Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-01-13 16:02

Geplaatst: 17-01-13 16:02

Wat jammer dat je familie zo reageerd. Maar ook zij hebben hun mening en hebben het door de hele situatie niet echt tactisch verwoord. Maar het maakt het er niet makkelijker op voor jou.

Moest wel meteen aan mijn moeder denken. Riep al jaren: ik wordt noooooit oppas-oma als jullie kinderen hebben! Jullie kiezen voor kinderen, wij moesten het vroeger ook allemaal zelf doen!
Whahaha en nu past ze elke dinsdag op en komen de kinderen (3 en 1 jaar) regelmatig logeren omdat ze het zo gezellig vindt!!! Ze stelde het notabene zelf voor!!!

Dit natuurlijk helemaal terzijde, maar het kwam in me op door de berichten hier.
Een dikke knuffel voor je in deze moeilijke tijd.

**Geplaatst**: 17-01-13 16:34

Geplaatst: 17-01-13 16:34

wat een ontzettend moeilijke keuze.
ik vind het ook een beetje laag van je zus om te zeggen dat je ouders niet van plan zijn op te passen, terwijl daar nog helemaal niet over gesproken word.

wat je ook beslist, het moet jou beslissing zijn en van niemand anders!
Als jij het weg laat halen terwijl je er eigenlijk niet achterstaat zit jij straks met de psychische problemen niet hun.

kinderen opvoeden is altijd moeilijk.
ik heb er zelf 2, altijd samen geweest toen de tweede net geboren was er bijna een jaar alleen voor gestaan, omdat we alle emotionele dingen niet meer samen konden krijgen en er alleen maar ruzie was, dan kun je beter alleen zijn hoor.
nu dik een jaar later zijn we weer samen, we hebben gelukkig de dingen weer op 1 lijn gekregen, maar je moet niet denken dat het dan makkelijker is hoor.
mannen moeten gewoon werken en vinden vaak dat een kind meer bij moeders hoort en dat zij het allemaal moet regelen, behalve als er een beslissing gemaakt moet worden, want dan bemoeien ze zich erineens mee en willen ze ook wat te zeggen hebben

enne er zijn meer wegen die naar rome lijden!
Achter de wolken schijnt de zon.

waarmee ik wil zeggen als je het toch wil houden is dat jou beslissing en ik denk dat je er dan ook wel uitkomt hoe je dat mettertijd op gaat lossen.

**Geplaatst**: 17-01-13 17:30

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 17:30

Ik wil aangeven dat ik ook voor je klaar sta!
Als je ergens hulp mee nodig hebt. Welke keus je ook maakt!

Ik weet niet wie je ben, dat hoeft ook niet.
Maar weet dat mn PB-box openstaat!

**Geplaatst**: 17-01-13 18:23

Geplaatst: 17-01-13 18:23

Vind t zo verdrietig voor je in de zin van, je zit nu ergens mee, waar gok ik zomaar 1 van de moeilijkste beslissingen voor je neus staat, ongeacht wat je keus zal zijn.
Je hoopt dan zo op steun van je dierbaren en dan heb ik het niet over latere steun, maar over psychische steun op dit moment..Tuurlijk, iedereen heeft een mening en zou het graag zus of zo voor je zien en worden je er allerlei scenario's je voorgeschoteld, om je bewust te maken van wat er komen gaat, of kan komen..maar hoe jij het omschrijft, komt op mij erg hard over, alsof ze je willen beinvloeden in je keuze (en begrijp me niet verkeerd, zij zijn ouders, weten hoe moeilijk het kan zijn en kan me voorstellen dat ze ook graag de andere zijde va ouderschap willen belichten).

