Geplaatst Afgelopen dinsdag ben ik dan uiteindelijk geopereerd
Ik heb er lang op moeten wachten, maar gelukkig werd ik toch nog geholpen.
Om 9:15 moest ik mij melden op de verpleegafdeling, ik was helemaal alleen omdat mijn moeder moest werken, maar ach, ik ben ruim een jaar geleden ook geopereerd, dus ik wist wel wat mij te wachten stond.
Maar mezelf gemeld dus en ze hebben mij naar mijn kamer gebracht. Ik kwam op een 4 persoonskamer te liggen. Het bed naast mij was iemand uit mijn woonplaats, dus even mee gekletst.
Ze hadden me verteld dat ik om 11:20 aan de beurt zou zijn, dus ik moest zorgen dat ik om 11:00 mijn OK-schort aan zou trekken.
Nou, ze gingen nog eventjes mijn bloeddruk & temperatuur meten.
De bloeddruk was prima, mijn temperatuur was iets minder positief. Ik had in het ene oor 37.8 en het andere oor 37.6. Ze moesten even gaan overleggen met de OK of dit niet te hoog was. Gelukkig mocht mijn ingreep gewoon doorgaan.
Toen kon het lange wachten beginnen en ik kan je wel vertellen, ik heb ÉCHT lang moeten wachten!
Gelukkig nog bezoekje gehad van een collega die ook in het ziekenhuis moest zijn voor een controle.
Maar de uren vlogen voorbij en het bleek op de OK behoorlijk uit te lopen.
Uiteindelijk werd ik dan rond half 4 opgehaald om toch nog naar de OK te gaan.
Ondertussen was ik behoorlijk flauw geworden van het lange wachten met een nuchtere maag dus ik keek ook niet echt uit naar het infuusprikken aangezien mijn vorige ervaring iets minder leuk was.
Het leuke was dat ik een bekende (die ik nog kende van de manege, van de gehandicaptenles) tegenkwam op de OK, die dus met mij heeft gekletst terwijl iemand anders mij aan het prikken was. Zo ging het helemaal goed en heeft ze mij in een keer goed kunnen prikken!
Nou, en toen mocht ik de operatiekamer in, toch vond ik het wel leuk om te zien dat mijn hartslag eigenlijk amper omhoog ging in de operatiekamer.
Hij bleef tussen de 70 en de 75 .. Ik was ook echt heel erg rustig en totaal niet bang of zenuwachtig.
Wat ik wel heel rot vond, was het moment dat ze de zware pijnstillers in mijn infuus spoten, ik werd er vreselijk akelig van (en dan heb ik het dus nog niet over de narcose, maar echt over de pijnstillers) .. ik dacht dat ik door de operatietafel heen viel.. Gelukkig kwam de narcose er vrij snel achteraan! Pffieeuw..
Toen ik wakker werd, was ik totaal niet akkelig of misselijk. Helaas is de misselijkheid toch nog wel op komen zetten toen ik eenmaal op de kamer was. Mijn halfbroer was als verrassing op visite gekomen en mijn moeder en zusje kwamen ook wat later. Maar toen was ik niet meer zo gezellig, ik was erg moe en misselijk, dus helaas hebben ze me ook nog kotsend meegemaakt.
Ik was ook echt behoorlijk flauw aangezien ik niets gegeten had die hele dag natuurlijk. Die nacht was echt vreselijk, ik heb totaal niet kunnen slapen. Door die vreselijke tampons in mijn neus.. Ik kon enkel en alleen ademen door mijn mond en als ik dan eindelijk in slaap viel, dan werd ik weer wakker door een pijnlijke droge keel! En dan dronk ik weer een slok water en dan herhaalde het verhaal zich weer.
De volgende ochtend dacht ik me best goed te voelen en wilde ik ook wel een ontbijtje proberen, nou, zodra het op mijn tafeltje stond bij mijn bed, had ik totaal geen trek meer. Ik heb toch nog een stukje beschuit gegeten en wat appelsap gedronken. En ik voelde me echt beroerd..
