Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-03-12 13:54

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 15-03-12 13:54

Oh wat ziet dit er mooi uit!!! Ik zit nu echt met tranen in mn ogen en vette kippenvel!

Prachtig gewoon!!

Xxx

**Geplaatst**: 15-03-12 15:46

Geplaatst: 15-03-12 15:46

Misschien dat jij en je vader baat hebben bij psycho of cognitieve gedragstherapie.

**Geplaatst**: 15-03-12 15:56

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 15-03-12 15:56

Jeetje, allemaal heftige verhalen. Ik moet er echt even van slikken. Ook hoe sommige van jullie het neerzetten en zichzelf zo wegcijferen en maar doorgaan.

Mijn schoonmoeder heeft na een aantal jaar geleden borstkanker gehad te hebben, nu uitzaaiingen in haar botten. Het zit in haar rug, benen, ribben en nek en ze heeft een tijd heel erg veel pijn gehad. De laatste weken gaat het beter, maar we moeten ons erbij neerleggen dat ze nooit meer beter gaat worden.
Ze is pas 52 en haar hele leven alleen maar ellende... Soms ben ik kwaad, dat juist haar dit moet overkomen. Maar niemand gun je dit natuurlijk!

**Geplaatst**: 15-03-12 16:17

Geplaatst: 15-03-12 16:17

Hallo allemaal, ik wil jullie heel veel sterkte en kracht toewensen in de moeilijke periodes die jullie meemaken!

Mij is een groot deel bespaard gebleven, omdat mijn vader na zijn hersenbloeding nog maar een halve dag geleefd heeft.

Mijn moeder heeft een ziekbed van een maand gehad. Ik ben blij dat ik nog het een an ander voor haar heb kunnen betekenen, al hebben we het samen nooit over haar naderende dood gehad, daar wilde ze niks over horen... Ze bleef positief en sterk.

Ondanks dat ik ze nu beiden ontzettend moet missen, ben ik blij dat hen een lang ziekbed bespaard is gebleven. Geen van 2 heeft de 60 mogen bereiken en van hun pensioen kunnen genieten.

Ik stel daarom niks uit tot later, als ik het nu kan doen, dit is ook mijn advies aan jullie;
geniet van elkaar zolang het nog kan, en laat niks onbesproken!

**Geplaatst**: 15-03-12 18:07

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 15-03-12 18:07

Hele mooie kist zeg. Kippenvel!

**Geplaatst**: 15-03-12 18:44

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 15-03-12 18:44

Wow wat een mooi gebaar naar je moeder toe.

**Geplaatst**: 15-03-12 19:15

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 15-03-12 19:15

Juist Whupidu, precies wat je zegt!!!

Knuffel voor iedereen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-03-12 23:02

Geplaatst door de TopicStarter : 15-03-12 23:02

Stamina schreef:
Misschien dat jij en je vader baat hebben bij psycho of cognitieve gedragstherapie.

Kan je hier wat mee over vertellen? Ik weet nu eigenlijk al bijna zeker dat hij dat niet wil en zou ook niet weten hoe ik dit moet aandragen.

Marnaat, ik vind de kist echt prachtig. Wij hadden bij mijn moeder er van alles ingelegd.
Bedankt dat je de foto wilde delen!

**Geplaatst**: 15-03-12 23:13

Geplaatst: 15-03-12 23:13

Graag gedaan.
Dikke knuffel voor iedereen in dit topic :(:)

**Geplaatst**: 16-03-12 18:31

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 16-03-12 18:31

Wat mooi, die kist!

En ja, niks lijkt me erger dan een lang en zwaar ziekbed. Mijn ouders werden 76 en 70 en waren niet lang heel ziek. Mijn eerste man overleed na een zwaar ongeluk na elf dagen coma, ik hoop dat hij er zaelf weinig van heeft meegekregen.

Het gaat goed met me, ik heb moeilijke dagen, maar ook hele fijne. Bedankt voor het vragen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-03-12 22:02

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst door de TopicStarter : 16-03-12 22:02

Het lijkt me raar als je zo ver weg zit. Heb je daar ook nog familie in de buurt?