Weet je, ik heb vanaf t eerste moment af aan niet de indruk 'dat je simpel' bent. Je geeft zelf al aan dat je de afgelopen 10 jaar niet vaak op je ouders hebt hoeven terugvallen, in welk opzicht dan ook (als dat nl wel het geval was geweest, had ik de felle reactie van je zus nl wel begrepen, ken nl een dame van jouw leeftijd die wel bewust met kids bezig is..ouders pissed of, maar das logisch, voor elk wissewasje huilt ze bij moeder of vrienden uit, kan zelf weinig tot niets oplossen behalve met agressie). Dat geeft mij al aan dat je volwassen bent en je eigen boontjes prima kan doppen. Dan mogen je ouders, maar vooral jouw zus, wat mij betreft ook best wat meer vertrouwen in jouw keuze hebben (of de keus die eraan zit te komen).
Het is voor sommige ouders erg moeilijk om hun kinderen los te laten en zelfs ik heb dat soms nog hoor, dat ik graag goedkeuring wil van mn ouders als ik iets belangrijks moet doen. Luister graag naar hun advies..daar houd ik toch onbewust het lijntje mee open en kom dan soms ook met ongevraagde adviezen te zitten (en ook heel pessimistisch)..en dan toch he, toch voel ik me soms stiekem schuldig als ik anders beslis dan zij graag hadden gewenst/gezien voor mij..maar hé, dat heet volwassen zijn en dat vertrouwen moet je krijgen van ouders, helemaal op jouw leeftijd!

Nogmaals veel wijsheid..ik hoop dat je goed kunt slapen, je hoofd leeg kunt maken en soort vrede kunt vinden in jouw beslissing!

**Geplaatst**: 17-01-13 18:32

Geplaatst: 17-01-13 18:32

Miranda, jouw vergelijking is ook niet juist. Je kunt als alleenstaande mama ook niet fulltime werken én twee paarden verzorgen. Je zal in dat geval keuzes moeten maken.

Bovendien zijn er fijne tegemoetkomingen vanuit de overheid waardoor de druk wat van de ketel word gehaald.

**Geplaatst**: 17-01-13 18:42

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 18:42

heel heel veel sterkte en ik vind het heel erg hoe je familie reageert.
sterkte met je keuze

**Geplaatst**: 17-01-13 18:49

Geplaatst: 17-01-13 18:49

Vanuit hier ook heel veel sterkte wat je keuze ook mag zijn. Ik hoop ook heel erg dat wanneer de schrik bij je familie weg ze, ze weer openstaan voor jouw en jouw keuze.

Helaas kan niemand jouw het "goede" antwoord geven, dat is er namelijk niet. Jij moet dat doen wat jouw hart je ingeeft. De keuze die je dan maakt zal de enige juiste zijn. Je zult bij vlagen misschien denken wat als, maar dat heb je altijd wel in het leven.

Ik praat inderdaad vanuit mijn hart als moeder. Ik wilde ook geen kinderen en nu heb ik er 2 en zeg ik wel eens dat ik er eigenlijk veel eerder aan had moeten beginnen. Ik weet echter ook dat het toen niet rieel was. Iemand die geen moeder/vader is weet ook niet wat ze mist en dat is maar goed ook. Het is zeer zeker niet alleen maar walhalla en als je voor je Fulltime werken, elke dag stappen, paard(en) enz kiest dan past daar ook absoluut geen kind meer bij. Maar kies je voor je kindje dan zullen dat soort beslissingen veel makkelijk zijn. Nogmaals een niet ouder zal dat niet snappen en willen, maar de ouders hier zullen allemaal kunnen beamen dat je zodra je voor het ouderschap kiest andere belangen gaan spelen.

Heel veel sterkte bij wat je keuze ook mag zijn.

**Geplaatst**: 17-01-13 20:29

Geplaatst: 17-01-13 20:29

Iedereen is heel bezorgd over de perfecte start situatie, alsof dat verzekerd dat die situatie hetzelfde blijft gedurende de 20jaar die erop volgt.. Helaas valt er wat dat betreft bijzonder weinig te plannen en zijn 'resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst'. Ik ben er van overtuigt dat je met een weloverwogen go with the flow houding altijd nog het verste komt, ook als het gaat om kinderen.

