Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-04-15 14:46

Geplaatst: 20-04-15 14:46

Weggestuurd bij je huisarts?

**Geplaatst**: 20-04-15 20:47

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 20-04-15 20:47

Even heel kort; ben dus overspannen, stop nu met school en ga jaar 3 over doen. Nu zijn ze hier boos bij dat gastgezin omdat ik dit besluit niet met hun heb overlegd, en omdat ze zoveel energie in mij hebben gestoken, bla bla...

**Geplaatst**: 21-04-15 12:42

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 12:42

Laat ze maar lekker in hun sop gaar koken.
Jou lijf. Jou gevoel. Jou leven.

Sterkte

**Geplaatst**: 21-04-15 13:19

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 13:19

Ik ben dus gisteren bij de huisarts geweest. Mijn moeder was mee en ze zei tegen hem; als je het mij vraagt is ze overspannen. Waarop de huisarts ja zei.
Maar verder ben ik 'weggestuurd' voor mijn gevoel. Ik moest een of ander plan maken en dan volgende week een nieuwe afspraak maken, om te kijken wat geschikte hulp is.

Samen met mn ouders naar school geweest. Toen ik vertelde dat ik overspannen was, zeiden ze wel direct oke, dan stoppen we nu. Ik stop dus nu, ga een stage zoeken waar ik een paar dagen per week heen kan. Mag ook totaal iets anders zijn, dus ga denk ik iets met paarden doen of bijvoorbeeld dierenambulance.
Ik blijf dus zitten.

Ik kwam dus gisteren thuis en toen bleek een leraar al naar die mensen gebeld te hebben, voordat ik ze het kon vertellen.
Ze zijn boos, omdat ik deze beslissing samen met mn ouders gemaakt heb, zonder dat hun er wat van wisten. Ze hebben zoveel energie en tijd in mij gestoken en nu ben ik overspannen en blijf ik alsnog een jaar zitten.
Ze zijn boos omdat ik er van te voren niet met hun over gepraat heb. Dat is wel degelijk zo, maar werd iedere keer gezegd van o, oke. Tja daar heb ik niks aan.
Ze vragen zich af waarom ik overspannen ben. Want ik heb geen stressvolle baan, school moet ik op mn sloffen kunnen doen... Nee ze snappen het niet.
En mijn prioriteiten liggen verkeerd. Er werden allerlei leugens gezegd, zoals dat ik een keer gespijbeld heb omdat er iets met mijn pony was, daar is niets van waar.
Het is zo lastig. Ik heb donderdag weer gesprek en wordt nou bijna gedwongen voor mijn gevoel dat hun mee gaan. 's ochtends moet ik ook nog tegels uitzoeken voor mn nieuwe huis. Straks worden ze boos omdat ik dat met mn vader wil doen.
Ik wordt hier zo **** van.

**Geplaatst**: 21-04-15 14:33

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 14:33

Misschien stel ik er rare en brutale vraag. Waarom woon je bij deze mensen en niet bij je ouders?
En waarom denken die mensen zeggenschap over jou doen en laten te hebben?

**Geplaatst**: 21-04-15 14:49

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 14:49

ik kan mij het nog wel een beetje voorstellen amoj..

je bent neem ik aan niet voor niets uit huis gehaald. Je pleegouders hebben de zorg op zich genomen en zijn ook verplicht om voor je te zorgen en te zorgen dat er niets 'misgaat'.

met andere woorden, natuurlijk belt de school hen direct op, want zij zijn de verantwoordelijke volwassene in jouw geval.

Ik snap ook niet helemaal waarom je moeder mee is geweest naar de dokter en school in plaats van je pleegouders, want officieel mag je moeder niet zondermeer beslissingen nemen.. hooguit als steun in de rug, zoals ook een vriendin dat mag en kan doen.