Verder even een korte update van mijn kant: ik ga maandag contact opnemen met de maatschappelijk werker van mijn vader, de parkinsonverpleegkundige. Dit is vanuit het ziekenhuis geregeld.
Ik denk dat ze me veel tips kan geven en hoop eens een goed gesprek te kunnen hebben.

Verder gaat het redelijk met hem, het is een beetje wisselend de laatste weken.

**Geplaatst**: 16-03-12 22:35

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 16-03-12 22:35

@Marnaat, mooi hoor, hoe jullie dat hebben gedaan. sterkte met je verwerking, hopelijk kunnen jullie het een mooie plek geven.

Ik heb op mijn 15e mijn vader verloren aan kanker.
Longen, lever en nieren, nog 6 maanden te gaan dtoen we het hoorden. We hebben mijn vader thuis verzorgd en hij is daar ook gestorven op 51 jarige leeftijd.
Inmiddels is het 14 jaar geleden maar nog dagelijks denk ik wel even aan hem, helemaal op momenten als mijn bruiloft is het moeilijk. We hebben zijn lievelingslied gedraaid bij binnenkomst in het gemeentehuis en een mooie kaars aangestoken. Er zijn wel wat tranen gevloeid..

In 2004 heeft mijn moeder nierkanker gekregen, dit is operatief verwijderd waarna haar nierfunctie achteruit is gegaan: Dialyse... Na 4,5 jaar heeft ze een transplantatie nier gekregen, gelukkig!
Ze hoeft nu in elk geval niet meer 3 keer per week, 4 uur aan de machine te liggen. Maar naast haar nier-gedoe heeft ze een zeer slecht hart, hartritme stoornissen waardoor ze al 5 keer een defibrilatie schok heeft gehad, ze is suiker patient, heeft reuma, poly-neuropathie aan beide voeten, loopt met een rollator en rijdt buiten in een scootmobiel. Ze slikt 32 tabletten per dag.. En nu vergeet ik misschien ook al dingen te noemen.. een maand geleden zijn haar oude nieren verwijderd ivm grote nierstenen. Een zware operatie wat een aanslag is voor haar (zwakke) lichaam.

Het is een hele zorg voor haar, ze krijgt gelukkig thuiszorg maar ziet het leven soms even niet meer zitten, wat ik me heel goed voor kan stellen.

Ondanks alle sores, heeft ze het grootste gedeelte van haar tijd een vrolijke lach en geniet ze van de kleine dingen in het leven. Ze is net 63 geworden. Hopelijk mogen we nog een hele tijd van haar genieten, we steunen haar waar mogelijk.

soms vind ik het zo moeilijk, om haar zo te zien lijden onder alles wat haar lichaam in de steek laat. Dan slik ik het weg en ga maar door, maar als je toelaat hoe hard de realiteit is, word ik even stil.. Want een leven hangt dan maar aan een dun draadje.

**Geplaatst**: 17-03-12 18:13

Geplaatst: 17-03-12 18:13

Jemawi schreef:
Het lijkt me raar als je zo ver weg zit. Heb je daar ook nog familie in de buurt?

Verder even een korte update van mijn kant: ik ga maandag contact opnemen met de maatschappelijk werker van mijn vader, de parkinsonverpleegkundige. Dit is vanuit het ziekenhuis geregeld.
Ik denk dat ze me veel tips kan geven en hoop eens een goed gesprek te kunnen hebben.

Verder gaat het redelijk met hem, het is een beetje wisselend de laatste weken.

Fijn dat je maandag dat gesprek hebt.

Ik vind het juist nu wel fijn dat ik ver weg zit. Ik ben er aan gewend dat ik mijn moeder vaak langere tijd niet kon zien en mis nu wel de telefoontjes en Skype-gesprekken, maar verder is mijn dagelijkse leven niet echt veranderd door overlijden. Als ik een paar keer per week bij haar zou zijn geweest, mis je dat denk ik veel meer.