Even voor de duidelijkheid, go with the flow gaat wat mij betreft op voor beide keuzes die ts in dit geval kan maken.

**Geplaatst**: 17-01-13 20:50

Geplaatst: 17-01-13 20:50

TS fijn dat je denkt een keuze gemaakt te hebben... Ik wens je veel sterkte komende tijd met welke keuze je ook maakt! Het is jou leven en jij moet er vrede mee hebben...

egnie schreef:
maar de ouders hier zullen allemaal kunnen beamen dat je zodra je voor het ouderschap kiest andere belangen gaan spelen

Je leven is wel anders, maar ik mis verder niks ofzo naar mijn idee! Ik kan nog ontzettend veel dingen die ik voordat ik moeder werd ook deed

Natuurljk is het plannen en kan ik niet spontaan weg gaan want je moet altijd rekening houden met je kindje maar dat vind ik absoluut niet erg!

**Geplaatst**: 17-01-13 20:51

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 20:51

Spantane is er idd af. Alles moet je plannen

Maar was sowieso al een planner

**Geplaatst**: 17-01-13 20:55

Geplaatst: 17-01-13 20:55

Rianneke schreef:
TS fijn dat je denkt een keuze gemaakt te hebben... Ik wens je veel sterkte komende tijd met welke keuze je ook maakt! Het is jou leven en jij moet er vrede mee hebben...

egnie schreef:
maar de ouders hier zullen allemaal kunnen beamen dat je zodra je voor het ouderschap kiest andere belangen gaan spelen

Je leven is wel anders, maar ik mis verder niks ofzo naar mijn idee! Ik kan nog ontzettend veel dingen die ik voordat ik moeder werd ook deed Natuurljk is het plannen en kan ik niet spontaan weg gaan want je moet altijd rekening houden met je kindje maar dat vind ik absoluut niet erg!

Ik bedoel dat er ook mee. Dat je alles nog wel kunt maar dat je dus wel rekening moet houden dat er iemand afhankelijk van jouw is. Het gaan en staan is dan weg, althans het spontane zullen we gaan naar....

**Geplaatst**: 17-01-13 21:15

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 21:15

Ik ben nog ontzettend spontaan hoor! Kids zijn zo flexibel! Ze gaan overal mee naartoe. Altijd gezellig en goed voor hun ontwikkeling.

**Geplaatst**: 17-01-13 22:12

Geplaatst: 17-01-13 22:12

Dan nog hoeft ze niet zo te reageren.... Je zus
Leest ze ook mee toevallig

Meid wat je ook beslist ik weet uit ervaring dat mensen bij draaien
Alleenstaande mama s die werken kunnen aardig wat subsidie terug krijgen.

Heel veel sterkte

Ik heb vier kids en neem er zeker drie overal mee naar toe ze worden idd heel flexibel
Zijn makkelijk en super beleefd...

**Geplaatst**: 17-01-13 22:39

Geplaatst: 17-01-13 22:39

Hoi het is dus echt nog maar heel klein , misschien een voordeel op het oog van een beslissing.

**Geplaatst**: 17-01-13 22:55

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 17-01-13 22:55

Ik denk dat het voor een mama-to-be meer gaat om de gedachte dan om wat er werkelijk te zien is op zo'n echo, denk je niet?

**Geplaatst**: 17-01-13 23:17

Geplaatst: 17-01-13 23:17

Op een of andere manier hoop ik zo dat je het gaat houden. Weet niet waarom. Een vaag gevoel denk ik.
In elk geval, respect voor welke beslissing je ook gaat maken. Het is allebei moeilijk en het gaat hier in eerste plaats om jou. Veel sterkte en wijsheid. Ik vind dat je goed bezig bent met je afwegingen.

