Afgelopen 14 december is mijn vader overleden aan een hartstilstand. Zeer onverwacht. Ik vind het nog steeds zeer onwerkelijk, ik heb dat gevoel helemaal nog niet. Af en toe is het besef er ineens en raak ik in paniek op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Ik heb nooit beseft hoe dit je raakt en hoe zo een impact het op je leven heeft.
Papa is gecremeerd, de as is eind januari opgehaald en hij is nu bij mama thuis, we gaan hem uitstrooien op zijn favoriete plek op een mooie warme dag.
Ik voel me enorm machteloos tegenover mijn moeder, ze is zo nietig ineens en ik voel me ineens zo beschermend over haar, de rollen zijn ineens omgedraaid. Ik probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn, maar het stukje verdriet en het gemis van papa, daar kan ik haar tot mijn grote verdriet niet mee helpen.
De kinderen hebben bellenblaas, tijdens de dienst is ze verteld dat wanneer ze een wens in de bel fluisteren, opa deze kan horen zodra de bel hem bereikt. Mijn zoontje staat nu met regelmaat boodschappen naar opa te blazen in de achtertuin.
Mijn vader was een zeer vitaal en actief mens, de stilte die er nu ineens is, klinkt heel hard in onze oren.
We zouden hem zo graag weer terug hebben en het besef dat dat nooit gaat gebeuren, breekt mijn hart en is onverteerbaar.