Het was verstandiger geweest om het met je pleegouders sowieso te bespreken dat je naar de huisarts zou gaan en naar school om te praten over het stoppen van je studie om volgend jaar opnieuw te starten. Nu zijn je pleegouders eigenlijk voor een onvoldongen feit gesteld zonder dat ze er iets van wisten en niet door jezelf, maar door school..

het feit dat ze daar gepikeerd over zijn, is alleen maar een goed teken eigenlijk.. Wat denk je dat er gebeurd bij iemand die gewoon thuis bij zijn ouders woont en een keer blijft zitten een telefoontje van school krijgt dat hun dochter zojuist heeft besloten te stoppen met school voorlopig. Hoe denk je dan dat iemands thuiskomst wordt

.. precies hetzelfde, misschien een nog wel hardere confrontatie zelfs omdat je ouders nog veel meer betrokken zijn dan pleegouders (ook al doen die hun best om zo 'ouderlijk' mogelijk te zijn).

**Geplaatst**: 21-04-15 16:33

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 16:33

Ja en nee ElenaMM77. Amoj is 19 jaar, dus van pleegouderschap is geen sprake meer lijkt mij.
En ze heeft het al diverse malen geprobeerd aan te kaarten, maar werd steeds weggewimpeld.

**Geplaatst**: 21-04-15 16:39

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 16:39

Ik ben toen ik net 18 was, bij ze ingekomen. Er is dus ook nooit sprake van pleegouderschap geweest.
Ben bij ze ingekomen omdat het bij mijn ouders gewoon niet uit te houden was, hun huwelijk ging niet goed en ik zat er tussen in. Hadden alleen oog voor zichzelf en niet voor mij en nog veel meer andere dingen.

Ik heb het inderdaad wel eens aangegeven, maar toen werd het inderdaad afgewimpeld. Zelfs zondagavond heb ik nog gezegd dat het me allemaal te veel werd en meneer loopt zo weg.

Wat zouden jullie nu doen?

**Geplaatst**: 21-04-15 16:43

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 16:43

Hoe zit het dan nu bij je ouders thuis eigenlijk? Kun je niet terug? En zo nee, dan zou ik nu toch maar eens uitgebreid met die mensen waar je nu woont om de tafel gaan zitten, voor mijn part maak je een afspraak met ze, dat ze echt even de tijd nemen en jullie met zijn 3-en er ook gewoon even bij gaan zitten...

**Geplaatst**: 21-04-15 16:45

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 16:45

Ik kan wel terug, maar ik denk dat die mensen dan door het lint gaan en ik wil het zelf ook eigenlijk niet...
Maar net wat ik zeg, ik begin nu met alles te twijfelen. Moet ik ze mee vragen voor het gesprek donderdag en zelfs meevragen voor uitzoeken terwijl ik mijn ouders al gevraagd heb?

**Geplaatst**: 21-04-15 16:45

Geplaatst: 21-04-15 16:45

Een gesprek aan gaan met.
Zou zomaar kunnen dat ze zich gepasseerd voelen omdat je met je moeder naar de ha gaat terwijl hun al een jaar "voor je zorgen"

**Geplaatst**: 21-04-15 16:52

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 16:52

je zult idd eerst zelf met die mensen moeten gaan praten waar je nu woont, zorg dat jullie daadwerkelijk er bij gaan zitten, probeer ze uit te leggen hoe het allemaal voor jou voelt en dat jij volgens jou hebt geprobeerd om het te vertellen, maar je blijkbaar al zo ver heen bent dat je niet goed doorkomt, probeer iig niet gelijk met beschuldigingen te komen, maar ze op jouw hand te krijgen. Maar niet weer zo een gesprek tussen neus en lippen door, zorg dat jullie even de tijd nemen voor elkaar, wie weet wat het oplevert.

**Geplaatst**: 21-04-15 17:27

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 17:27

Geef ook aan waar je mee zit.
Dat je geprobeerd heb te praten maar ze jou voor je gevoel wegwuiven.

Heel simpel. Talk simply

**Geplaatst**: 21-04-15 17:27

Geplaatst: 21-04-15 17:27

amoj schreef:
Ik moest een of ander plan maken en dan volgende week een nieuwe afspraak maken, om te kijken wat geschikte hulp is.

