Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-04-26 15:55

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 15:55

DP, ik denk dat we wel hetzelfde bedoelen hoor. Wat ik bedoel is: je kan op een vriendelijke manier zeggen wat je wel nog en wat niet (meer) kan/wil doen voor je ouder (je communiceert duidelijk je grens). Het kan inderdaad zijn dat die persoon zegt "ja maar het doet mij wel deugd om met jou te praten", maar op dat punt moet je dan denk ik bij je gestelde grens blijven en aangeven dat het voor jou niet (meer) haalbaar is om te blijven luisteren, steunpilaar te zijn, te zorgen,... En inderdaad: dan moet je eerst voor jezelf bepalen waar die grens ligt, wat je zelf wil met het contact met je ouder. Een aantal ouders gaan die grens respecteren, bij een deel ouders ga je dat een aantal keer moeten herhalen eer die grens gerespecteerd wordt en er zijn dan ook ouders die die grens tout court niet zullen respecteren hoe duidelijk je ook bent.

Ik weet heel goed dat er op je gevoel gespeeld wordt en dat het - zeker op emotioneel vlak - niet zo simpel is als het misschien uit mijn bericht lijkt te zijn. Een van mijn ouders had een gediagnosticeerde persoonlijkheidsstoornis en mijn beide ouders spe(e)l(d)en graag op ander hun gevoel in om hun doel te bereiken. Ik heb met geen van beide nog contact (ene is overleden, met andere is het contact verbroken).
In mijn geval had / heeft het stellen van grenzen geen (positief) effect, er werd toch over gegaan. Maar ik heb het wel geprobeerd ze te stellen. Pas toen heel duidelijk was dat verder proberen geen zin had, is het contact verbroken.

**Geplaatst**: 06-04-26 16:06

Geplaatst: 06-04-26 16:06

Wat een vervelende situatie TS! Ook omdat je er bijna niet uit kunt ontsnappen als het iemand is die dicht bij je staat. Zo'n topic openen gebeurt vaak als je zelf merkt dat je het niet goed meer aankan. Dat het teveel wordt en dat je zelf gaat lijden onder de constante druk die je voelt. Onbewust en onbedoeld zijn jij en je naaste in een situatie gekomen waarin hij/zij steeds van je vraagt om hem/haar te redden. Dit kun jij niet en het beroep op jou wordt steeds zwaarder. Mogelijk is er in je leven al veel langer een patroon? Misschien tussen deze naaste en jou, mogelijk is het al ontstaan toen je nog erg jong was?
Wat de oorzaak ook is, jij kunt alleen verantwoordelijkheid nemen over jouw stuk. Heb je zelf al hulp gezocht voor jezelf? Leren je eigen grenzen beter te bewaken is niet makkelijk, maar jij moet als eerste voor jezelf leren zorgen. Iemand die op je schuldgevoel inpraat en je daarmee manipuleert om er op een bepaalde manier voor hem te zijn, zit zelf psychisch niet goed in zn vel. Jij gaat dat met alle goede bedoelingen van de wereld niet oplossen. De huisarts ook niet. Misschien komt deze persoon tot inzicht en gaat hulp zoeken. En misschien blijft deze persoon precies in ditzelfde kringetje doorgaan tot hij/zij dood gaat. En dat is heel triest, maar het blijft iets wat jij niet gaat kunnen oplossen. Er voor iemand zijn, mag nooit ten koste gaan van jezelf. Dat mag ook niemand van je vragen. Als dat wel gebeurt en de ander is niet voor rede vatbaar is het enige wat jij kunt doen, voorlopig afstand gaan nemen. Aan jezelf werken en je eigen grenzen leren aanvoelen en bewaken. En voor jezelf bewaken wat jij wel en vooral niet wilt geven in de toekomst. En leren dat zonder schuldgevoel te doen :')

. Mogelijk kun je eens met een derde persoon met deze naaste gaan praten, maar om eerlijk te zijn is mijn ervaring dat als de ander geen inzicht heeft in het eigen handelen er ook nooit een fijne verstandhouding bereikt kan worden. Vaak ligt alles aan "een ander" of omstandigheden en kan iemand lang in zo'n slachtofferrol blijven hangen. Voor een gezonde relatie tussen 2 mensen is toch ook nodig dat beiden hun verantwoordelijkheid nemen, niet 1 wel en 1 niet. Houd dus in je achterhoofd dat de relatie tussen jou en je naaste mogelijk altijd ongelijkwaardig gaat zijn. Dat jij daar niks aan gaat kunnen veranderen en dat dit ook niet jouw verantwoordelijkheid is.
Mocht je dit soort patronen al vanaf je jeugd herkennen, kan het fijn zijn wat informatie over parentificatie op te zoeken, mogelijk herken je dit.
Sterkte! Zorg goed voor jezelf :knuffel:

**Geplaatst**: 08-04-26 09:44

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 09:44

Hele lastige situatie TS.

