Bokt.nl

Mindim schreef:

Maar als een pasgeboren kind of iets anders (kom ook bij puppies kijken hoor )wat erg belangrijk is voor iemand die me dierbaar is, dan zou ik mijn eigen bezwaren en ongemakken aan de kant zetten, om die even aandacht te hebben voor iemand die trots is op zijn pasgeboren kind, nieuwe pup of paard, of een nieuw huis, mij om het even.

Kwanyin schreef:

Heeft die collega nog kleine kinderen? Anders moet je gewoon zeggen "jij ook als die van jou beginnen te puberen hoor!"

Kwanyin schreef:

Als het goed is, zou dat niet eens aan mogen voelen als "moeten" als het om je naaste familie(met goede band) of een zeer nauwe vriendin gaat. Dan zou je uit eigen beweging je vriendin een plezier willen doen als zij graag heeft dat je eens komt. Van een buurvrouw of collega waar je toch niet zoveel contact mee hebt is iets anders.

Kwanyin schreef:

Toch mag er niet te lichtzinnig over gedacht worden. Hoewel het op dat moment een hele goede oplossing lijkt, zijn er toch veel vrouwen die op latere leeftijd, en dat kan tien jaar later pas zijn, problemen krijgen met wat ze toen gedaan hadden. Zeker als plots tegen alle verwachtingen in die kinderwens er wel is. "Wat als ik toen...dan was hij nu zo oud..hoe zou hij er uit zien...dan had mijn baby nu een grote broer/zus.."

Mindim schreef:

jesito schreef:

Ik denk ook niet dat het het probleem is als het eens gevraagd wordt maar sommige weten van geen ophouden.
Ik zit zelf in die situatie.
Als ik antwoord geef dan ontken ik en als ik dus niks zeg dan verzwijg ik
Ik zwijg nu dus gewoon en doe alsof ik het niet hoor, dan moet toch ergens duidelijk zijn dat ik er klaar mee ben.
Stel je eens voor ik ben momenteel bezig om zwanger te raken en het lukt niet en je moet je zo'n gezeik steeds aanhoren, daar wordt je diep treurig van.
Bij een vriendin is het heel erg en iedere keer gaat het hier over, het hele riedeltje komt voorbij: je weet niet wat je mist, het is het mooiste, blabala.............
Ik begin meestal gewoon over iets anders te praten.

Ik weet het hoor, is ook erg vervelend. Ik heb het ook gehad, het heeft 3 jaar geduurd voordat ik zwanger raakte en elke keer wordt je zo naar dat je weer ongesteld wordt. Dat gebemoei van een ander is dan op zo'n moment soms net even te veel.
Nu heb ik 1 kind en men heeft me de oren er af gezeurd wanneer de tweede wel niet zou komen, ik ben voor egoist uitgemaakt, ik zou wel niet van mijn eerste kind houden en noem het maar op. MEn roept, maar vraagt niet naar de rden, niet dat ik die geef trouwens. Meestal reageer ik nu gewoon bot en zegt dat het mensen niks aan gaat. Nu houden ze er onderhand wel over op. Mijn kind wordt bijna 6 en ik loop tegen de 40, dus de vraag wordt al minder.

Quellian schreef:

Ayasha, je kunt wel heel wijs zeggen dat je niets moet, dat klopt Je moet ook niet werken, maar dan mag je ook niet klagen dat je geen eten hebt. Ik zeg altijd: 'ik doe niet aan moeten, eisen en nu', maar soms zit er toch weinig anders op

Hormonen tijdens zwangerschap zijn anders dan de normale hormonen. Ze worden niet voor niets met grote regelmaat 'horrormonen' genoemd. Hoewel IK nog wel meeviel (ja dat zeg ik ).

Kwanyin schreef:

Als het goed is, zou dat niet eens aan mogen voelen als "moeten" als het om je naaste familie(met goede band) of een zeer nauwe vriendin gaat. Dan zou je uit eigen beweging je vriendin een plezier willen doen als zij graag heeft dat je eens komt. Van een buurvrouw of collega waar je toch niet zoveel contact mee hebt is iets anders.

Ayasha schreef:

Kwanyin schreef:

Als het goed is, zou dat niet eens aan mogen voelen als "moeten" als het om je naaste familie(met goede band) of een zeer nauwe vriendin gaat. Dan zou je uit eigen beweging je vriendin een plezier willen doen als zij graag heeft dat je eens komt. Van een buurvrouw of collega waar je toch niet zoveel contact mee hebt is iets anders.

Mijn vriendin vraagt dat niet van me omdat ze weet dat ik er niets mee heb. Ik vraag haar ook geen dingen waarvan ik weet dat ze het liever niet zou doen. Dát is vriendschap... Elkaar accepteren zoals je bent, in alles, geen verwachtingen stellen die de ander als ongemakken ziet.