Bovendien merk ik dat ik in Nederland heel erg veel bezig was met het verdriet van anderen. Mama's vriend, haar zus die ook kanker heeft en zelf geen kinderen heeft, mijn stiefzusje wat eerst haar eigrn moeder verloor en nu zeven jaar later weer door dit verdriet moet en de zorg voor haar vader erbij krijgt. En natuurlijk ook mijn eigen kinderen daar! In Nederland kwam ik amper aan mijn eigen gevoel toe, doordat ik er continu voor iedereen wilde zijn.

Nu doseer ik die zorg veel beter en kan ik zelf gaan rouwen. Ik heb veel contact met mijn beste vrienden, online en via de telefoon en ook hier in Spanje zijn lieve vrienden om ons heen. Ik voel me absoluut niet eenzaam hier en vind hier echt mijn rust.

Volgende week gaan we een week naar Nederland, er moeten nog veel dingen geregeld worden en dat combineren we met een grote familiebrunch met onze kids met aanhang en onze kleinzoon en mama's vriend met kinderen en kleinkinderen. Ook gaan we eten met mijn schoonzus en zwager die vorige week de hele week hier waren en met lieve vrienden. Mensrn genoeg om ons heen en soms ben ik juist heel erg graag alleen!

@Siertje: veel sterkte voor je moeder en jullie, jullie hebben heel veel te verwerken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-03-12 10:27

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-12 10:27

Sliertje, jij krijgt het ook niet cadeau zeg.. Jeetje wat een verhaal. Ik wens je heel veel sterkte met alles.

Monique, ik vroeg het me af omdat mijn broer ook in het buitenland woont. Fijn dat je je rust hebt.
Hoe gaat het met de rest van je familie en je moeders' vriend? Kan me voorstellen dat het opeens erg moeilijk is voor hem alleen.
Misschien is het juist wel fijn; rouwen op afstand. Klinkt raar, maar je zit niet in de nare situatie.
Ik had in het begin (nog steeds wel eens) erg veel moeite om bij mijn vader thuis te komen (mijn moeder is daar overleden) en heb soms weleens het gevoel weg te willen rennen in mijn huidige leefsituatie. Gelukkig wordt het steeds minder.

Hoe gaat het met de anderen uit dit topic?

**Geplaatst**: 20-03-12 15:07

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 20-03-12 15:07

Jemawi, ik denk dat je inderdaad precies aanvoelt wat ik bedoel. Ik heb mijn eigen man verloren toen ik nog maar 33 was. En twee jaar later overleed mijn vader. Toen liep ik dagelijks aan tegen wat er niet meer was, de lege plek aan tafel, het lege huis als ik thuis kwam en alles wat je mist als je je partner kwijt raakt. En in mijn ouderlijk huis was mijn vaders plek leeg en naast mijn man miste ik ook mijn praatpaal en mijn steun en toeverlaat in die moeilijke tijd.

Nu zit ik inderdaad lekker in de Spaanse zon, mijn dagelijkse leven is niet veranderd, ik kan alleen mijn bijna dagelijkse kletspraatje met mama niet meer houden. Maar ik ben ook mijn schuldgevoel kwijt, wat ik toch wel had omdat ik in Spanje was gaan wonen (ook vanwege de gezondheid van mijn man) en ik kan mijn verhalen ook vaak bij anderen wel kwijt. Ik heb bijvoorbeeld vrij veel contact met twee zusjes van mijn moeder en deze tantes missen haar ook erg en dat kunnen we delen.

Ik heb geen broers of zussen, maar de dochter van mijn moeders vriend is wel een heel dierbaar stiefzusje. Zij heeft het zwaar. Ze mist haar eigen moeder, mijn moeder en heeft de zorg voor haar toch al wel behoorlijk oude vader. Haar broer is er ook wel, maar zij trekt het erg naar zich toe. Ik praat vaak met haar op Skype en probeer haar wel te helpen, maar anderzijds wil ik ook niet de volle zorg voor haar vader naar me toe trekken. Tenslotte is hij maar zes jaar met mijn moeder samen geweest en hoewel ik hem erg graag mag, is hij geen vader voor me. Hij mag wel in het appartement blijven wonen, wat van mijn moeder was en zo draag ik (als erfgenaam) in ieder geval op die manier nog bij aan de zorg voor hem.

