. Daar word ik zelf ongelukkig van...
Het is voor mij echt geen bevlieging meer... Vroeger had ik wel eens momenten dat ik dacht: hmm ja een kind zou wel leuk zijn en achteraf ebde dat dan weg, maar nu absoluut niet meer.
Iedereen om me heen begint ook kinderen te krijgen en elke keer steekt dat bij mij weer omdat ik dat 'geluk' niet heb en er wel naar snak om zo'n hummeltje te van mezelf te hebben, het op te voeden en zien hoe hij/zij zich ontwikkelt.

Hij is die fase een beetje voorbij. Hij is er 42 en de meeste van zijn vrienden hebben ook geen kinderen. Ik ken er maar eentje die een kindje heeft van heel zijn vriendenkring. Hij zegt me ook steeds dat als hij kinderen gewild had hij er al 10 jaar geleden had gehad. Hij vind zichzelf ook te oud (al vind ik 42 -43 jaar nog best ok om vader te worden). En hij heeft geen stabiele job. Hij weet dat zijn werkgever er over een jaar of twee mee stopt en zit in een branche die aan het verdwijnen is (videotheken), en zegt dat hij te oud is om ander werk te zoeken... En hij wil ook gewoon geen ander werk.

En je kan dan denken: waarom is ze ook begonnen met iemand die zoveel ouder was? Tjah omdat ik op hem viel. En hij heeft altijd de deur open gelaten dat er misschien wel een mogelijkheid was dat hij kinderen zou willen.

Goh over wanneer ik het kind het wil vertellen? Wel ik had al gezien op het forum van de verloren ooievaar dat er kinderboekjes zijn waarin uitgelegd wordt hoe het komt dat het kind geen vader heeft. Het kind zal hier inderdaad vragen over stellen, maar dan zou ik beetje bij beetje steeds meer informatie geven al naargelang het kind het aankan. Eerst zal het zijn van: nee jij hebt geen papa en vaak hebben hele jonge kinderen daar al voldoende mee. Later als het kind zich dan zal afvragen hoe het ontstaan is omdat het geleerd of gehoord heeft dat er een papa en een mama nodig zijn om een kindje te maken zou ik uitleggen dat er een lieve meneer was die mama een zaadje wilde geven zodat mama een kindje kon krijgen. enz enz... Volgens mij wijst de tijd dat wel uit.
En inderdaad misschien wil het kind wel opzoek naar die donor. Maar dat kan. Als je een geregistreerde donor gebruikt dan kan het kind vanaf 16 jaar de identiteit te weten komen van die donor en eventueel contact zoeken.

**Geplaatst**: 07-04-13 20:11

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 20:11

Ow ik was al afgeknapt op het "niet ambitieus, het nu al opgeven" als je dit nu al weet, dan ga je een opleiding volgen, ga je alvast iets anders zoeken en ga je niet zeggen "nee, dan kom ik niet meer aan een baan en dan ga ik huisman worden" (Ideaal toch, kan ie mooi voor het kind zorgen, scheelt weer 1000en euro's aan kinderopvang per jaar

)

En ik was ook boos geweest dat hij het had opengelaten terwijl die het antwoord al wist

Hij zit dus met zijn leeftijd... Daarover kun je nog wel praten lijkt me? Een vriend van me wilde per se voor zijn 30ste kinderen en anders niet... durf te wedden dat als ie nu een vriendin krijgt en die zegt over een paar jaar "ik wil een kind" dat ie geen nee zegt

Leeftijd is maar een getalletje, moet je niet te veel over in zitten.. Genoeg bekende oude mannen die nog kids krijgen...

Ik zou zelf dus sowieso geen "vreemd" iemand kunnen kiezen (nature/nurture verhaal), maar wist ook niet in hoeverre dat mogelijk is.. En zit diegene er wel op te wachten? En heeft diegene dan nog "rechten"? Het lijkt mij iig heel raar... Blijf het lastig om te begrijpen vinden :S (Maar dat komt ook omdat ik die kinderwens niet heb...) maar een kind ook niet.. Dus vandaar... Het is natuurlijk geen ramp hoor, dat niet... maar ik ben dan altijd te bang voor de gevolgen... (mijn doemdenk-tic

) Maar stel het kind zoekt contact op, en de "vader" wil het niet.. dan is het weer een teleurstelling...

En als ik kijk, ken 2 mannen die hun vader hebben verloren voordat ze volwassen waren, maar die zeggen allebei dat ze dat toch echt missen, ze weten wel wat ze hebben gemist natuurlijk, dat scheelt natuurlijk ook wel... Maar die zeiden ook allebei dat ze vaak onbewust nog wel naar een vaderfiguur op zoek zijn... Weet niet hoe het is als iemand nooit een vader heeft gehad natuurlijk

)

Ook ooit gelezen dat een vrouw op vakantie maar heel veel "onveilige" one night stands ging hebben en dat ze dan wel zou kijken of ze zwanger terug kwam omdat ze een kind wilde... Dat is nog raarder uit te leggen

"Ja, mamma weet niet wie je pappa is want mamma heeft het die vakantie met
10293 en 3 mannen gedaan en ze kan alleen een paar mannen uitsluiten op basis van uiterlijke kenmerken"... Dus mjah...