Ik kan er over mee praten, mij partner heeft hier last van, dit heeft hij van zijn moeder, dus mijn schoonmoeder heeft het ook.
Zelf ben ik het tegenovergestelde en ga ik echt alleen naar de dokter als ik het echt niet meer trek (ook niet altijd goed dat weet ik), en dat maakt het voor mij extra lastig.

Mijn gevoel zegt altijd kom op kerel stel je niet zo aan, of ohnee gaaaaaaaan we weer.
Maar ik weet ook, zeker bij mijn partner, bij je vader kan het natuurlijk anders zijn, dat hij het niet doet voor de aandacht en dat zijn gevoel écht is. Hij denkt écht dat hij een hart aanval krijgt, en doordat hij dat denkt komen er symptonen en is het circeltje weer rond.

Ik heb wel eens de spoedpost moeten bellen voor m, dit doe ik dan (met tegenzin, maar ik wil er voor hem zijn dus dit doe ik met alle liefde) waarop ze bij de HA aangaven, voor wie belt u? Oh nee dan bel straks maar even terug. Maw, ze nemen hem niet altijd meer serieus wat ergens ook een kwalijke zaak is, want zoals al eerder geschreven is, voor hetzelfde geld is er wel iets aan de hand.

En dat maakt het het allerlastigste. Ik vind het heel erg vermoeiend om een partner te hebben met deze angststoornis. Maar voor hem vind ik het ook verschrikkelijk.

Ik merk dat wanneer hij beter in zijn vel en energie zit, dat hij er beduidend minder last van heeft, maar zodra hij er wel last van heeft, daalt ook zijn energie dus dan kom je wederom in de cirkel terecht.

Mijn partner wilde ook geen hulp, op een gegeven moment heb ik gezegd dat hij moest, want ik ging er ook aan onderdoor. Gelukkig is hij hier in mee gegaan en heeft hij hulp gezocht.
Hoewel hij aangeeft dat de hulp hem niks gebracht heeft, is hij zich er wel meer van bewust dat een groot deel "tussen" zijn oren zit.

Ik heb dus eigenlijk maar een tip, en dat is eisen dat hij hulp zoekt, zo niet, dan houdt het op vanuit jou.
Althans dat was hoe ik er in stond.

Heel veel succes ts het is niet niks

**Geplaatst**: 08-04-26 10:17

Geplaatst: 08-04-26 10:17

Lastig hoor als iemand geen hulp wil...

Al denk ik ook dat het komt ergens door schaamte. Er zal een groep zijn die ook met therapie niet gaat genezen en echt niet geholpen wil worden. Maar ik denk bij een groep ook schaamte.

Ik kreeg bijv. In de pubertijd klachten waardoor ik ook dwangklachten ging ontwikkelen. Pas na een jaar of 7 wou ik hulp. Daarin speelde bij mij de pubertijd ook heel erg mee. Ik dacht dat ik afweek van de rest en vond het zogezegd niet nodig omdat het als puber natuurlijk niet 'stoer' is als je vreemde klachten en gewoontes hebt. Maar ik schaamde mij ook enorm. Ik kan nu wel benoemen ik heb een dwangneurose , maar als mensen dan vragen en wat doe je dan? Dat vertel ik nu ook nog niet door schaamte. Dat is echt iets bij mijzelf.

Maar ik ben wel heel blij dat er hulp bestaat. Ik zou er heel eerlijk niet zonder kunnen. Ook al lijkt het niet enorm effect te hebben , mijn verhaal ergens kwijt kunnen én uitzoeken waar de angst nu wegkomt vind ik wel prettig.

Maar het is ook wel lastig als medische hulp je niet heel serieus neemt. Ik heb dit eigenlijk niet zo ervaren, waar ik heel blij mee ben. Ik ben altijd serieus genomen en heb ook onderzoeken gehad zoals een kastje om de hartoverslagen te meten, bloeddruk paar keer laten meten. De huisarts mag ik altijd bellen en zij neemt mij ook heel serieus. Ze weet wel dat ik lichamelijk niet ziek ben maar mentaal wel. Een goede huisarts kan echt al heel veel schelen.