Hij is eenzaam. Logisch, 78 jaar, voor de tweede keer in zeven jaar tijd je geliefde verliezen, is keihard. Anderzijds en dat moet hij ook beseffen, weet je dat je dat kan meemaken als je op die leeftijd nog een nieuwe relatie krijgt. Hij heeft lieve kinderen, fijne buren en een grote familie. Maar je hebt wel gelijk, hij loopt elke dag weer dat lege huis in en zijn maatje is er niet meer. Moeilijk!

Ik kan het nu van twee kanten bekijken, ik heb in Nederland mijn nodige portie verlies al gehad en ja, hier in Spanje zitten heeft een stuk afstand wat fijn is.

**Geplaatst**: 20-03-12 15:35

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 20-03-12 15:35

Dit is altijd vreselijk! Maar je kan er niets aan doen.

Mijn vader heeft nu ruim 13 jaar keel kanker.
Ik was nog jong maar heb het wel allemaal mee gekregen.
Hij heeft vele operatie's gehad. Ze hebben flink wat dingen veranderd aan hem.
Hij heeft een operatie gehad van 14 uur lang.
Bij deze operatie is er van alles gebeurd een stuk van zijn tong is weg gehaald. Hier door zou hij nooit meer kunnen praten. Hij kan inmiddels gewoon praten.
Zijn gehemelte is weg gehaald een stuk van zijn kaak.

Het staat stil. Maar wel staat hij nog altijd onder controle.

Daarnaast heb ik een zusje met ADHD. Dit vergt ook veel energie en tijd.
Hier door heb ik mij zelf altijd moeten redden. Ik neem mijn ouders niets kwalijk! Ze hebben altijd goed voor me gezorgt.

Ik gebruik het altijd als: Ik ben wie ik ben door wat ik heb mee gemaakt.
Ik ben totaal niet zielig, zo zie ik het niet en ik wil ook neit dat mensen mij zo zien.

Toen ik ging samen wonen kwam er een stuk rust in mij. Helaas kregen we vorrig jaar maart te horen dat mijn schoon moeder long kanker had en niet meer geholpen kon worden.
In juli is ze al overleden.
En op zo'n moment stort echt je hele kaarten huis in.

Nu hobbel ik lekker verder. Ik heb momenten dat ik denk Getverderrie!!!!

Maar onthoud dat wat je mee maakt kun je kracht uit halen!
Ieder ander kan altijd makkelijk praten. En daarom is het ook zo moeilijk om een 'lot' genootje te vinden.

Iedereen ervaard het anders......

**Geplaatst**: 21-04-12 22:33

Geplaatst: 21-04-12 22:33

Het is nu bijna 2 maanden geleden dat mijn moeder is overleden. Mijn vader, zussen en ik ervaren het nog steeds als een opluchting.
Mijn zoon van bijna 11 zei het zo: "mam, ik vind het heel erg dat oma dood is maar ik ben zo blij dat opa nu weer tijd heeft om naar de voetbal te komen".
Zo zie je maar wat een impact een ziekbed van 4 jaar heeft op alleen al zo'n jongetje.
Wat we ook al heel lang niet meer konden, was met alle gezinnen afspreken bij het ouderlijk huis. Nu eten we weer met z'n allen op zondag bij mijn vader en het is gewoon heel gezellig

Ik mis mijn zieke moeder dus niet. Wie ik wel mis is mijn gezonde moeder. Heb haar al een paar keer willen bellen terwijl ik die behoefte de afgelopen 4 jaar niet heb gehad. Gek he!
Hoe is het met iedereen uit dit topic?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-12 19:41

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-12 19:41

Mooi gezegd weer Marnaat. Ik had het niet anders kunnen zeggen in de tijd dat mijn moeder overleed.
Hoe gaat het met jou?

