Heel de familie ging samen om een donderdag om haar nog eens te begroeten, alle kleinkinderen waar ze zo trots op was...
Ik durfde niet (ik was bang dat ik ging huilen of haar niet ging herkennen) en ben eigenlijk nog altijd kwaad dat mijn moeder me niet forceerde (of dat ze me na 5 minuten kwam halen, en zei dat het allemaal wel meeviel...).
Ik heb er na al die jaren nog zoveel spijt van (ik ben nu 22) omdat mijn oma ons allemaal goed kende (niet dement) en de nacht erop is ze gestorven, dat ik haar die eer niet heb kunnen geven een laatste woord uit te spreken... (weet overigens niet of ze nog veel kon spreken)
Ik durfde ook niet naar het mortuarium te gaan, zodoende heb ik het nooit kunnen afsluiten of goed afscheid kunnen nemen...
Mijn andere oma is 2 jaar geleden 'onverwachts' overleden, maar lag nog op intensieve care...
Ze was hersendood verklaard, maar ik ben wel nog langs gegaan en heb er toch 15 à 30 minuutjes bijgezeten en heb haar nog een zoen gegeven...
Ik heb niet naar het mortuarium geweest en doch daar heb ik spijt van, maar ik heb wel afscheid kunnen nemen en dat is voor mij het belangrijkste....

.
!