Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-09-12 04:53

Geplaatst: 08-09-12 04:53

nynke55 schreef:
Het vieze woorden zeggen heb ik bij mijn oppaskindjes opgelost, door eerst gewoon "bah" te zeggen en dan er een spelletje van te maken om op een zo vies mogelijke manier "beeeeeeh" te zeggen, het kind doet dan mee. Na een poosje was het over.

Nou op de leeftijd van 2,5 jaar hoefde ik met dat soort woorden niet aan te komen bah etc zij prate al volledig als ons en geen jip en Janneke taal dat is dus per kind verschillend ..

Maar dit jochie scheld in het Engels van wie leert hij dat ?? Moet toch ergens vandaan komen niet van zichzelf op die leeftijd

**Geplaatst**: 08-09-12 04:56

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 08-09-12 04:56

Zag ineens het eten wat hij krijgt en dat is echt Engels eten dus ff bij je pro gekeken en het gaat om een Engels jochie maak ik hier uit op ( gezien je daar ook woont ) vandaar de Engelse uitspraken bij dat jochie hihi

**Geplaatst**: 08-09-12 05:00

Geplaatst: 08-09-12 05:00

sigrid1182 schreef:
het enige wat hij drinkt is ranja of appelsap??

dat vind ik al shocking....als dat suiker is heel slecht.....het heeft invloed op zn gedrag, suikerspiegel en ook op de hersenen heeft t zn uitwerking...

zon jongetje kan toch beter melk , yogurtdrink of thee evt met melk of water drinken.

Dit klopt ook mijn dochter wordt er druk van ..
Maar nootjes etc is ook niet normaal voor die leeftijd

Hier wil ze ook vaak niet eten en zegt snel vol .. Ze moet blijven zitten tot wij ook klaar zijn .. Einde eten heeft ze ongemerkt alles op gegeten

**Geplaatst**: 08-09-12 05:35

Geplaatst: 08-09-12 05:35

Nu heb ik zelf geen kinderen, dus ik kan het helemaal fout hebben,

maar...

Waarom zou er een hele circusvoorstelling gemaakt moeten worden rondom het eten? Liedjes zingen, spelletjes doen? Etenstijd is om te eten, eet hij niet? Nou, dan niet.

Verder vind ik het wel opvallend dat iedereen over die ouders valt; er zijn wel meer ouders die moeten werken overdag en die zien hun kinderen ook niet heel de dag. Die gaan naar kinderopvang/ school/ BSO. Die moeten de aandacht van de juf, etc, met veel meer kinderen delen dan in dit geval.

Is het niet veel praktischer om te bedenken dat het misschien gewoon alleen de leeftijd is? Wat mij stoort is dat er voor ieder gedrag wat dat kleintje laat zien, een verklaring gegeven moet worden over het waarom. Terwijl hij alleen maar aan het kijken is hoe ver hij kan gaan. Als hij dieren pijn doet, krijgt hij de meeste aandacht. Het is aan jou om ervoor te zorgen dat hij in eerste instantie het dier al geen pijn kan doen.

**Geplaatst**: 08-09-12 08:23

Geplaatst: 08-09-12 08:23

Lieve TS, heel veel respect van jou, want jij moet niet alleen een kind opvoeden maar ook een vader :')

Ik zou echt mijn mond eens wat meer open trekken als ik jou was.

Citaat:
hij zit allereerst bij papa op schoot dus papa kan niet eten,

Wat een onzin. Eten doet iedereen vanaf zijn eigen stoel. Dus als hij de volgende keer bij papa op schoot wil: nee niet nu, we zijn nu aan het eten. Vraag eens aan papa hoe hij het zou vinden als jij bij hem op schoot zou gaan zitten om te eten. Waarschijnlijk moet hij dan lachen: zeg dan, zie je wel, dat is toch raar?

Citaat:
en dan pakt hij zo dingen van mijn bord af,

En jij laat dat toe? Als het mijn kind was geweest had ie een tik op zijn vingers gehad

Citaat:
wil zijn eigen eten niet, moet er ketchup op, en dan ook nog mayonnaise, en dan is dat niet genoeg en moet er meer, en zegt papa nee, en kind ja, en papa nee, en kind krijsen, en papa meer mayonnaise geven..

Daar moet papa gewoon meer consequent gaan zijn. Probeer hem asjeblieft in te laten zien dat het enige wat hij hiervan leert is: als papa nee zegt dan hoef ik dat niet serieus te nemen want als ik begin te krijsen krijg ik toch mijn zin!

Citaat:
en dan eet hij het nog niet, rent hij weg van de tafel, gaat hij de hond lopen pesten,

Nogmaals: eten doet hij aan tafel, en hij blijft zitten tot jullie klaar zijn. Heeft hij zo'n tuigje? Ik vond het ook een beetje een raar ding maar het werkt echt geweldig

Citaat:
en papa maar aandringen op dat hij moet eten terwijl ik net uit probeerde te leggen dat dat toch alleen maar averechts gaat werken..