Maarja, ik was ontslagen, dus iemand gebeld om me op te halen... naar buiten gelopen met mijn spulletjes en voor de zekerheid ook nog zo'n 'nierbekken' meegenomen om evt. in te kunnen kotsen.
Nou gelukkig dat ik die meegenomen heb, want in de auto ging het dus echt niet, mensen kinderen.. heerlijk ...
Je maag kan gewoon echt niet tegen bloed in je maag.
Maar ondertussen had ik wel behoorlijk honger..
Maar durfde eigenlijk niets te eten.. maar heb kopje thee gedronken en ook een kopje bouillon en dat ging allemaal prima.
S'avonds ook gewoon weer normaal kunnen eten, al proefde ik er vrij weinig van, aangezien ik die stomme tampons nog in mijn neusgaten had!
Die nacht was ook verschrikkelijk, want ik kon nogsteeds niet slapen. Gelukkig mocht ik gisteren dan eindelijk naar het ziekenhuis om die tampons te verwijderen.
Na alle horrorverhalen die ik had gehoord, was ik toch wel een beetje angstig voor dit moment en het ergste was, dat ik ook nog eens helemaal alleen naar het ziekenhuis moest, omdat iedereen die ik had gevraagd, niet kon..
Daar aangekomen bleek ik ook nog eens een uur te laat te zijn. Kun je nagaan wat een slechte nachtrust met je kan doen.. haha!
Nou, ik moet gaan liggen op de tafel.. en ik kneep 'm behoorlijk.. ik dacht.. daar komt de hel!
En daar ging nummer een..
Oke, ik geef toe, het was akelig, maar de meeste horrorverhalen waren toch wel overdreven..
Helaas was de tweede iets pijnlijker, maar ook die viel me nog reuze mee.
Daarna heeft de KNO-arts nog even mijn neusgaten 'uitgezogen' en toen mocht ik eigenlijk weer vertrekken..
Alleen dacht mijn lichaam daar iets anders over... Ik werd echt totaal niet goed.. Het zweet brak me uit, en alles begon te draaien. Dus de assistente van de KNOarts gaf me een bekertje water.. Maar daarna ging het nog niet al te best, dus moest ik maar weer even gaan liggen.
Toch weer overeind gekomen.. ging het nog niet helemaal goed... even laten zakken.. en toen ben ik nog even op de gang gaan zitten meteen bekertje.. Daar heb ik denk ik nog 5 minuten gezeten en toen ben ik maar het ziekenhuis uit gaan lopen... buiten heel eventjes op het bankje gaan zitten..
En daarna ging het eigenlijk weer goed.
Thuis rustigaan gedaan, mijn neus was opeens wel vreselijk gevoelig, echt alsof er iemand een behoorlijke dreun op had gegeven, maar dat gevoel heb ik nu nogsteeds.
Maar mensen, wat heb ik heeeerlijk geslapen afgelopen nacht! Gewoon weer normaal kunnen ademen en ik kan je wel vertellen, dat dat in iedergeval wel al een vooruitgang is voor mij, het een stuk beter kunnen ademen.
En sommige mensen zeggen nu al dat ik minder nasaal klink dan voor de operatie.
Dus ik hoop dat het allemaal snel hersteld, want ik irriteer me nu al aan de/het opgedroogde snot/bloed/hechtingen en andere troep die zich nu in mijn neus bevind... Ik word er nu echt kriebelig van, wil er aan pulluken (ja dat klinkt niet lekker.. maar je neus vol met vanalles is ook niet lekker
)... Maar opzich is het me dus alles meegevallen, maar ik zou het niet nog een keer doen..
(heel raar, want mijn vorige ingreep zou ik wel zo weer doen.. terwijl die veel heftiger was.. en ik me daarbij ook echt wel zieker heb gevoeld de eerste dagen.. Maar dit was gewoon een nare gewaarwording.. dat benauwde... dat niet kunnen ademen door mijn neus..)