**Geplaatst**: 18-01-13 00:15

Geplaatst: 18-01-13 00:15

Ik was getrouwd en kreeg een kind en dat kind was zeker gewenst.

Ik heb er compleet alleen voor kunnen opdraaien, vader was alleen maar bezig met zijn "werk". Familie woonde flink ver weg. Ik had geen seconde oppas. Ik ben toen fulltime mama geworden wat mijn carriëre flink in de weg heeft gestaan.

Alleen opvoeden kan, liever bewust alleen dan denken dat je het samen gaat doen en er uiteindelijk aleen voor staat.

Betadine: je hebt geen idee waar je het over hebt. Je slaat soms de plank raak maar vaker mis.

Ts is de enige die de juiste keuze kan maken en als ik ook maar iets voor je kan doen, dan doe ik dat graag

**Geplaatst**: 18-01-13 09:20

Geplaatst: 18-01-13 09:20

Lottie84 schreef:
Miranda, jouw vergelijking is ook niet juist. Je kunt als alleenstaande mama ook niet fulltime werken én twee paarden verzorgen. Je zal in dat geval keuzes moeten maken.

Bovendien zijn er fijne tegemoetkomingen vanuit de overheid waardoor de druk wat van de ketel word gehaald.

Ik verwijs alleen nr_1 d'r vergelijking en geef aan dat dat inderdaad niet gaat.
Ik zeg nergens dat je als fultime mamma ook fulltime kan werken en daarbij nog paarden kan houden.
Ik geef aan dat het in mij situatie al druk is....

**Geplaatst**: 18-01-13 09:22

Geplaatst: 18-01-13 09:22

Percy schreef:
Ik was getrouwd en kreeg een kind en dat kind was zeker gewenst.

Ik heb er compleet alleen voor kunnen opdraaien, vader was alleen maar bezig met zijn "werk". Familie woonde flink ver weg. Ik had geen seconde oppas. Ik ben toen fulltime mama geworden wat mijn carriëre flink in de weg heeft gestaan.

Alleen opvoeden kan, liever bewust alleen dan denken dat je het samen gaat doen en er uiteindelijk aleen voor staat.

Betadine: je hebt geen idee waar je het over hebt. Je slaat soms de plank raak maar vaker mis.

Ts is de enige die de juiste keuze kan maken en als ik ook maar iets voor je kan doen, dan doe ik dat graag

ja meid zo gaat het in de meeste gezinnen

ik liet het ook al een beetje doorschemeren in mijn eerdere post.
ik heb gelukkig fijne schoonouders, maar een vriendin van mij heeft ouders, die zeggen tja jij wilde kinderen, moet je er ook zelf voor zorgen

toch heeft ze het allemaal kunnen regelen.
waar een wil is, is een weg uiteindelijk

**Geplaatst**: 18-01-13 09:23

Geplaatst: 18-01-13 09:23

TS wat een vreselijke familie heb jij! Die schoonzus lijkt gewoon een jaloers mens, waar moeit ze zich mee in godsnaam?!
Ik kan niet begrijpen dat je familie je zo iets aandoet

In mijn familie is iemand die via donor zwanger geworden is, ze werkt nachtdienst en het kind slaapt bij de meter dan. Ja er werd ook aan getwijfeld of het goed zou gaan, maar niemand die haar niet steunde!
Kindje is ondertussen bijna 9 maand en iedereen is er gek op en de moeder is echt een voorbeeldige mama

Iedereen steunt haar, ik begrijp niet dat jouw familie dat niet doet. Daar kan ik met mijn verstand niet bij

Dit moet echt kwetsend zijn voor jou. Maar ik hoop dat je je keuze hiervan niet laat afhangen. Echt sterkte TS, wat een vreselijke situatie moet dit voor je zijn :(:)

**Geplaatst**: 18-01-13 09:28

Geplaatst: 18-01-13 09:28

Bericht kwam via haar zus en was duidelijk overtrokken. Mijn gevoel zegt dat haar moeder haar zeker zal gaan ondersteunen. Haar vader kan inderdaad nog bijtrekken ( het is tenslotte wel een man he dames

).

