Bokt.nl

HolyPope schreef:

De vraag is: Denk je ongelukkig te worden met de baby?

Heino schreef:

Situation schreef:

Ik kan het nog weg laten halen, maar dit is tevens mijn probleem. Wat wil ik nou?

Situation schreef:

Maar ik heb altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Zelfs tot een lichte haatvorm aan toe.

Wat maakt dat je nu twijfelt, terwijl je er altijd van overtuigd was dat je geen kinderen wilde??
En idd, ik wil je ook veel sterkte met je beslissing wensen!

Suzanne F. schreef:

Oei jeetje, wat een moeilijk situatie. Mijn ervaring is dat het altijd tegenvalt, zelfs als je dolgraag kinderen wilde. Het is zwaar, vermoeiend en een aanslag op je leven. Je hebt minder vrijheid en leeft de eerste jaren echt voor je kind. Postnatale depressie is helemaal een verhaal apart, ik heb er tegenaan gezeten maar vooral door een opstapeling van dingen. Heb gelukkig nooit mn kind iets aan willen doen.
Bij mij was de roze wolk ver te zoeken maar dat kwam ook omdat ik geen hulp kreeg terwijl ik dat heel erg nodig had toen. Ik trok het niet meer.

Pff en dan een kind krijgen als je die wens niet hebt.... ik weet het niet hoor. Het kan 2 kanten op. Je kan dolverliefd en gelukkig zijn met je kindje maar je kan ook doodongelukkig zijn.

laetitia schreef:

Jeetje TS wat zit jij in een moeilijke situatie...

Waarom wil je vriend graag kinderen? Wat zijn zijn motieven en zijn gevoelens hierover?
Wil hij eventueel de opvoeding geheel op zich nemen? Dus dat hij de primaire taken doet die nu toch vaak de moeders doen? En wat gebeurd er met het kind als jullie later uit elkaar gaan? Wil hij dan het kind in huis nemen?
Heeft hij daar al over nagedacht?

Ik lees graag mee, wil zelf ook geen kinderen en denk er vaak over na wat te doen als ik toch zwanger raak.

Ragdollcat schreef:

Ik ken een vrouw dat een zoon heeft die ongewenst is, en ze gaat er vreselijk mee om, die zoon die is er de dupe van, zelfs op zijn 19e leeftijd lijdt hij eronder.

Ik vind het vreselijk, maar ja............ aan de situatie kan ik niks doen.

Wel vind ik het stom van die vrouw, ze heeft toch zover laten komen dat het geboren wordt, dan moet je ervan houden en er goed voor zorgen en niet zo raar mee omgaan.

verootjoo schreef:

Een kind van jezelf is altijd anders dan een kind van een ander. Ik ken meerdere mensen die totaal niks met kinderenn hadden en toch compleet verliefd zijn op hun eigen baby.

Abortus is misschien nog een mogelijkheid, maar bedenk dat dit veel meer met je doet dan dan je niet meer zwanger bent. De mentale gevolgen zijn groot en de spijtgevoelens soms ook. En logisch, want het is wel een heel nieuw leven dat je weghaalt.

Ik zou zeggen, doe wat je hart je ingeeft, maar maak geen overhaaste beslissing.

Vippie schreef:

Volledig mee eens, had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Je vriend heeft makkelijk kletsen,die hoeft er niet 9 mnd mee rond te lopen, hoeft het er niet uit te persen, hoeft het niet nog weetikhethoeveel maanden borstvoeding te geven en zn leven aan te passen. Daarbij ben je dus ook nog niet getrouwd dus wat als hij er tijdens je zwangerschap vandoor gaat of net na de bevalling. Ben je dan ook nog blij met het kind? Doemsenario's maar het gebeurt wel. En als je van jezelf al geen kinderen wilde, .... tsja .....

Maarja het is je eigen beslissing, die kan niemand voor je maken.

juval schreef:

voor een man kan een kinderwens ook heeel belangrijk zijn.
wat zou er met je relatie gebeuren als je tegenover mekaar blijft staan, en het kind uiteindelijk geaborteerd wordt?

opisop_shop schreef:

ik werk met kinderen en ben nu zelf ook (gepland) zwanger maar met vreemde kinderen heb ik ook niet zoveel op

Ik kan je geen advies geven maar wil je wel veel sterkte wensen met je beslissing.
Hoeveel weken ben je nu zwanger; hoe lang heb je nog de tijd om er over te beslissen?

annastasia schreef:

Kanelly schreef:

Tja en dan heb je spijt...en dan?

Zit je er minimaal 18 jaar aan vast.
Of je maakt het zo bont dat ze je afgenomen worden
Of je staat je eigen kind zelf af

Loose schreef:

Het valt me op dat je alleen maar dingen afvraagt die betrekking op jezelf hebben. Ik denk dat in dit geval het kind het belangrijkste is. Wat je je beter af kan vragen is of het kind gelukkig zal worden. Zou het kind zich niet ongewenst voelen met een moeder die zoveel twijfels over hem/haar heeft. Als je er zeker van bent dat je 100% van het kind zal kunnen houden en je er helemaal voor gaat kan je nog nadenken over die andere punten, maar als ja dat niet weet zou ik het weg laten halen.
Verder is het helemaal je eigen keus hoor. Sterkte in ieder geval met beslissen!