Ik vind het wegsturen: 'kijken wat nodig is' hoort tijdens het consult te gebeuren!

Citaat:
kwam dus gisteren thuis en toen bleek een leraar al naar die mensen gebeld te hebben, voordat ik ze het kon vertellen.
Ze zijn boos, omdat ik deze beslissing samen met mn ouders gemaakt heb, zonder dat hun er wat van wisten. Ze hebben zoveel energie en tijd in mij gestoken en nu ben ik overspannen en blijf ik alsnog een jaar zitten.
Ze zijn boos omdat ik er van te voren niet met hun over gepraat heb. Dat is wel degelijk zo, maar werd iedere keer gezegd van o, oke. Tja daar heb ik niks aan.
Ze vragen zich af waarom ik overspannen ben. Want ik heb geen stressvolle baan, school moet ik op mn sloffen kunnen doen... Nee ze snappen het niet.

Dit klinkt niet fijn!
Ten eerste van die leraar.
En waar ik ook niet blij van word, is de ondertoon van ondankbaarheid. Alsof jij hen in de steek zou laten, omdat je een grens stelt.
En dan nog leugens ook - gelukkig schreef je iets over een eigen huis!

**Geplaatst**: 21-04-15 17:39

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 17:39

je mag mij altijd een pb'tje doen!

Zit denk ik in een beetje hetzelfde schuitje!

**Geplaatst**: 21-04-15 21:08

Geplaatst: 21-04-15 21:08

Ik denk dat het 'wegsturen' bij de huisarts wel meevalt.
Eerder zei ik al dat wanneer je je zo voelt alles negatief over je heen komt.

Bij dat pleeggezin had ik allang mijn spullen gepakt.
Is er niet een bokker die een tijdelijke oplossing voor je heeft. Het gaat om 4 maanden.

**Geplaatst**: 21-04-15 21:19

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 21:19

Ik ga donderdag samen met de mensen en school een gesprek aan.

Ik heb vanochtend gepraat, stemming hier is al stuk beter, maar goed...
Voor mijn gevoel heb ik al een tijdje duidelijk gemaakt dat ik het niet meer trek, maar voor hun was dat niet zo.

**Geplaatst**: 21-04-15 21:26

Geplaatst: 21-04-15 21:26

Cowgirl schreef:
Ik denk dat het 'wegsturen' bij de huisarts wel meevalt.
Eerder zei ik al dat wanneer je je zo voelt alles negatief over je heen komt.

...en behalve dat een huisarts dit idd hoort te weten: het is niet wat een huisarts hoort te doen als iemand binnenkomt die overspannen/ burn out etc is. (Geen van deze woorden zijn medische diagnosen, maar er zijn wel degelijk protocollen voor.)

**Geplaatst**: 21-04-15 21:27

Geplaatst: 21-04-15 21:27

amoj schreef:
Ik ga donderdag samen met de mensen en school een gesprek aan.

Ik heb vanochtend gepraat, stemming hier is al stuk beter, maar goed...
Voor mijn gevoel heb ik al een tijdje duidelijk gemaakt dat ik het niet meer trek, maar voor hun was dat niet zo.

Goed, dat je in gesprek bent gegaan!
...en fijn, dat de stemming al een stuk beter is.
Hopelijk is het voor hen vooral slikken, dat ze er naast hebben gezeten en draaien ze daarna wel weer bij.

**Geplaatst**: 21-04-15 21:37

Geplaatst: 21-04-15 21:37

Niet vergeten: iedereen verteld een beetje waarheid. Misschien ben je totaal niet over komen als je dacht.
En wellicht hebben zij niet zo goed geluisterd.
Leer hier van over jezelf!

Heel veel succes donderdag.

**Geplaatst**: 21-04-15 22:33

Geplaatst: 21-04-15 22:33

Janneke2 schreef:
Cowgirl schreef:
Ik denk dat het 'wegsturen' bij de huisarts wel meevalt.
Eerder zei ik al dat wanneer je je zo voelt alles negatief over je heen komt.