Maar lijkt mij heel lastig als iemand dan geholpen kan worden door het mentaal aan te pakken daarop afhaakt. Ik wil er persoonlijk wel echt meer rust in hebben en niet 30 jaar nog zo zitten. Nu weet ik ook dat het bij mij verergerd is door een burnout wat in dat opzich normaal is. Maar door die aanhoudende angst is de kans ook aanwezig dat je daardoor juist een burnout gaat krijgen.

Mijn angst ligt ook specifiek op het hart. Andere ziektes alleen op het moment dat ik wat heb , maar dan is de angst relatief kort. Voor het hart is wel echt het grootste probleem. Waarschijnlijk door trauma en een hartinfarct bij iemand anders te hebben gezien. Enige voordeel was dat door mijn hevige angst mijn kennis ervan iets te groot is waardoor ik deze persoon zijn leven wel heb kunnen redden. Daarna is het een aantal jaar veel minder geweest. Maar ik denk dat alles bij elkaar een crash heeft gegeven dat het nu heel extreem is.

Rationeel gezien weet ik ergens wel dat het nergens op slaat. Maar door een burnout heb je nu eenmaal hele vage klachten. Ik heb hartoverslagen maar het wordt niet veroorzaakt door een hartritmestoornis. Dat werd en periode zo heftig dat ik ook pijn op de borst kreeg , in de kaken , armen , rug , misselijk en kortademig. Dit ging dan dagen door waarvan ik overtuigd was dat er wat aan zit te komen. Na een onderzoek is het wel verminderd , ik begrijp mijn lichaam ook gewoon verkeerd.

Gisteren had ik ook weer een moment dat ik dacht jeetje help. Tintelingen op de borst af en toe , gevoel dat hart stopt en gevolgd door een fikse paniekaanval. Ik voel mij nu ook niet fit en ipv dat ik denk joh je bent overbelast, denk ik zie je wel ik heb symptomen die te maken hebben met een infarct , ga googelen en dan is het mis. En door de angst worden de klachten erger en erger. Voor mij is het levensecht en voelt het echt alsof er wat vreselijk mis is. Ik voel alles in mijn lijf door een extreme focus. Ik denk dat de meeste mensen denken oh ik voel een tinteling en dan weer doorgaan met hun leven. Ik blijf hangen in de tinteling , wil bevestiging via google en dan is het mis.

Dat is mijn advies ook dat de persoon leert niet meer de hele dag toegang te hebben tot google. Tegenwoordig met chatgpt is het alleen maar erger geworden.

Daarnaast heb ik toch veel baat aan alleen wonen. Ik kan dan niet steeds iemand vragen. Toen ik tijdelijk even thuis woonde ging het ook veel slechter doordat ik steeds een lijntje had om te vragen.

Voor ts en bovenstaande reactie , is iets van een praatgroep geen gek idee? Ik heb ook wel baat bij lotgenoten, soms niet als ik een slechte dag heb want dan pak ik het over. Maar het helpt mij wel om te weten dat er meer mensen zijn met intense angst wat helpt de schaamte te doorbreken.

**Geplaatst**: 08-04-26 14:04

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 14:04

Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen baat hebben bij lotgenotencontact of een praatgroep. Maar er is één verschil tussen jou (zebrastreep) en de vader van TS: jij beseft dat je geen hartaaninfarct of hartritmestoornis (met een lichamelijke oorzaak) hebt maar dat jouw klachten voortkomen uit angst. De vader van TS heeft, gok ik zo, niet het inzicht dat hij een angstprobleem heeft in plaats van een hersentumor.
Jouw klachten zijn er echt en op het moment dat die symptomen de kop opsteken zal je vast denken "ik heb een hartinfarct, help!", maar ergens weet je ook dat het angst is. Wellicht helpt het daarom ook om te praten met lotgenoten die ook met angst leven.
Als je zoals de vader van TS denk ik ervan overtuigd bent dat je een hersentumor hebt en het niet iets psychisch (angst) is, is de kans zeer groot dat je inderdaad geen hulp van bijvoorbeeld een psycholoog maar even goed geen lotgenotencontact of praatgroep wil aanvaarden. Want "je bent toch niet gek?!". Iemand die ervan overtuigd is dat hij/zij fysiek iets mankeert doorsturen naar een psycholoog, praatgroep, lotgenotengroep o.i.d. kan daarom best heftige emoties en reacties uitlokken. Je geeft immers de boodschap: ik geloof er niets van dat je fysiek iets mankeert, je hebt een psychisch probleem. Dat kan dan best wel de waarheid zijn, maar tegelijkertijd geef je dan ook geen erkenning aan hetgeen de persoon ervaart, geef je (onbedoeld) een oordeel en neem je de ander eigenlijk ook niet au sérieux. Dat kan hard binnenkomen.