Vippie schreef:

Dat je nu aan jezelf denkt is heel logisch, een ongeboren kind heeft nog geen gevoelens dus daar hoef je geen rekening mee te houden met wat als .......

Urielle schreef:

De hormonen kunnen haar nu ook erg emotioneel en ambivalent maken dus het nu vast erg moeilijk om gewoon orde in haar hoofd en gevoel te krijgen.

Een abortus is ook niet niets, kan ook gevolgen hebben voor een evt. later toch opkomende kinderwens en TS zal ook de eerste niet zijn die na de abortus toch het kind enorm mist en gewenst had.

Ik denk niet dat iemand haar kan adviseren, het is zo persoonlijk

Sundral schreef:

Allereerst veel sterkte.. Echt advies heb ik niet voor je, wil je wel een hart onder de riem steken. Heb je ooit adoptie overwogen?

IMJ schreef:

Wat is precies de reden dat je twijfelt? Omdat je vriend het zo graag wil?

Weet niet hoe oud jullie zijn maar.. stel dat je het nu toch besluit weg te halen is er dan over een aantal jaar nog tijd om dan mogelijk alsnog over het hebben van kinderen na te denken?

shilady schreef:

Tja
Als ik naar je begin post kijk denk ik toch van laat het weghalen ..
of laat is een echo maken en kijk dan is hoe je je erbij voelt

-----------------

En daarnaast wil ik nog even terug komen op de zin
vriend ziet het erg zitten en is er blij mee .
JA kan zo zijn
maar hoeveel vrouwen moeten na de bevalling zelf alle luiers verschonen en alleen het bed uit snachts omdat vriend toch liever blijft liggen of de luiers toch best wel erg vind stinken
ik heb zovaak gezien dat koppels afspraken maakte voor de bevalling van jij gaat dit doen ik doet dat en dat en dat uiteindelijk 1 iemand voor alles op draaide......

Amy77 schreef:

ps, mss onbeschoft om te vragen..maar je zei dat we vragen mochten stellen..als je geen antwoord wilt geven, ook goed uiteraard maar was je aan de pil?

youngster schreef:

Sommige spreken hier over een kind alsof het de pest is
Die zijn zeker zelf nooit kind geweest en als volwassen persoon geboren

TS wat een lastige keuze. Misschien een tip. Ga eerst een echo maken, ik denk dat als je dat gezien hebt weet wat je moet doen.
Mijn ex collega heeft bij haar eerste ( ongewenst zwanger) een abortus geprobeerd op te wekken. Die wilde echt geen kinderen, maar toen ze de echo had gezien ( kloppend hartje) was ze om. Nu heeft ze 2 kereltjes en is ze daar heel erg blij mee.
Misschien weet jij bij de echo dat dit iets is wat je echt niet wilt, dan is dat ook duidelijk.
Maar bespreek dit echt heel heel goed met je vriend. Alleen jullie kunnen deze beslissing maken en dat moeten jullie samen doen. Als jij dit alleen gaat doen is dat zeer waarschijnlijk funest voor je relatie, zeker omdat hij te kennen geeft wel heel graag een kindje te willen met jou.
Sterkte in iedergeval.

Esmeralda schreef:

Wat was jij eerste gedachte toen je er achter kwam ik ben zwanger?
Hoe voel je je nu, nu je weet dat er een kindje in je groeit?
Heb je zoiets, ow mijn god weg met die ellende of komt er diep van binnen je moedergevoel naar boven borrelen.

En kan het niet zo zijn, dat je vriend/man dat die thuis wilt blijven en jij volledig gaat werken?
Dat de rollen dus omgedraait zijn. Wat ik hier mee bedoel, dat jij dan niet 24/7 bij het kind bent, maar ook weg kan. ( dat kan overings ook wanneer je wel gewoon thuis ben)

En persoonlijk denk ik wel, wanneer je eenmaal het hartje heb zien en horen kloppen, dat je zo,n blij gevoel van binnen krijgt en dat je overspoelt word door emoties

Niemand kan zeggen wat je moet doen, alleen tips/adviezen/ervaringen geven/delen.

** misschien moeten we de TS eerst maar eens de kans geven om te reageren **

Pletje123 schreef:

De abortuskliniek heeft gelijk, je bent 6 weken zwanger. Ook de 2 weken voor de bevruchting tellen mee En vanaf 6 weken gaat het hartje kloppen, niet vanaf 9 weken. Een bloedpropje is het nooit geweest en zal het ook nooit worden! Realiseer je dat wel het is jullie kindje in wording, er wordt vanalles aangelegd en dat gaat heel snel.

Als je graag kinderen wilt in de toekomst en nu ook moedergevoelens ervaart, dan zou ik er echt nog eens goed over nadenken!!