...en behalve dat een huisarts dit idd hoort te weten: het is niet wat een huisarts hoort te doen als iemand binnenkomt die overspannen/ burn out etc is. (Geen van deze woorden zijn medische diagnosen, maar er zijn wel degelijk protocollen voor.)

We weten toch helemaal niet wat die huisarts heeft gezegd.
Mij arts deed destijds een voorstel nadat ik een test heb gedaan+gesprekk met advies Daar mocht/moest ik over nadenken en een week later had ik weer een gesprek.

We horen alleen maar het verhaal van ts hoe erg alles wel niet is. Maar ik lees ook dat ze het er vaak maar bij laat zitten omdat ze denkt dat ze niet serieus genomen word. Als ze dan niks meer zegt en het zo laat is het misschien toch niet zo gek dat mensen denken dat het wel meevalt en zo reageren.

**Geplaatst**: 21-04-15 22:35

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 21-04-15 22:35

In ieder geval fijn dat het nu enig zins rustig is in huis.

**Geplaatst**: 22-04-15 09:12

Geplaatst: 22-04-15 09:12

Citaat:
We horen alleen maar het verhaal van ts hoe erg alles wel niet is. Maar ik lees ook dat ze het er vaak maar bij laat zitten omdat ze denkt dat ze niet serieus genomen word. Als ze dan niks meer zegt en het zo laat is het misschien toch niet zo gek dat mensen denken dat het wel meevalt en zo reageren.

Ja, helaas: zo gaan dingen voor hen die het allemaal boven het hoofd is gegroeid vaak van kwaad tot erger.
En dat 'mensen' dan hun schouders ophalen, dat is de trieste realiteit.
Maar van een professional in de hulpverlening verwacht ik meer.

**Geplaatst**: 25-04-15 21:18

Geplaatst: 25-04-15 21:18

Jeetje wat een vervelend situatie waar je in zit zeg.. Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt, een hele lange periode werd ik niet serieus genomen door mijn ouders en mensen waarbij ik gewoond heb. Hoezeer ik ook schreeuwde om hulp het werd afgedaan als het valt allemaal wel mee. Ik ben toen dichtgeklapt en heb mezelf groot proberen te houden.

Toen ik mijn vriend leerde kennen en die aan mij vroeg hoe ik dit allemaal wel niet kon volhouden heb ik besloten om zelf actie te ondernemen en ben ik naar de huisarts gestapt met de mededeling dat ik naar de psycholoog wou.

Bij de psycholoog is toen een diagnose gesteld waar mijn ouders zo van geschrokken zijn dat ze niet anders konden dan mijn problemen serieus te nemen. Ik ben in deze periode gestopt met school en ook overspannen thuis komen te zitten van mijn werk.

Nu ben ik al bijna een jaar thuis en begin me nu beetje bij beetje beter te voelen, en ik mag nu pas weer beginnen met vrijwilligerswerk van mijn bedrijfsarts. Ik denk dat het voor jou nu vooral van belang dat jij hulp gaat krijgen en je rust neemt. Ik zou vooral met een arts/ therapeut overleggen wat voor jou nu het verstandigste is. En je vooral niet laten "wegsturen" door de huisarts, vraag desnoods of je een gesprek kunt aangaan bij de praktijkondersteuner, deze kan namelijk kijken of je bij hem / haar terecht kunt voor je klachten of kan doorverwijzen wanneer deze dat nodig vind (specialistische GGZ)

Vooral niet te veel willen doen, ik ben blij dat ik mijn tijd heb kunnen nemen om te herstellen, ik heb me al een hele tijd niet meer zo rustig gevoeld als nu.

Heel veel sterkte en succes!

**Geplaatst**: 28-04-15 08:08

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 28-04-15 08:08

Wordt er niet gezelliger op hier. Ze geloven me nog steeds niet. Moet nog steeds allerlei klusjes doen, en nee niet 1, maar zoveel dat ik nog niet aan mn eigen dingen toe kom. Was afgelopen weekend weg met mn ouders en dan zijn ze boos omdat ik weg ben want ze hadden het zo druk...
Wat vinden jullie hier nou van?

Nomineer dit bericht ×