Hier moet je dus eigenlijk gewoon tussenbeide komen. Hem eraan helpen herinneren wat je hebt uitgelegd. Anders vraag je eens of jij het avondeten een paar dagen mag 'doen', zodat hij kan zien dat het écht werkt. (Dus dat geintje met eten en als hij niet eet is het jammer)

Citaat:
dus ik denk dat er nog een hele lange weg te gaan is

Dat vrees ik ook

Maar je bent echt super bezig, ik was allang gillend weggerend denk ik

Weet je wat misschien helpt: maak de vergelijking met paarden. Vraag hem eens wat ze doen als een paard slaat tegen de staldeur: gaan ze hem dan proberen te sussen, buiten zetten zodat hij het niet meer doet? Nee, dat negeer je gewoon. En waarom? Anders leert ie dat dit negatieve gedrag aandacht oplevert en blijft hij het doen. Wat doen ze als een paard tijdens het rijden loopt te klieren, bijv. niet vooruit wil? Gaan ze er dan maar af en afzadelen? Nee, dan blijf je doorzetten tot hij in elk geval een béétje doet wat jij wil. Paard moet weten dat jij degene bent die volhoudt en dat het dus geen zin heeft om te 'zeuren'. Wat dat betreft zijn kinderen net hetzelfde hoor!

Nogmaals, ik wens je heel veel succes! Je kunt het! $*\o/*$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 08:34

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 08:34

Sigrid1182: dat ben ik absoluut met je eens, maar hij heeft al jaren alleen hetzelfde gehad en denk maar niet dat je hem aan het proeven krijgt. Ik verdun het zoveel mogelijk met water en hij krijgt het van mij in zijn eigen beker, want van papa en mama krijgt hij nog flesjes en dan ook helemaal vol, dus dan krijgt hij meteen een klap suiker binnen aan het begin van de dag..
overigens nog even een aanvulling: er zijn heel veel dingen die hij niet lustte. Een keer hebben we een discussie gehad, want James wilde niet eten, dus zei ik, als je dit stukje sandwich (was nog geen 2cm) dan opeet (of het ging vooral om het proeven, als hij het niet lust mag hij best wat anders), mag je van tafel. Maar nee, dikke drama, huilen, krijsen, en toen kwam papa natuurlijk binnen! Dus nog meer drama en papa hard aan het overtuigen dat hij dat moest eten. En toen kwam tot overmaat van ramp mama ook nog binnen.. En die zegt "ja dan moet je hem ook maar geen kaas geven want dat heeft hij nooit gegeten en dat zal hij ook nooit eten". Ik had echt zoiets van ja hallo, dat hij het x maanden geleden niet lustte is absoluut geen excuus voor hem om het nu niet te proeven.. maarja mama dus het broodje weggegooid en kind mocht weer van tafel zonder iets gegeten te hebben. En een paar weken later zat hij iets te eten, en ik had een sandwich, en hij wilde mijn sandwich. Dus ik denk, okay, zullen we eens zien, mag je eens stukje proeven. En jahoor, hij vond het helemaal geweldig, broodje met kaas en ham, hetzelfde als wat hij dus eerst niet wilde proeven en waar zo'n drama van gemaakt werd. Nu eet hij dat regelmatig als hij daar zin in heeft, en hij eet het ook met smaak. Maarja: aan het proeven krijg je hem dus niet, tenzij hij het zelf wil.

Magrathea: jup en dan is mama er nog niet eens. Het afpakken sta ik niet toe, ik heb gezegd "nee, dat is mijn avondeten, kijk eens wat jij op je bord hebt" (hij had exact hetzelfde avondeten namelijk), maar hij greep het zo hard vast dat hij er wel een stuk vanaf scheurde ('t was een rasher) toen ik het terug wilde pakken.
Wat ik ook tegen papa heb gezegd is dat het misschien leuk is als kind kan 'helpen', dingen aangeven of laten zien waar dingen liggen. Hij hoeft niet het echte koken te doen want dat vind ik nog wat te riskant voor een 2jarige

maar hij vindt het wel altijd leuk om te helpen en aangezien we daar met ontbijt ook verder mee zijn gekomen, helpt het misschien met avondeten ook wel.
En het is gewoon heel lastig om te zeggen als papa wat verkeerd doet, ik had zelf zoiets van, ik heb het uitgelegd, ook de uitwerking, en als je het dan alsnog zo aan wilt pakken dan vind ik het eigenlijk grof om hem erop te wijzen, hij weet tenslotte wat ik gezegd heb en het is aan hem of hij daar wat mee wil doen of niet. Ik ga ook als mama terug is, nog een keer met haar om de tafel, want zij is hier meestal wat beter in.