(Sorry... heel offtopic.. maar ja, je kan gewoon goed verklaren waarom je het wilde, en hoe en wat.. en ga er vanuit dat je dus ook voor een geregistreerde doner gaat kiezen als het zo ver komt?)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-13 20:20

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-13 20:20

ja het is wel de bedoeling om voor een geregistreerde donor te kiezen, zodat het kind wel de kans heeft om contact te zoeken.
Hoe dat juist in zijn werk gaat weet ik niet. Ik dacht gelezen te hebben dat het via een soort bemiddeling gaat. Die bemiddelaar gaat na of de donor open staat voor contact op dat moment, indien dat niet zo is kan er wel nog altijd een foto ofzo gevraagd worden zodat het kind wel kan zien wie de donor is en kan zien welke uiterlijke kenmerken het kind dan heeft van de donor.

Het is ook wel zo, althans dat heb ik ook gelezen, dat wanneer je gaat voor een donor, er een donor wordt uitgezocht die jou uiterlijke kenmerken heeft, dus het kind gaat zich dan ook grotendeels kunnen spiegelen als jou als moeder. Er zullen wel verschillen zijn.

Hoe zit het met de rechten? Wel een donor staat zijn zaad af aan de kliniek. Op dat moment wordt de kliniek eigenaar van het zaad, en heeft de donor geen enkel omgangsrecht met het kind. De donor is volgens het recht dan geen verwekker van het kind.
anders is het als je een bekende donor neemt: bijvoorbeeld iemand uit je vriendenkring. Je kan dan wel een donorcontract opstellen, waar in staat dat de donor zijn rechten afstaat, maar juridisch heeft dit contract geen enkele waarde. De rechter kan er alleen rekening mee houden als het hem belieft. De kans bestaat dan wel dat de donor een omgangsrecht krijgt met het kind omdat de rechter oordeelt in het belang van het kind. Daarom wil ik dus geen bekende donor (dus niet iemand uit een vriendenkring ofzo). Bewijs bovendien maar eens dat die persoon een donor is en geen verwekker. Je kan achteraf nooit aantonen dat je geen 'seks' hebt gehad.

Daarom zou het dan wel via een kliniek gaan met een geregistreerde donor.
Maar dit alles pas zodra de bijbouw recht staat.

**Geplaatst**: 07-04-13 20:28

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 20:28

Geregistreerde donor, kan ik alleen maar in meegaan. En verder niet wachten tot de bijbouw recht staat. Wil je een kind, dan doe het NU. Er is geen garantie dat je zwanger wordt. Schop die slapjanus van een vriend van je de deur uit (hoezo, te oud om nog wat anders te gaan doen?) en volg je eigen dromen.

**Geplaatst**: 07-04-13 20:32

Geplaatst: 07-04-13 20:32

Nee ok... dan is het op zich nog wel "redelijk", zou nooit mijn keuze worden en denk serieus dat je een kind toch nog met vragen laat zitten, mocht de donor geen contact willen etc.

Persoonlijk was ik liever voor een andere relatie gegaan, maar dat komt nu meer door het toekomstperspectief van je partner en hoe die daarmee omgaat

Het is niet zo dat je 35 bent en de klok echt tikt... Maarja, dat is dan mijn mening

Genoeg leuke mannen van rond jouw leeftijd die graag een kind willen en iets serieus willen opbouwen...

Ow ik vind het advies "nu doen" ontzettend stom... :S Je wilt eerst alles in orde hebben, weet niet hoe moeilijk ze daar met vergunningen doen, maar straks mag het niet eens... en dan zit je echt bij je ouders in huis... Een beetje "ruimte" voor jezelf is denk ik wel heel erg fijn... Maarja, kan aan mij liggen

(naast een doemdenker, ben ik ook een controlefreak

)

**Geplaatst**: 07-04-13 20:39

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 07-04-13 20:39

over wat je kind te vertellen:

was op tv vandaag. een moeder liet haar kind zaadjes planten, daar kwam een bloem uit. tegen het kind zei ze kort samengevat die bloem ben jij. ik had de water en pot voor de bloem, maar geen zaadjes. die had ik van iemand gekregen.

**Geplaatst**: 07-04-13 20:45

Geplaatst: 07-04-13 20:45

Lianne86 schreef:
Ow ik vind het advies "nu doen" ontzettend stom... :S Je wilt eerst alles in orde hebben, weet niet hoe moeilijk ze daar met vergunningen doen, maar straks mag het niet eens... en dan zit je echt bij je ouders in huis... Een beetje "ruimte" voor jezelf is denk ik wel heel erg fijn... Maarja, kan aan mij liggen (naast een doemdenker, ben ik ook een controlefreak )

En ik vind het feit van "alles op orde hebben" ontzettend stom. Want als je echt alles op orde wilt hebben, huisje, boompje, beestje, dan ben je de 40 voorbij. Als je je opleiding hebt afgerond en een baan hebt en een thuisfront die je kan helpen, dan ga ervoor. Garantie dat je zwanger wordt heb je niet. Trap die vent van je de deur uit (of niet) en ga ervoor. De enige die kan bepalen hoe je leven eruit gaat zien ben jij. Laat je niet in een slachtofferrol duwen en al helemaal niet door een ander voorschrijven wat je te doen en het laten hebt. Maar een advies wil ik je geven. Wacht niet tot het "perfect" is, want dat komt noooit.....

Nomineer dit bericht ×