En nogmaals, ook hier draag ik 24/7 de zorg van twee kinderen. Mijn ouders wonen dik 200 km bij mij vandaan, dus dat maakt hulp ook niet gemakkelijk van hun kant uit.

Laatst bijgewerkt door Lottie84 op 18-01-13 09:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-01-13 09:31

Geplaatst: 18-01-13 09:31

Wow wat een enorm lastige situatie en schokkend verhaal..
Jij bent de enige die een keus kan maken

Houden betekend dat je leven vanaf de dag dat het kind geborden word,
totaal anders gaat worden.
Je zult voor hele andere beslissingen komen te staan en zal heel veel tijd op moeten gaan geven.
Maar weghalen is wel zwaar, het is toch wel jou kindje dat al in je buik zit en die gedachte is niet zomaar weg, je zult er aan blijven denken..

Heel veel succes en sterkte!

**Geplaatst**: 18-01-13 09:46

Geplaatst: 18-01-13 09:46

Zoals eerder vemeld, waar een wil is, is een weg, toch is externe hulp welkom. Zelf wilde ik geen kinderen, niet omdat ik ze niet leuk vond, om een heel andere reden. De dag dat ik vernam dat ik zwanger was, was ik er kapot van, dagen heb ik me slecht gevoeld, eenmaal de feoetus op de echo (op 12 weken) gezien, ja hoe moet ik het verwoorden, voelde ik me ernorm verantwoordelijk voor dit nieuwe leven, ik werd beetje bij beetje mama. :-)

Ondertussen is er een tweede kindje bij, heb een paard en een 32 uren job, papa is er wel, maar werkt vaak met wachtdiensten en is grotendeels met de verbouwing bezig. Ik heb het geluk te kunnen terugvallen op vrienden, een tante en mijn ouders en af en toe mijn zus. Mijn paard staat sinds het overlijden van mijn ander paard samen met het paard van een vriendin, dat maakt het verzorgen wat lichter, dan zij, dan ik vaak ook samen, meestal wanneer de kinderen slapen.
's morgens moet ik er om 06:00 uit om genoeg tijd te hebben om de paarden te verzorgen. Op dit moment gaat het moeilijk en zijn er ivm de paarden weinig lusten en veel lasten. Maar ik weet dat dit van tijdelijke aard is en ik wil mijn paard niet kwijt.

Het is plannen, plannen en nog eens plannen, ik moet toegeven dat het dikwijls een gevecht is met mezelf, kies ik voor mezelf (mijn paard) of mijn kinderen, heel vaak als ik wat doe met mijn paard, gaat papa wat leuks doen met de kinderen en vind ik het jammer dat ik er niet bij kan zijn.

Nu is het moeilijk maar ik hoop dat als de meisjes wat ouder zijn het makkelijker gaat worden, mijn oudste is 5 en zij en mijn paard zijn letterlijk gek met elkaar, ze trekken mekaar aan als een magneet. Als zij in de weide komt, staat Twirre gewoon aan haar zijde.

Anderzijds ben ik enorm gelukkig met mijn twee meiden, ik vind het fantastisch om moeder te mogen zijn.

Heel veel geluk met jouw keuze, doe waar jij je goed bij voelt, dit is zo persoonlijk. Ik wens je het allerbeste en mooiste toe.