Ik ben zelf eerder het tegenovergestelde: ik ga niet snel naar de dokter en zal eerder klachten minimaliseren (of niet opmerken). Op zeker moment ben ik "uit het niets" doof geworden (aan één kant). Ik heb toen even gewacht eer ik naar de dokter ging "het zal vast niks zijn, vanzelf weer overgaan,...". Uiteindelijk kwam ik bij een huisarts in opleiding met dit probleem die niet wist wat er aan de hand was en me doorstuurde naar het ziekenhuis. Heel wat onderzoeken en behandelingen verder was er niet echt een verschil of oorzaak. Ik heb wel even terug iets beter gehoord en hoorde dan ook weer van de ene op de andere seconde helemaal niets meer. Naar mijn eigen huisarts gegaan. "Wat kom je hier doen? Zo erg is dat toch niet?". Na aandringen toch terug een verwijzing naar het ziekenhuis gekregen, stond er in die brief dat ik in het verleden bij de huisarts geweest was met angst- en paniekklachten (deze hadden totaal geen betrekking op iets lichamelijks / ziekte). Ik kan je wel zeggen dat ik not amused was, want ik wist dat dit niets psychisch maar iets lichamelijks was. Ik heb het geluk gehad dat er in het ziekenhuis wel nog één assistent-arts was die mij geloofde en verder probeerde te zoeken. Ik heb gelijk gekregen; er was wel degelijk een fysieke oorzaak. Maar omdat ik "dochter van" ben en zelf ook met angsten (heel andere) leef, werd het (te) snel op psychisch geschoven. Dat is nu inmiddels al langere tijd geleden, maar het blijft mij wel altijd bij en het wringt ook nog steeds bij mij.

Mijn situatie is nu anders omdat er wel degelijk iets gevonden is uiteindelijk en het dus niet psychisch was / is, maar mensen die nog niet het inzicht hebben dat hun klachten voortkomen uit angst (of dat hun eigenlijke probleem angst is) kunnen zich ook heel erg eenzaam, onbegrepen, boos, ... voelen wanneer je ze doorstuurt naar een psycholoog, praatgroep of lotgenotencontact (al kan de manier waarop je die doorverwijzing doet ook wel een verschil maken).

Waar ik n.a.v. het bericht van zebrastreep wel nog aan dacht, TS, was dat als je mee wil zoeken naar mogelijkheden om je vader toch naar hulp te oriënteren, je eventueel wel iets kan opperen als een psychomotorisch therapeut / fysiotherapeut die werkt met mensen met psychosomatische klachten. Ik weet natuurlijk niet welke symptomen jouw vader ervaart waardoor hij denkt een hersentumor te hebben, maar aangezien een fysiotherapeut toch wel lichamelijker werkt dan een psycholoog en echt gericht kan werken op fysieke gewaarwordingen / klachten, is die stap misschien wél haalbaar voor hem. (Hij moet dan immers niet zozeer praten maar krijgt oefeningen). Door oefeningen van de fysiotherapeut kan hij hetgeen hij opmerkt anders leren kaderen, leren hoe hij met bepaalde lichamelijke klachten om kan gaan enz en dat kan dan mogelijk een opstapje zijn naar psychologische begeleiding.

**Geplaatst**: 08-04-26 14:41

Geplaatst: 08-04-26 14:41

Ik vind het grote verschil dat zebrastreep wel hulp heeft en kneiterhard aan zichzelf werkt .

