:Kwanyin schreef:Nadat ik gisteren een kwartier lang bij een slechte horrorfilmachtig krijsende peuter heb gezeten is mijn klok weer eens met 10 jaar verzet.....
Maar wat wel is, is dat ik in tegenstelling tot vele geboren mama's nooit geïnteresseerd ben geweest in babys. Ik heb nooit met babypoppen gespeeld, vond ik oersaai. Ook verhaaltjes over iemands baby boeien me niet, laat staan foto's bezichtigen etc. Ik ben dus niet geboren met zo'n instinct, vandaar dat ik me afvraag als ik het ooit zal krijgen.
Ik hou er eerder van om tegen de stroming in te zwemmen. Heb het al vaak genoeg moeten horen dat het abnormaal is dat een vrouw geen kinderen wil en dat elke vrouw met een gezond verstand een kind wil/moet baren(echt waar), dat ik er bijna trots op ben dat ik 'abnormaal' ben
Kwanyin schreef:O ja, die ken ik ook. "wacht maar, ik zie jou nog als eerste achter de kinderwagen lopen later".
En dan vraag ik me inderdaad ook af wààrom sommige mensen er een drama van maken dat ik geen kinderwens heb. Goed, als je ouders hebt die dolgraag een kleinkind willen en jij bent hun enige hoop daar kan ik nog wel in volgen, maar wat boeit het de rest van de wereld? Waarom moeten vriendinnen me aangapen met een blik dat ik abnormaal ben als ik zeg dat ik geen kinderen wil? Omdat onze soort met meer dan 6 miljard mensen nu toch wel op uitsterven staat en iedereen de plicht heeft een kind te baren om te overleven?
Ofja het meest gehoorde argument: "maar je weet niet wat je mist, als je ze eenmaal hebt is het het leukste wat je in de wereld hebt."
Nee precies, ik weet niet wat ik mis. En zolang ik het niet weet, kan ik het ook niet missen, toch? Moet ik daarom maar mama worden omdat ik misschien wel het leukste gevoel van de wereld krijg(volgens moeders), maar met het risico dat ik tot dat groepje ga behoren dat die grote gelukzaligheid nièt voelt bij het opvoeden van een kind(ja, moeders die niet verliefd zijn op hun kroost bestaan ook, al zullen de meesten het niet zo snel openlijk toegeven omdat er toch nog een taboe op zal heersen).
Nog zo'n argument waar ik nu aan denk: "Wees blij dat je kinderen kan krijgen. Sommige koppels willen dolgraag en kunnen er geen krijgen."
Ik vind het voor een koppel dat geen kind kan krijgen maar er doodgraag een wil, even erg als voor een kind van een koppel dat het kind eigenlijk diep vanbinnen helemaal niet wilde. En nogmaals, dwingen om voor een kind te zorgen kan je, maar dwingen om het vanuit je hart lief te hebben kan je niet.
Tja, nu zijn we 2012 en plots denk ik wel "ja, dat zie ik wel zitten hoor"
. Niet om iemand hier nog eens met het vingertje te wijzen, vond het wel grappig dat je gewoon kan zien welke evolutie je in je ideeën hebt gemaakt
;
.
. Voor mij geldt het wel, ik ben de ware tegengekomen en ik wil alles met hem
. 
Omdat deze "nee" anders voelt en van dieper komt dan alle andere "nee's" heb ik zo'n idee dat het niet gaat veranderen.
Wildvreemden ook nog!
Als je dan toch wil corrigeren dan beide, of niet.