trouwens, voor de mensen die het hadden over dat half 10 veel te laat was, gister werd het half 11. Ik heb absoluut geen idee waarom, we hadden op tijd gegeten en ik dacht ook dat kindlief allang in bed lag, en toen hoorde ik papa om half 11 van boven roepen of ik de babymonitor aan wilde zetten omdat hij morgenochtend weg moest, en hoorde ik dus via de babymonitor dat kind net in bed gelegd werd.. Gelukkig heb ik vandaag niet echt een werkdag, ik moet alleen even op hem letten omdat pa iets moest gaan repareren voor de klant en er moest een paard naar de dierenarts, maar ik denk dat kind z'n humeur zo niet al te best gaat zijn vandaag

**Geplaatst**: 08-09-12 08:42

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 08-09-12 08:42

Tjoh, wat een rotkind zeg, bah. Op die leeftijd al met zulke woorden schelden? Ik had hem een gigantische schop onder zijn kont gegeven

Ik zou hem echt eens hard aanpakken, niet steeds zoveel waarschuwingen geven maar gelijk naar zijn slaapkamer donderen, en hem daar lekker in zijn sopje laten gaarkoken. Lijkt me heel lastig voor je om zo'n kind te gaan opvoeden, wat eigenlijk niet eens jouw taak is. Als jij en de ouders niet op een lijn zitten, wordt dat erg moeilijk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 08:43

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 08:43

ik ga de waarschuwingen nu inderdaad ook terugbrengen en vooral achter papa en mama aan om er wat routine in te krijgen, hij is slim zat dus hij moet het echt na een paar keer wel doorhebben dat het een stuk prettiger is om gewoon te doen wat de grote mensen zeggen ipv drama te maken.

**Geplaatst**: 08-09-12 08:46

Geplaatst: 08-09-12 08:46

Eigenlijk is het gewoon zielig... dat kind wordt aan alle kanten overvraagd.. en op geen enkele manier kan het jongetje het echt goed doen. Vader en moeder voelen zich duidelijk schuldig dat ze het druk hebben en lossen dat op door makkelijk te zijn terwijl dat voor hun peuter alleen maar onduidelijk is. Overdag moet hij naar jouw regels luisteren maar als jij 's avonds aan de eettafel zit is papa de "baas" en kan hij dus eens lekker uit zijn dak gaan. Heel erg onduidelijk voor een kind van die leeftijd.
Je zegt trouwens dat je au-pair bent maar ik heb het idee dat je daarnaast nog behoorlijk wat huishoudelijke taken en andere taken (website) hebt gekregen. Lijkt me lastig als je dan als 18 jarige ook nog de verantwoordelijkheid hebt over een peuter.
Ik vind trouwens wel dat je zelf het goed oplost maar je moet echt met die ouders om tafel. Als jij kind op naugthy step zet moet hij echt door alle anderen worden genegeerd en moet jij het oplossen... net als dat een andere ouder dat zou doen. Nu wordt jij steeds ondermijnt en dat gaat je niet helpen bij het in de goede banen leiden... de peuter zal alleen nog maar harder gaan krijsen.

**Geplaatst**: 08-09-12 08:48

Geplaatst: 08-09-12 08:48

Ik verbaas me er echt over dat jij dat kind maar moet gaan opvoeden en dat pa en ma dat blijkbaar normaal vinden. Je bent zijn oppas, niet zijn moeder! Is hij ook zo lastig bij zijn ouders, of vinden zij dat gedrag soms 'grappig'? (ja ik ken ook mensen die het grappig vinden als hun kind zo'n irritante aandachtstrekker is, scheten en boeren laat aan tafel etc daar lachen ze om = aanmoedigen)

**Geplaatst**: 08-09-12 08:49

Geplaatst: 08-09-12 08:49

peacehorses schreef:
Magrathea: jup en dan is mama er nog niet eens. Het afpakken sta ik niet toe, ik heb gezegd "nee, dat is mijn avondeten, kijk eens wat jij op je bord hebt" (hij had exact hetzelfde avondeten namelijk), maar hij greep het zo hard vast dat hij er wel een stuk vanaf scheurde ('t was een rasher) toen ik het terug wilde pakken.
Wat ik ook tegen papa heb gezegd is dat het misschien leuk is als kind kan 'helpen', dingen aangeven of laten zien waar dingen liggen. Hij hoeft niet het echte koken te doen want dat vind ik nog wat te riskant voor een 2jarige maar hij vindt het wel altijd leuk om te helpen en aangezien we daar met ontbijt ook verder mee zijn gekomen, helpt het misschien met avondeten ook wel.
En het is gewoon heel lastig om te zeggen als papa wat verkeerd doet, ik had zelf zoiets van, ik heb het uitgelegd, ook de uitwerking, en als je het dan alsnog zo aan wilt pakken dan vind ik het eigenlijk grof om hem erop te wijzen, hij weet tenslotte wat ik gezegd heb en het is aan hem of hij daar wat mee wil doen of niet. Ik ga ook als mama terug is, nog een keer met haar om de tafel, want zij is hier meestal wat beter in.