**Geplaatst**: 18-01-13 09:52

Geplaatst: 18-01-13 09:52

ik heb niet het hele topic gelezen, en zelf ook niet in de schoenen gestaan maar wel een vriendin van mij.
Ze was op dat moment 17, zou beginnen aan een nieuwe studie, leefde in vreselijke omstandigheden (lees thuis eruit gevlogen, vriend die haar sloeg en continue onder drugs gebruik stond, geen cent opzak, rijlessen voor auto afgebroken).
Haar vriend wilde het kind ook niet, en zij twijfelde ontzettend. Uiteindelijk heeft ze het gehouden omdat het 'geld' om het te laten weghalen er niet was. Toen ze 6 maanden was vertelde ze het haar ouders. Haar moeder ging helemaal uit haar dak. Ze wilde er niks mee te maken hebben. Lettelijke woorden ' Ik word NOOIT oma'! Ze rende de zolder op en alles wat ze kon vinden aan babyspullen en speelgoed wat ez bewaard had gooide ze die avond nog in de container. Van haar vader kwam helemaal geen reactie.

Uiteindelijk toen de gemoederen weer wat rustiger waren hadden ze besloten het kind ter adoptie vrij te geven, en dan wel te kijken of het een open of gesloten adoptie zou worden. Toen de zwangerschap vorderde kreeg ze steeds meer moedergevoelens, en ook haar vader werd al helemaal verliefd op de kleine ongeboren hummel.
Hij heeft haar toen ten vollste ondersteund aangezien haar moeder nog steeds zoiets had ik word geen oma. Uiteindelijk is het kind geboren en ze hebben het gehouden. De moeder was 100% omgeslagen na het zien van de kleine meid. Onderhand is het zelfs zo dat de kleine meid om meer structuur te hebben, nog bij oma woont ( overdag gaat ze al naar de creche) en dat mijn vriendin er 's avonds is totdat ze lekker in bed ligt. Mijn vriendin is begonnen aan haar studies en zit al op de helft. Haar moeder en vader zijn echt super oma en opa. En zodra ze helemaal klaar is met haar studie gaat de kleine meid mee naar haar nieuwe huis dat maar een paar straten verderop ligt.

Wat ik wil zeggen met dit verhaal, je ouders kunnen nog helemaal bijdraaien en de rest van de familie ook.
Ik zelf ben er heilig van overtuigd dat als je zwanger bent dit je eigen fout is als het ongewenst was en je er ook voor moet rechtstaan.
Tijdens de zwangerschap en net voor de geboorte kun je nog altijd beslissen of je het kind houdt of toch ter adoptie vrijgeeft. En dan in gesloten of open adoptie is ook nog altijd een keuze.
Er zijn zoveel mensen die lkinderen willen maar er geen kunnen krijgen die zouden ontzettend blij zijn als je jouw cadeautje, als je beslist het uiteindelijk toch niet te willen, aan hun verder geeft.

Succes met het maken van je keuze, doe het voor jouw, en vooral niet voor iemand anders. Denk er goed overna, en vooral sta er 100% achter en niet meer 90% want dat geeft tranen achteraf.

**Geplaatst**: 18-01-13 09:55

Geplaatst: 18-01-13 09:55

Ik kreeg mijn kind met de man waar ik al 7 jaar mee samenwoonde en het was hartstikke gewenst en gepland. Toch stond ik er alleen voor. Vriend werkte 60 uur of meer in de week en paste echt niet op. Hij heeft geen luier verschoond. Mijn ouders woonden best ver weg (dus konden niet oppassen) en vonden dat ik met de verkeerde man samen was. Maar vanaf de geboorte was hun (eerste) kleindochter alles voor hen. Ik werkte 32 uur in de week en onze dochter ging naar de creche of de oppasmoeder. OK ook dat was niet ideaal maar het ging wel. Mijn dochter heeft er in elk geval niet onder geleden. En van dat inkomen had ik ook prima kunnen leven zonder partner. Later ben ik mijn eigen bedrijf begonnen. Dat bood me de flexibiliteit die ik nodig had om meer tijd met haar door te brengen. Kortom de praktische problemen zijn wel oplosbaar. Gelukkig leef je in Nederland.

Nomineer dit bericht ×