Wendy schreef:

Al is het maar omdat ze toch een groot deel van haar leven zijn. Maar zij wil heel nadrukkelijk niet zo'n moeder zijn die over niets anders dan haar kinderen kan praten... en dat is op zich natuurlijk voor mij heel fijn

Mars schreef:

Frats schreef:

. Wat zouden jullie die als je gevraagd wordt om op kraamvisite te komen?

Ik ga wel uit beleefdheid, maar de meeste mensen weten wel dat ik niet van kinderen hou. Meestal gebruik ik de thee-techniek: ik vraag thee/koffie, als het maar heet is. Dan kan ik dat fijn op schoot houden en kan er niet zomaar een 'wolk' bij je op schoot geparkeerd worden En andere 'wolken' kun je afweren door snel te waarschuwen voor hete thee.

Femke schreef:

En het belangrijkste: mijn vriend heeft zichzelf altijd als een vader gezien. Hij vindt dat zijn leven niet "compleet" is zonder kindje. En dat hangt als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Want hij kán op ieder moment beslissen dat hij toch liever een meissie heeft dat wél kinderen wil. Hij is immers 8,5 jaar ouder dan ik en zijn biologische klokje begint onderhand te tikken op z'n 37e. Ik ben er tegen hem altijd open en eerlijk over geweest, vanaf het begin.
Het is voor hem nu echt een reden om zich niet aan me te willen binden. Want dan zit hij "vast" aan me, zo ziet hij het. Dan schrapt hij de mogelijkheid om ooit nog kinderen te krijgen.

Femke schreef:

Behalve dat ik niets met kinderen "heb", zitten er ook genoeg ziektes in mijn familie die ik liever niet door wil geven. Weet ik vrijwel zeker dat ik geen goede moeder zou zijn; ik ken m'n eigen karakter daar goed genoeg voor. En we zitten ook niet echt in een gunstig economisch en aarde-technisch klimaat om een volgende generatie op de wereld te zetten. Ik ben m'n eigen toekomst niet eens zeker, waarom zou ik dan een kind diezelfde zorgen/problemen willen schenken?

Ayasha schreef:

Kwanyin schreef:

Als het goed is, zou dat niet eens aan mogen voelen als "moeten" als het om je naaste familie(met goede band) of een zeer nauwe vriendin gaat. Dan zou je uit eigen beweging je vriendin een plezier willen doen als zij graag heeft dat je eens komt. Van een buurvrouw of collega waar je toch niet zoveel contact mee hebt is iets anders.

Mijn vriendin vraagt dat niet van me omdat ze weet dat ik er niets mee heb. Ik vraag haar ook geen dingen waarvan ik weet dat ze het liever niet zou doen. Dát is vriendschap... Elkaar accepteren zoals je bent, in alles, geen verwachtingen stellen die de ander als ongemakken ziet.

Femke schreef:

En het belangrijkste: mijn vriend heeft zichzelf altijd als een vader gezien. Hij vindt dat zijn leven niet "compleet" is zonder kindje. En dat hangt als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Want hij kán op ieder moment beslissen dat hij toch liever een meissie heeft dat wél kinderen wil. Hij is immers 8,5 jaar ouder dan ik en zijn biologische klokje begint onderhand te tikken op z'n 37e. Ik ben er tegen hem altijd open en eerlijk over geweest, vanaf het begin.
Het is voor hem nu echt een reden om zich niet aan me te willen binden. Want dan zit hij "vast" aan me, zo ziet hij het. Dan schrapt hij de mogelijkheid om ooit nog kinderen te krijgen.

Mindim schreef:

Maar goed als die vriendin een baby krijgt, dan ga je er niet weer naar toe? Die baby verdwijnt namelijk niet na de baby borrel, dus uiteindelijk word je er toch mee geconfronteerd. Vriendschap is ook blij voor elkaar zijn en aandacht hebben voor wat de ander gelukkig maakt.

Ayasha schreef:

Mindim schreef:

Maar goed als die vriendin een baby krijgt, dan ga je er niet weer naar toe? Die baby verdwijnt namelijk niet na de baby borrel, dus uiteindelijk word je er toch mee geconfronteerd. Vriendschap is ook blij voor elkaar zijn en aandacht hebben voor wat de ander gelukkig maakt.

Jawel, zou gewoon nog bij haar langs gaan. MAar ik ga niet op een babyborrel staan kweelen hoe schattig ik em vind.

Sleeper schreef:

Ik zit dankzij dit topic al een paar dagen te denken over druk van omgeving. Dat voel ik nooit, totdat ik me net bedacht dat die druk wel degelijk aanwezig is. Al reageer ik er niet op.

Mijn schoonmoeder wil graag kleinkinderen, maar ze wil ook graag dat we trouwen. Laatst begon ze te huilen omdat wij beide niet willen. Dat ze begon te huilen heeft een tegenovergesteld effect, ik word daar namelijk heel opstandig van. Dus als we nu zouden trouwen heeft dat een nare bijsmaak. Opmerkingen over kleinkinderen smoor ik meteen in, ze komen er nu niet nooit niet. Maar eigenlijk voert ze dus wel druk uit, behoorlijk veel nu ik dat zo bedenk.