trouwens, voor de mensen die het hadden over dat half 10 veel te laat was, gister werd het half 11. Ik heb absoluut geen idee waarom, we hadden op tijd gegeten en ik dacht ook dat kindlief allang in bed lag, en toen hoorde ik papa om half 11 van boven roepen of ik de babymonitor aan wilde zetten omdat hij morgenochtend weg moest, en hoorde ik dus via de babymonitor dat kind net in bed gelegd werd.. Gelukkig heb ik vandaag niet echt een werkdag, ik moet alleen even op hem letten omdat pa iets moest gaan repareren voor de klant en er moest een paard naar de dierenarts, maar ik denk dat kind z'n humeur zo niet al te best gaat zijn vandaag

TS'je toch.
Het probleem is hier: jij bent niet de supernanny. Ik kan me dus voorstellen dat het moeilijk is om hem op dingen te wijzen. Je hebt nu eenmaal zelf nooit een kind opgevoed en je hebt er niet voor gestudeerd. Maar wat is het alternatief? Dat het zo blijft als het nu is? Ik kan je met zekerheid zeggen dat dat kind niet uit zichzelf gaat denken 'laat ik vandaag eens niet vervelend zijn'

Maarrr ik vermoed dat je hun eeuwige dankbaarheid hebt als ze naar je luisteren en het uiteindelijk toch lukt!

Probeer trouwens ook eens iets voor hem te maken wat hij volgens zijn ouders niet lust. Ik denk dat hij best veel wil proeven, toch? En dan kan je 's avonds zeggen: weet je wat we voor de lunch hebben gegeten? Ham/kaas sandwich / een boterham met komkommer / paprikastukjes met gesmolten kaas. En dan genieten van de met stomheid geslagen gezichten

Vraag ook eens waarom hij dan zo laat naar bed ging gisteren...? En probeer ze ook duidelijk te maken dat als hij de volgende dag moe is, je dat echt merkt in zijn gedrag.. Bovendien heb je meer tijd om zelf uit te rusten als hij op tijd op bed ligt

TS, probeer door te zetten, ik snap dat het moeilijk is maar als je later terug wilt kijken op een leuk jaar is het echt noodzakelijk! Want dit is dus nog maar het begin.. (Ook een goeie om tegen de ouders te gebruiken

)

**Geplaatst**: 08-09-12 08:52

Geplaatst: 08-09-12 08:52

Ze is de hele dag in de weer met het kind dus zij is net zo goed opvoeder... niet dat de ouders het dan niet hoeven doen

maar iemand die 10 uur per dag met een kind bezig is, is gewoon ook aan het opvoeden.
Ik denk niet dat de ouders het normaal vinden... ik denk eerder dat ze het gewoon niet weten, dat ze te moe zijn om juist te reageren op hun peuter... dat ze zich schuldig voelen dat ze zo weinig tijd aan hem besteden en hem daarom maar op schoot laten zitten tijdens het eten en 's avonds ruim naar bedtijd met hem bezig zijn etc. etc.

**Geplaatst**: 08-09-12 09:01

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 08-09-12 09:01

Kun je pa niet twee weken met ma meesturen, dan weten ze niet wat ze zien als ze terugkomen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 09:09

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 09:09

Jelleee: In veel gevallen wordt het inderdaad grappig gevonden als hij een boer laat, of als hij met z'n eten gooit aan tafel. Niet door mij of ouders, maar we hebben nog een collega die ook mee eet, die wel weet dat je niet moet lachen maar het blijkbaar toch erg grappig vindt, en je ziet aan zijn gezicht ook, zodra zij lacht, dat hij weer wat 'bereikt' heeft en dan blijft het doorgaan. Maargoed dat is niet iets waar ik een al te groot drama van wil maken, eerst de basis goed en als hij zich dan gedraagt kunnen we weer om de positieve dingen gaan lachen en heeft hij geen reden meer om op een negatieve manier iemand aan het lachen te krijgen.

Magrathea: nee precies, hoewel ik er wel voor gestudeerd "heb" (ben alleen door omstandigheden met studie gestopt, en toen hierheen gekomen om wat ouder te worden en meer ervaring op te doen voordat ik het weer oppak).
wat proeven betreft, dat wil hij dus totaal niet. Dat met het broodje was een zeldzaam geval, vaak wil hij wel graag hébben wat de ander heeft, maar gooit hij het vervolgens op de grond of geeft hij het aan de hond omdat hij vindt dat hij het niet lust (het is dan niet z'n mond in geweest). En dat is dus niet omdat hij het niet lust, maar dat is een van de dingen waar hij macht over kan hebben, ik kan het niet door z'n strot duwen als hij het niet wil eten, maar hij krijgt dus weinig nieuws binnen op deze manier.

Ik ben zelf dus vanaf dinsdag alleen met hem, dus ik zit te denken om dan van elke dag gewoon op te schrijven wat we gedaan hebben en gegeten hebben + ongeveer de tijden erbij. Als zij zien dat hij elke dag om 9 uur opstond en om half 9 weer in bed lag, is dat misschien ook wel een aanmoediging om dat zo vol te houden.