Dat is imo heel anders tegenover iemand die dat niet doet.
En familie 100% inzet voor dat hulpverlening stuk.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:00

Geplaatst: 08-04-26 15:00

Bij TS gaat hem om de vader. Dat vind ik echt iets anders dan een partner. TS kruipt in de rol van hulpverlener en heeft de rol van dochter "verlaten" en dat moet weer terug.
Waarom MOET vader hulp aanvaarden? Hoe krom en stom ook, het is zijn goed recht om geen hulp te accepteren.
Er is er maar één die iets kan doen aan de situatie van TS en dat is TS zelf.
Niet meer meegaan in Vaders "gezeur" (niet het goede woord, I know, maar ik weet even niets beters).
TS moet weer de dochter worden. Thee drinken, praatje-pot, plantjes poten samen, noem het op maar niet hulpverlenen.
Dat is bliksems moeilijk, dat weet ik uit ervaring. Maar als je het doet, de rol van dochter weer pakken geeft dat een enorme hoeveelheid lucht en ruimte in de relatie.
Dus "Pap, ik snap dat je je zo voelt, maar ik kan er niets mee en ik wil er niets mee. Ik ga niet meer luisteren naar je klaagzang. Ik raad je aan om hulp te zoeken. Als je dat niet wilt, mij best, maar ik ben niet je hulpverlener, ik ben je dochter. Kijk, ik heb tulpen meegenomen, heb je een leuke vaas waar ik ze in kan zetten? En weet je dat de kat haar linkervoorpootje verstuikt heeft, zo zielig, ik ben er gisteren mee naar de dierenarts geweest."
Echt TS, een relatie met iemand bestaat uit 50% uit jouw deel, voor de andere 50% uit het deel van de andere persoon. Als jij verandert, verandert er al 50% van de relatie. En dat is best veel.
Succes; het is moeilijk om voor jezelf te kiezen, maar het moet. Anders ga jij kapot. Je vader kiest voor kapot gaan, jij niet.
Edit, nee daar kiest je vader ook niet voor. Maar jij kiest er zeker niet voor.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:11

Geplaatst: 08-04-26 15:11

Daar heb je gelijk in.
Vader moet dat niet.
Maar blijkt er wel behoefte aan te hebben anders deed hij dat niet eerder bij toenmalige partner. En bij het wegvallen daarvan bij dochter.

En klopt een dochter zal dan moeten zeggen daar ben ik niet voor.

Maar als ik voor mijzelf spreek vind ik iets aanhoren van iemand die er heel hard aan werkt toch anders dan wanneer alles bij je word gedumpt.
Maar dat kan zeker ook mijn gevoel zo zijn en niet hoe een ander dat ervaart

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-26 15:16

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-26 15:16

Poeh veel lange reacties waarvoor dank. Zal op de vragen reageren.

rien10 schreef:
Er is er maar één die iets kan doen aan de situatie van TS en dat is TS zelf.
Niet meer meegaan in Vaders "gezeur" (niet het goede woord, I know, maar ik weet even niets beters).
TS moet weer de dochter worden. Thee drinken, praatje-pot, plantjes poten samen, noem het op maar niet hulpverlenen.
Dat is bliksems moeilijk, dat weet ik uit ervaring. Maar als je het doet, de rol van dochter weer pakken geeft dat een enorme hoeveelheid lucht en ruimte in de relatie.
Dus "Pap, ik snap dat je je zo voelt, maar ik kan er niets mee en ik wil er niets mee. Ik ga niet meer luisteren naar je klaagzang. Ik raad je aan om hulp te zoeken. Als je dat niet wilt, mij best, maar ik ben niet je hulpverlener, ik ben je dochter. Kijk, ik heb tulpen meegenomen, heb je een leuke vaas waar ik ze in kan zetten? En weet je dat de kat haar linkervoorpootje verstuikt heeft, zo zielig, ik ben er gisteren mee naar de dierenarts geweest."
Echt TS, een relatie met iemand bestaat uit 50% uit jouw deel, voor de andere 50% uit het deel van de andere persoon. Als jij verandert, verandert er al 50% van de relatie. En dat is best veel.
Succes; het is moeilijk om voor jezelf te kiezen, maar het moet. Anders ga jij kapot. Je vader kiest voor kapot gaan, jij niet.

Ja, hier heb je helemaal gelijk in en het is zo vanuit m'n jeugd gegroeid dat hij het kind was en ik de ouder.
Gaandeweg en met hulp is hier gelukkig wel wat verandering in gekomen.
Wat je voorstelt klopt, is in de praktijk wat lastiger. Want na die tulpen gaat hij gewoon weer lopen "zeuren". Eigenlijk nagenoeg alles wat hij zegt is "gezeur". Ik heb zelf onlangs een cursus communiceren gedaan (mede hiervoor) en daar heb ik ook geleerd dat je zelf erg veel invloed kan hebben op een gesprek. Klinkt op papier makkelijk. In de praktijk blijkt het wat ingewikkelder. Oefening baart kunst.

pateeke schreef:
De vader van TS heeft, gok ik zo, niet het inzicht dat hij een angstprobleem heeft in plaats van een hersentumor.