Bij mij wel een redelijke vordering: mijn vader heeft zijn auto 'opgegeven'.
Ofwel, de auto komt op mijn naam en is vanaf 1 mei ook van mij. Ik ben daar echt ontzettend blij mee.
Het overzetten van de verzekering gaat wat moeizaam, onder andere omdat er nog wat schade op de auto zit. Maar dat komt vast goed.
Verder gaat het wel redelijk met me. Dat ie niet meer rijdt is een ontzettende opluchting!

En de rest?

**Geplaatst**: 23-04-12 19:47

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 23-04-12 19:47

Hallo,

Hier gaat alles goed!

Vind jullie verhalen altijd moeilijk om te lezen, maar wel heel mooi!!!
Moet er niet aan denken dat mams zo slecht word dat ik het haar zou "gunnen" te overlijden, hopelijk blijft dat nog tientallen jaren van ons verwijdert.

Mams heeft tijden lang het geestelijk heel zwaar gehad, 2 weken terug "ingestort" en nu moet ze van de therapeuten zich er écht bij neerleggen dat ze ziek is en dus minder kan. Geestelijk is ze nog jong en wil van alles doen, dus het valt haar zo zwaar dat ze dan dingen moet laten.

Ik vind het echt heel moeilijk om te zijn hoe mijn moeder worstelt met haar lijf/geest.

Mijn moeder is heel creatief, kan goede verhalen schrijven, tekenen, schildert heel veel, en vroeger dichtte ze altijd.

Nu is ze weer begonnen met gedichten te schrijven. Om beter met haar gevoel om te kunnen gaan. De gedichten lezen we samen, ze zijn erg diepgaand en heel erg mooi. Maar ik krijg toch elke keer een brok in mijn keel. Mama heeft écht veel pijn, en daar zien wij nog maar de helft van.

Het liefst zou ik ze helpen, maar ik zou niet weten hoe.

Ik heb dagen dat ik het écht heel moeilijk heb met mama's ziekte, maar gelukkig hebben we ook dagen dat we er even niet bij stil hoeven te staan.

**Geplaatst**: 23-04-12 20:00

Re: Ongeneeslijk zieke ouder(s)

Geplaatst: 23-04-12 20:00

Marnaat, wat mooi gezegd, het is inderdaad zo dat je je gezonde moeder mist.. mijn moeder leeft dan nog wel maar is al 10 jaar ziek.. En momenteel in het ziekenhuis. Soms rijd ik er zo vandaan met een gevoel van verdriet en leegte, echt onvoorstelbaar. Ik gun haar zo een gezond lichaam want als je geest nog wel wil maar je lijf werkt al jaren niet meer mee, is het gewoonweg kl*ten

Zoals jij dat ook al aangeeft Chaos, ik vind dat ook moeilijk om te zien. Je staat aan de zijlijn en kunt steun bieden tot op zekere hoogte.

**Geplaatst**: 24-04-12 13:51

Geplaatst: 24-04-12 13:51

Dat zal inderdaad een geruststelling zijn Jemawi, dat je vader niet meer achter het stuur kan kruipen.
Het is wel de omgekeerde wereld zo he, dat jij nu de auto van je vader krijgt. Wel fijn dat die horde genomen is.

Accepteren dat je ziek bent, is volgens mij een van de moeilijkste stappen in ieders ziekteproces.
En met ziektes die niet te genezen zijn, is het nog moeilijker want dan moet je accepteren dat je nooit meer beter wordt.
En als je daar dan getuige van bent, van die worsteling van je vader of moeder, dan kan je daar zo vreselijk verdrietig van worden en je voelt je zo machteloos,
terwijl je zelf ook nog "even" moet accepteren dat je vader of moeder nooit meer dezelfde zal zijn.
Het is zwaar, heel zwaar en ik denk ook vaak aan de mensen in dit topic. :(:)

Nomineer dit bericht ×