Volgend weekend komt mijn eigen mama langs voor een nachtje en dan later die week nog 2 nachtjes, met mijn tante, dan kunnen die het ook eens zien en kijken hoe zij dat aan zouden pakken, of dat het misschien gewoon aan mij ligt. Maar stiekem hoop ik gewoon dat hij zich tegen die tijd al wat beter gedraagt en dat we gewoon een leuke tijd kunnen hebben met z'n vieren.

Bigone: ja pa gaat van dinsdag t/m zondag of maandag dus met ma mee, dus dan heb ik weer even wat te doen

maar als ze terugkomen en hetzelfde blijven doen als ze eerst deden, dan ben je weer terug bij af. Zij moeten dan ook meegaan met de verandering, anders heeft het geen zin natuurlijk

**Geplaatst**: 08-09-12 09:14

Geplaatst: 08-09-12 09:14

Wat spannend!
Weet je wat je dan eens moet doen? Een filmpje maken als hij lief is, en liefst ook nog als je hem een keer op zijn plek zet en dat effectief is. Of als de ouders weer terug zijn, ze zich eerst een tijdje afzijdig laten houden. Bijvoorbeeld door toe te laten kijken van om het hoekje zodat hij ze niet kan zien.
Zo zien ze in dat het echt wel lukt als ze maar doorzetten, en dat ze er dan een veel leuker kind aan hebben

Fijn dat je moeder ook even langs komt, die kan je vast wel helpen. Ik denk dat in deze vooral de ouders verkeerd zijn. Je zult zelf ook wel niet perfect zijn, maar je doet het denk ik een stuk beter dan de ouders

Lindy1982 schreef:
Zag ineens het eten wat hij krijgt en dat is echt Engels eten dus ff bij je pro gekeken en het gaat om een Engels jochie maak ik hier uit op ( gezien je daar ook woont ) vandaar de Engelse uitspraken bij dat jochie hihi

Staat in de OP

**Geplaatst**: 08-09-12 13:32

Geplaatst: 08-09-12 13:32

peacehorses schreef:
Een keer hebben we een discussie gehad, want James wilde niet eten, dus zei ik, als je dit stukje sandwich (was nog geen 2cm) dan opeet (of het ging vooral om het proeven, als hij het niet lust mag hij best wat anders), mag je van tafel. Maar nee, dikke drama, huilen, krijsen, en toen kwam papa natuurlijk binnen! Dus nog meer drama en papa hard aan het overtuigen dat hij dat moest eten. En toen kwam tot overmaat van ramp mama ook nog binnen.. En die zegt "ja dan moet je hem ook maar geen kaas geven want dat heeft hij nooit gegeten en dat zal hij ook nooit eten".

Ik zou echt even orde op zaken stellen met die ouders. Als ze jou als nanny/au pair hebben moeten ze erop vertrouwen dat jij weet wat je doet, daarbij hoort iedereen op één lijn te zitten.
Dus wat gezegd wordt gebeurd, als iemand het er niet mee eens is wordt dat 's avonds, wanneer kindje op bed ligt samen besproken.
En maak ze duidelijk dat ze op deze manier jouw gezag ondermijnen en jij moet de hele dag met het kind werken. Dus samen afspraken maken en wanneer iemand het niet eens is met een ander NOOIT tegenin gaan waar het kind bij is.

**Geplaatst**: 08-09-12 14:17

Geplaatst: 08-09-12 14:17

dakpan schreef:
Verder vind ik het wel opvallend dat iedereen over die ouders valt; er zijn wel meer ouders die moeten werken overdag en die zien hun kinderen ook niet heel de dag. Die gaan naar kinderopvang/ school/ BSO. Die moeten de aandacht van de juf, etc, met veel meer kinderen delen dan in dit geval.

Is het niet veel praktischer om te bedenken dat het misschien gewoon alleen de leeftijd is? Wat mij stoort is dat er voor ieder gedrag wat dat kleintje laat zien, een verklaring gegeven moet worden over het waarom. Terwijl hij alleen maar aan het kijken is hoe ver hij kan gaan. Als hij dieren pijn doet, krijgt hij de meeste aandacht. Het is aan jou om ervoor te zorgen dat hij in eerste instantie het dier al geen pijn kan doen.

Een kind van 2,5 die zich op deze manier gedraagt? Nou, dat is toch echt niet 'allen de leeftijd', hoor.

Ben wel met je eens dat je op die leeftijd nog niet alles hoeft uit te leggen en te verklaren, dus kort reageren/corrigeren, indien mogelijk.

Verder denk ik dat inderdaad meer ouders werken (natuurlijk!