Waar ik n.a.v. het bericht van zebrastreep wel nog aan dacht, TS, was dat als je mee wil zoeken naar mogelijkheden om je vader toch naar hulp te oriënteren, je eventueel wel iets kan opperen als een psychomotorisch therapeut / fysiotherapeut die werkt met mensen met psychosomatische klachten. Ik weet natuurlijk niet welke symptomen jouw vader ervaart waardoor hij denkt een hersentumor te hebben, maar aangezien een fysiotherapeut toch wel lichamelijker werkt dan een psycholoog en echt gericht kan werken op fysieke gewaarwordingen / klachten, is die stap misschien wél haalbaar voor hem. (Hij moet dan immers niet zozeer praten maar krijgt oefeningen). Door oefeningen van de fysiotherapeut kan hij hetgeen hij opmerkt anders leren kaderen, leren hoe hij met bepaalde lichamelijke klachten om kan gaan enz en dat kan dan mogelijk een opstapje zijn naar psychologische begeleiding.

Klopt, mijn vader ziet niet in dat het psychisch is.
Ik ga niks meer opperen qua hulp. Hij heeft van de huisarts fysio/psychomotorisch etc aangeraden gekregen. Ook omdat hij al 20 jaar op de bank zit en zijn lichaam achteruit is gegaan. Doet hij niks mee. Ja hij heeft gewichtjes gekocht die stof liggen te vangen op tafel.

Gisteren is de bom gebarsten en heb ik hem het achterste van mijn tong laten zien
Gezegd dat ik het erg belastend vind dat hij alles elke keer bij zijn kinderen neer legt. Dat het ons beïnvloed. Dat wij hem niet kunnen helpen. Dat hij hulp moet zoeken en moet blijven zoeken.
"Ja maar ik vind het zo erg dat ik zo diep gezonken ben dat ik hulp nodig heb."
Ik zei dat hij het ook kon zien als persoonlijke ontwikkeling en er iets moois uit zou kunnen halen.
Ik zit dan weer meteen in het positief draaien.
Ook vond hij dat ik hem als kind ook erg veel zorgen had aangedaan. Toen werd ik pissig want ik was een kind en hij de volwassene, dat is een heel andere situatie.
Hij wilde er verder niet meer over praten en dan zou hij wel niks meer delen.

Nou, ook prima. Voor nu even rust.
Heb zijn huisarts nog niet gebeld, omdat ik echt even klaar ben met alles dat met hem te maken heeft. Eerst even rust en focus op mijn eigen herstel.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:19

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 15:19

Goed dat je er wat van hebt gezegd. En ga die huisarts nou niet bellen. Niet jouw rol.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:24

Geplaatst: 08-04-26 15:24

Wat mij triggert is : ik heb de huisarts NOG niet gebeld. Waarom zou je? Voor jezelf, dikke prima. Voor je vader NEE. Stop daarmee doe het niet. Njet Nein Niet doen. Echt, dat is het verleden. Het heden is; pap ik doe het niet meer.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:36

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 15:36

Maar wat goed gedaan!

**Geplaatst**: 08-04-26 15:43

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 15:43

Ja, inderdaad. Dat heb je heel goed gedaan. Dapper van je.

**Geplaatst**: 08-04-26 15:51

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 15:51

Fijn dat je voor jezelf duidelijk hebt wat je wel en niet meer wil doen en je dat ook gecommuniceerd hebt. Hou dat vast.

En het stukje: ik heb vroeger ook veel zorgen om jou gehad, helemaal gelijk dat dat anders is, dat jij kind was en hij de ouder… wel heel vervelend, dat snap ik, maar je mag er idd boos om zijn.

