
Maar dat komt ook gewoon omdat ik er niks mee heb... ontwikking, zelfbeeld ontwikkeling... ja begrijp het allemaal, ik heb ontwikkelingspsychologie in mijn opleiding gehad. Maar ik blijf het irritant en dom vinden klinken
Ik ontwijk zulke situaties ook...
Ik denk dat dat gewoon echt een gebrek aan voeling met kinderen is.. Bij dieren kan ik er op één of andere manier ook beter tegen.
Doe ik het zelf ook (ik hang hele verhalen op tegen mijn beesten) maar zet een baby bij me en je hoort weinig anders dan oorverdovende stilte. 
Maar ik praat niet op zo'n kinderachtig toontje tegen ze.. Dat vind ik zelf ook zwaar irritant, zowel tegen kinderen als tegen dieren. Ik behandel mijn dieren ook wel als dieren, met hun eigen verschillende behoeftes. (wel heel verwende dieren) Ik voel me dan weer geen mama van mijn paarden, dat zijn gewoon mijn vrienden.
dat was wat ie gewend was van zijn oude baasje natuurlijk. Erg schattig.

Ik duw ook mijn collega's niet constant foto's van mijn paarden of kat onder de neus.