), maar als je beide (meer dan) fulltime blijft werken, dan vind ik toch dat je je af mag vragen, waarom je aan kinderen begonnen bent. En ik denk juist dat voor zo'n jochie in de toekomst, het best goed is om te delen met andere kinderen (aandacht/spelen/etc.). Hoe je het ook wendt of keert; de ouders zijn degenen die hier de fout in gaan, niet de au pair en eigenlijk ook niet het kind zelf. Bovendien snap ik nooit zo goed dat ouders het wel 'ok' lijken te vinden als een ander hun kind(eren) opvoedt. Lekker makkelijk, zeg. Waar liggen je prioriteiten?

Werk zelf ook parttime, mijn ex werkt fulltime, maar wij hebben samen wel zo'n regeling dat dochterlief na school eigenlijk altijd bij een van ons is (anders een opa of oma) en gewoon lekker buiten of thuis kan spelen met al haar vriendjes en vriendinnetjes. School vindt ze fantastisch, maar de BSO was echt geen succes (verplicht spelen met kinderen die je niet voor het uitkiezen hebt) en ik vind het zelf als ouder heel fijn dat wij haar zelf opvoeden en niet de opvang of wie dan ook. Bovendien ging ze vanaf twee jaar 2 ochtendjes naar de peuterspeelzaal en vanaf drie jaar 3 ochtenden. Dan leren ze heel goed om met andere kinderen te zijn in combinatie met de voorbereiding voor school. Hoe denk je wat dit kind (als het zo doorgaat) straks op school gaat zijn? Pfffff, moet er niet aan denken, aan zo'n terrorist in je klas.

Want als hij nu de dieren al pijn doet, dan kun je wel raden wat hij doet met andere kinderen....... -O-

**Geplaatst**: 08-09-12 15:22

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 08-09-12 15:22

Hoe is zijn contact met andere kinderen? Organiseer je playdates of woon je afgelegen? Ik ben een beetje geneigd om te zeggen 'just suck it up' maar ik zat als au pair in hartje London en het au pairen an sich was niet mijn doel zeg maar. Dus ik probeerde het gewoon leuk te hebben met de kinderen, ze enigszins op te voeden zoals ik dat als normaal beschouw (het algemene say thank you, say please en al die andere dingen) en verder ging ik gewoon mijn eigen gang in de stad.

Maar ik kan me voorstellen dat je het je veel meer aantrekt als je daar echt zit om te au pairen. Snap je een beetje wat ik bedoel?

Ik weet ook niet hoe je contact met de ouders is en hoe ze omgaan met je feedback. Je bent niet gecertificeerd toch? Kan lastig zijn.

Als ze nou niets met je feedback doen is het gewoon wel een kwestie van uitzitten denk ik. En wees niet bang om een ander gezin te zoeken als het je niet bevalt, je ervaring moet een ervaring zijn waar je nog jaren met plezier op terug kunt kijken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 15:31

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 15:31

Twiggy2008: Hier is het kind na de werkdag ook bij papa en mama, en opa en oma wonen op ons erf net als oom en tante dus die kan hij de hele dag door zien, als hij wil. Het gebrek aan leeftijdsgenootjes is wel vervelend, maar daar kun je weinig aan doen. Het plan is ook om binnenkort 2 ochtenden per dag naar een pre-school te gaan, wat dan waarschijnlijk hetzelfde zal zijn als de peuterspeelzaal in nederland, maar dan willen we toch wel eerst weten dat hij zich kan gedragen en niet iedereen in elkaar mept of vuile woorden loopt rond te gooien, dat is onze eerste verantwoordelijkheid, dat hij de basis kent als hij daar komt.

Lieveli: we wonen hier nogal afgelegen, maar we hebben wel playdates af en toe, of we gaan naar de speeltuin, of tayto park, dus hij ziet wel andere kinderen, maar niet zo vaak als wij het graag zou zillen doen.
Ik snap wat je bedoelt, ik zit hier echt als au pair en werk 5 dagen per week 10 uur per dag met het kind, en omdat ik pedagogische wetenschappen studeerde is dit ook weer opleidings"materiaal". Ik ben niet gecertificeerd, maar volgens mij hebben ze dat hier ook nog nooit gehad, het is altijd maar afwachten wat je binnenkrijgt, en ook als au pair waar je terecht komt.

En ik ben niet zozeer van plan om een ander gezin te zoeken, uitzitten moet niet zo moeilijk zijn, zoals ik al zei, ik heb er niet zoveel problemen mee maar het zou zoveel makkelijker zijn, als het drama er niet was.

Vandaag begonnen we de dag goed, maar halverwege de ochtend begonnen we weer met een random krijsbui, dus ik heb gezegd, je kunt nu kiezen: of je stopt nu met huilen, of je huilt 10 minuten. Na 8 minuten zei hij "ik wil niet meer huilen" en dat was het voor de rest van de dag

toen zijn we samen gaan shoppen en hij was geweldig braaf, even in de fontein gespeeld en netjes weer terugkomen toen ik zei dat de schoentjes weer aan moesten omdat oma ons op kwam halen. Hij zeurde wel om speelgoed want dat staat altijd net op die hoogte dat kindjes het altijd zien als ze langslopen, maar ik heb hem uitgelegd dat hij vandaag dit kreeg (hij had al een speelgoedje gekregen omdat hij zo braaf was), en dat hij een andere keer weer wat anders zou krijgen als hij braaf was, en dat was okay en toen was het gezeur ook verder over. Nu zit hij de rest van de dag weer bij papa en opa en oma, en morgenochtend moet ik even een uurtje op hem passen en dan de rest van de dag weer niet, en maandag weer vol er tegenaan.