**Geplaatst**: 08-04-26 18:04

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 18:04

Topper, TS. Ik denk dat je met duidelijkheid zowel jezelf als je vader het meeste helpt.
Houd dit vast. Je doet het goed- wat je vader ook zegt. +:)+

**Geplaatst**: 08-04-26 19:34

Geplaatst: 08-04-26 19:34

Wat goed dat je jezelf hebt uitgesproken TS! Ik hoop dat het het toch iets van actie vanuit hem teweeg zal brengen.
En misschien uiteindelijk niet nodig, maar je kunt ook altijd advies inwinnen bij het Meldpunt Zorgwekkend Gedrag: https://www.politie.nl/contact/meldpunt ... edrag.html
Ik denk namelijk wel dat zorgwekkend gedrag een breed begrip is en zij wellicht wel adviezen hebben

**Geplaatst**: 08-04-26 19:40

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 08-04-26 19:40

Goed gedaan TS.

En ik zou in geen geval contact opnemen met met meldpunt de huisarts of wie / wat dan ook zodat je niet opnieuw in de rol van ouder van ouder stapt.
Jouw rol is die van kind.
Die heb je nu super ingenomen :(:)

**Geplaatst**: 08-04-26 20:19

Geplaatst: 08-04-26 20:19

Ik kijk er als volgt naar.. Ieder mens is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en gedrag.

Als je een keer ergens last van heb, dan heb je daar vrienden en familie voor. Als je geen vrienden en familie hebt, is dat het gevolg van je eigen gedrag (van zelf geen relatie onderhouden tm niet goed zijn in sociaal gedrag en daar geen hulp voor zoeken).

Als je vrienden en familie je te belastend vinden, is het tijd voor zelfreflectie. Kom je er niet uit? Dan zijn er hulpverleners.

Wil je geen hulp? Dan is dat je eigen keuze, met als mogelijk gevolg dat vrienden en familie het contact verbreken.

En vanuit de andere kant: Als je iemand altijd maar blijft 'redden', dan 'ontneem' je diegene ook de kans om de ernst van de situatie in te zien en hulp te zoeken. Jij zorgt er dan voor dat de 'pijn' steeds net niet groot genoeg is om de stap te zetten om hulp te vragen.

Sterkte TS, maar kies voor jezelf en overweeg om een familie opstelling te doen :knuffel:

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-26 09:01

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-26 09:01

rien10 schreef:
Wat mij triggert is : ik heb de huisarts NOG niet gebeld. Waarom zou je? Voor jezelf, dikke prima. Voor je vader NEE. Stop daarmee doe het niet. Njet Nein Niet doen. Echt, dat is het verleden. Het heden is; pap ik doe het niet meer.

Het idee was inderdaad om mijn verhaal kwijt te kunnen en de huisarts mijn vermoeden van hypochondrie te vertellen..
Maar zoals gezegd; voor nu ben ik er ff klaar mee

**Geplaatst**: 09-04-26 09:07

Geplaatst: 09-04-26 09:07

Sterrebell schreef:
rien10 schreef:
Wat mij triggert is : ik heb de huisarts NOG niet gebeld. Waarom zou je? Voor jezelf, dikke prima. Voor je vader NEE. Stop daarmee doe het niet. Njet Nein Niet doen. Echt, dat is het verleden. Het heden is; pap ik doe het niet meer.

Het idee was inderdaad om mijn verhaal kwijt te kunnen en de huisarts mijn vermoeden van hypochondrie te vertellen..
Maar zoals gezegd; voor nu ben ik er ff klaar mee

Het is serieuze problematiek waar jij mee om moet gaan.
Indien je je verhaal bij de zorg kwijt wilt, dan is het wellicht een idee om een afspraak voor jezelf met de huisarts of POH te maken.
Die kan je tools bieden hoe JIJ hiermee om kan gaan.

Daarnaast heeft een huisarts een beroepsgeheim waardoor degene niet met jou over je vader gaat spreken.
En vergeet niet dat er een goede kans is dat de huisarts weet wat er bij je vader speelt...

**Geplaatst**: 09-04-26 13:12

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 09-04-26 13:12

Ik sluit me aan bij Petpa. Niet doen. Je zou dat vast doen met de beste intenties, om je vader te helpen. Maar in werkelijkheid help je hem er echt niet mee (riskeer je eerder om hem hulp te ontzien) en je haalt jezelf er mogelijk een hoop ellende mee op de nek.
Je bent geen dokter en al helemaal niet zijn dokter. Het is dan ook niet aan jou om een diagnose te stellen / te opperen. Als je wel naar de huisarts zou bellen om je vermoeden te bespreken, dan kruip je weer in een andere rol dan die van dochter; net wat je niet (meer) wil doen dus.