**Geplaatst**: 08-09-12 15:39

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 08-09-12 15:39

Hoe vul jij je tijd in als je niet aan oppassen bent? (ik ben nu gewoon supernieuwsgierig hoor :')

)

Bij ons in de buurt werden wel echt alleen gecertificeerde au pairs aangenomen, ik heb me daar gewoon naar binnen gebluft. Ik was dan ook officieel geen au pair maar 'mothers help' :')

Fijn dat je een goede dag had vandaag, dat zijn de dingen die het 't waard maken. Mijn au pair kindjes waren echt m'n broertjes en zusjes

.

**Geplaatst**: 08-09-12 15:44

Geplaatst: 08-09-12 15:44

-Ervaring met opvoeding van mijn zusjes, door mijn moeder-

Ik denk later eten geven, maar hem er wel bij laten tijdens de lunch. Als hij honger heeft laat hij het zelf wel merken, wacht je nog 5 minuten, en geef hem dan zijn eten (niet als hij gaat zeuren ^^, gewoon "wachten".
Als hij een drift aanval krijgt, moet je hem gewoon in zijn kamer zitten, en negeren. Maar wel eens in de zoveel tijd langgaan (als het stil is), en zeggen : "en, ben je nu klaar?" Als hij niet uitgeraast is krijg je een kreis als antwoord, anders en braaf kindje die meegaat.

En voor dieren, heb je niet een kat die krabt als je op zijn staart gaat staan?

Maar ik zou toch echt streng worden, ervaring van mijn moeder als o-pair (en vriendjes die bij ons kwamen spelen): streng zijn, maar alleen als het nodig is, en altijd consequent, dus niet ineens iets dat je altijd goed vind straffen, of juist ineens iets door de vingers ziet. Resultaat: in het begin een gekwetst kind, maar dan win je zijn respect, en waardeerd hij je juist: juist omdat hij altijd weet hoe je gaat reageren als hij iets doet: prijs of straf?

Ook al is het anders bij de ouders, jou kent hij!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 16:39

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 16:39

lieveli: ik heb geen vervoer, dus ik kan vrij weinig. Ik rijd de hunter van m'n baas, weekenden ga ik soms shoppen, roken, rondwandelen, collega's helpen of gewoon lekker voor de tv hangen.
Ik heb het idee dat hij het ook leuker vond om met mij nu naar de winkel te gaan dan met mama, ik laat hem alles aanwijzen en mama heeft vaak haast, maar dat zie je met alle mensen met kinderen daar: kinderen vragen iets en papa of mama negeren het of doen "no." op zo'n hele boze toon. Nou weet ik niet wat daaraan vooraf is gegaan natuurlijk, maar volgens mij kun je ook nog gewoon zeggen "nee, vandaag niet", of het op een andere manier inpakken zodat het kind het ook echt kan accepteren.

DeSprinkhaan: helaas zijn de katten en honden hier wat te lief, zelfs de kittens die pas vanaf 2 maanden met mensen omgingen zullen nooit een vlieg kwaad doen, Incy rent wel weg als ze iets niet leuk vindt, Cyra doet überhaupt niks. Hij is door de kat van de vorige au pair wel gekrabt toen hij hem zat te pesten, maar dat is een andere kat en die regels gelden blijkbaar in zijn hoofd niet voor Incy en Cyra.

Consequent zijn vind ik zelf inderdaad ook heel belangrijk, maar daarvoor moet je toch in mijn ogen ook papa en mama mee zien te krijgen. Nu als ik nee zeg, zegt mama wel ja, of anders papa wel, of oma. En dan respecteert hij helemaal niemand meer en is hij alleen vriendjes met degene die ja zei.

**Geplaatst**: 08-09-12 17:13

Geplaatst: 08-09-12 17:13

peacehorses schreef:
Twiggy2008: Hier is het kind na de werkdag ook bij papa en mama, en opa en oma wonen op ons erf net als oom en tante dus die kan hij de hele dag door zien, als hij wil. Het gebrek aan leeftijdsgenootjes is wel vervelend, maar daar kun je weinig aan doen. Het plan is ook om binnenkort 2 ochtenden per dag naar een pre-school te gaan, wat dan waarschijnlijk hetzelfde zal zijn als de peuterspeelzaal in nederland, maar dan willen we toch wel eerst weten dat hij zich kan gedragen en niet iedereen in elkaar mept of vuile woorden loopt rond te gooien, dat is onze eerste verantwoordelijkheid, dat hij de basis kent als hij daar komt.

Fijn dat het vandaag redelijk is gegaan en dat je even kunt genieten van je vrijheid.

Enne.... mijn dochter is na school bij een van ons, dus dat zijn toch heel wat uurtjes meer dan na een werkdag, volgens mij.

Of hoe lang zijn de werkdagen in dit geval?
Hoe dan ook, het zegt genoeg dat jullie je bezig moeten gaan houden met zijn gedrag voordat hij naar een pre-school gaat en dat ligt naar mijn idee toch echt bij pa en ma en ik denk dat zij eens prioriteiten moeten gaan stellen.

**Geplaatst**: 08-09-12 18:53

Geplaatst: 08-09-12 18:53

Lindy1982 schreef:
[
Het vieze woorden zeggen heb ik bij mijn oppaskindjes opgelost, door eerst gewoon "bah" te zeggen en dan er een spelletje van te maken om op een zo vies mogelijke manier "beeeeeeh" te zeggen, het kind doet dan mee. Na een poosje was het over.

Nou op de leeftijd van 2,5 jaar hoefde ik met dat soort woorden niet aan te komen bah etc zij prate al volledig als ons en geen jip en Janneke taal dat is dus per kind verschillend ..

Maar dit jochie scheld in het Engels van wie leert hij dat ?? Moet toch ergens vandaan komen niet van zichzelf op die leeftijd

Ik meende toch echt dat Jip en Janneke geschreven was voor kinderen van deze leeftijd en nog wat ouder . Ik heb inmiddels de leeftijd om oma te zijn en het woordje "bah' gebruik ik nog als de situatie zich er voor leent, ondanks dat ik inmiddels een aardige vocabulaire heb opgebouwd.
Je zou natuurlijk hetzelfde spelletje kunnen doen met het woord "onwelvoeglijk" of een Engels woord als "discusting", maar ja, dat bekt nu eenmaal niet zo lekker.

Soms is Jip en Janneke-taal wel zo duidelijk, net als het woordje "nee".

**Geplaatst**: 08-09-12 20:11

Geplaatst: 08-09-12 20:11

Suzanne F. schreef:
Pfff jeetje, wat een terrorkind. Ik denk niet dat ik goede adviezen heb want ik zou hem een schop onder zijn hol geven vermoed ik.

Ik hoop dat anderen hier op bokt wat nuttigers toe te voegen hebben. Misschien Chubby, die heeft altijd wel bijzondere ideeen en opvattingen hierover.

Ten eerste is het absoluut geen terrorkind.
Dat kind doet niet voor niets zo, onmacht, onbegrip en onveiligheid van het kind uit.
Het kind is GEEN terrorkind. Zijn gedrag is absoluut niet oke, maar wel begrijpelijk. Let op! Dat praat het gedrag niet goed.

TS: Super dat je hulp zoekt! +:)+

Je hoeft het allemaal niet alleen te kunnen en te weten.

Als ik het zo lees mist dit kind vooral veel veiligheid.
Hij weet niet wat de grenzen zijn omdat ze iedere keer veranderen. TS, aan jou de taak om altijd voet bij stuk te houden Ja is Ja en Nee is Nee!
En erken het kind wanneer hij iets anders wil! (Herhaal wat hij zegt en zeg dan dat het van jou niet MAG (Niet dat het niet KAN, want het kan wel maar jij wil het niet).

Verder herhaal het kind wanneer hij dingen zegt.
Bijvoorbeeld: 'Ik ga niet eten'. Dan herhaal je gewoon 'Jij gaat niet eten' (en vaak kan je dan ondertussen eten in z'n mond doen

)
Het weet niet wat de grenzen zijn en voelt zich daardoor onveilig. Dat uit zich bij een kind in 2 manieren: of ze worden ontzettend stil, ze trekken zichzelf helemaal terug of ze gaan de grenzen opzoeken. Ze willen daarin 'gestopt' worden zodat ze weten dat ze veilig zijn.
Wanneer je bijv. een mes op het aanrecht legt en het kind zegt dat hij daar niet aan mag komen, is de kans groot dat hij op enig moment het toch aan wil raken. Dan moet je direct zeggen dat het niet mag. Voor de meeste kinderen is dat voldoende, dan heb je hun veiligheid gewaarborgd, sommige kinderen proberen het hierna nog 1 of 2 keer. Maar als jij duidelijk blijft dat het niet mag, dan zal het kind het niet meer doen.

En zorg ervoor dat je Nee op dezelfde toon zegt als Ja. Zo voorkom je dat het kind niet eens meer iets durft te vragen waar hij mogelijk nee op krijgt etc.

Veiligheid en gehoord worden is alles voor een kind, en ik denk dat hij dat juist mist.
Hoe vaak ziet hij zijn ouders?

Als je nog vragen hebt, stel ze gerust.

Nomineer dit bericht ×