Laat je vader, zijn huisarts, het ziekenhuis,... het maar uitzoeken nu. Laat hem maar met zijn kop tegen de muur lopen, laat hem in plaats van naar jou te bellen maar naar de huisarts of 112 bellen (dan is voor hen dadelijk de omvang van het probleem ook duidelijk(er)). Laat hen het onderling maar oplossen. Dat klinkt hard, maar het is de enige manier om je vader te laten ervaren dat hij wel degelijk een probleem heeft en hij hulp moet aanvaarden (nu heeft hij geen probleem, want jij lost het wel voor 'm op en voelt hij dus ook niet de nood om hulp aan te nemen of te zoeken) en als je vader dan zelf nog niet het probleem ziet, dan is tenminste voor hulpverlening heel duidelijk wat het probleem is en hoe groot dat probleem is (zij zullen dan wel de noodzaak voelen om maatregelen te nemen).

Je hebt je grenzen nu gesteld naar je vader, hou die vast, hoe moeilijk dat ook is.
Belt hij ook nog voor andere dingen? Zo ja, zijn er dan specifieke tijden op de dag dat de kans groter is dat hij belt om te zeggen dat hij denkt ziek te zijn? Je zou er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om op die momenten niet meer op te nemen (of als hij niet voor andere dingen belt gewon niet meer op te nemen). Appjes kan je onbeantwoord laten.
Dat is echt niet makkelijk, zeker niet in het begin, maar het maakt het voor jou wel makkelijker om bij je grens te blijven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 08:59

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 08:59

Ik zal jullie nog even meenemen.
Zojuist belde hij me weer in paniek. Dit keer zegt hij bloed in de ontlasting te hebben. Heb hem gezegd dat hij de HAP moet bellen. Het gesprek duurde 1 minuut $_/-\o_$ .
Hij heeft de HAP gebeld en moet straks langskomen. Ik heb niet aangeboden mee te gaan.

Voelt hard. Ook omdat het dit keer wel om iets anders gaat.

Laatst bijgewerkt door Sterrebell op Vandaag, 09:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 09:08

Geplaatst: Vandaag, 09:08

Sterrebell schreef:
Ik zal jullie nog even meenemen.
Zojuist belde hij me weer in paniek. Dit keer zegt hij bloed in de ontlasting te hebben. Heb hem gezegd dat hij de HAP moet bellen. Het gesprek duurde 1.17.
Hij heeft de HAP gebeld en moet straks langskomen. Ik heb niet aangeboden mee te gaan.

Voelt hard. Ook omdat het dit keer wel om iets anders gaat.

Wat is er anders dan? . Hij kan zelf bellen, kan zelf heen, heeft meer dan genoeg ervaring met het ziekenhuis. Het is een volwassen man, je hoeft niet mee om zn handje vast te houden.

**Geplaatst**: Vandaag, 09:20

Geplaatst: Vandaag, 09:20

Zo, wat een lastige problematiek!

Ik denk dat je nu heel goed bezig bent, klinkt een beetje gemeen maar bij dit soort mensen moet je wel hard zijn want ze nemen nergens verantwoordelijkheid voor. Hij is volwassen dus hij kan wel alleen naar het ziekenhuis. Dat bloed kan ook iets onschuldigs zijn he?

Zo te lezen legt hij alles buiten zichzelf en bij anderen, heel vermoeiend. Ik denk dat hij eigenlijk intensievere begeleiding nodig heeft vanuit de zorg. Dagritme, leren met hyperventilatie om te gaan en met paniek gedachten etc. Maar ja dit kan natuurlijk alleen maar als hij dit zelf wilt.

**Geplaatst**: Vandaag, 09:39

Geplaatst: Vandaag, 09:39

Ik denk juist goed dat je vader alleen heen gaat.

Overigens lees ik wel vaker bij mensen met hypochondrie over bloed in de ontlasting en de paniek die daarop volgt. Vaak is het toch iets onschuldigs zoals een adertje wat knapt ect.

Ik ga ook altijd alleen naar afspraken. Met mijn ouders of vrienden erbij hou ik mij toch beter voor dan het werkelijk is (mentaal gezien) en alleen kan ik beter praten over mijn angsten en pak het advies van de arts beter op. Ook ben ik alleen minder in paniek omdat ik ergens ook wel denk normaal doen , je bent alleen.

Hopelijk kan de arts hem ook wat advies geven over een mogelijke angstoornis. Hebben ze dat al eens tegen hem gezegd?

Nomineer dit bericht ×