Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Rebecca schreef:Lijkt me echt mega vervelend, ik ben bloeddonor met van die dikke naalden (gelukkig prikken ze altijd goed
). Gehemelte prikken bij de tandarts , ik heb er geen moeite mee.
Is er niet iets van therapie?
). Maar ik heb altijd al tandartsangst gehad en daarbij is het prikken een aantal keer helemaal fout gelopen (naald kwam tijdens een 'gewone' verdoving in mijn bovenlip een keer in mijn neus uit). Sindsdien vind ik prikken in mijn mond verschrikkelijk eng en de eerste keer dat ik een gehemelteprik kreeg zag ik de pijn niet aankomen, waardoor ik verschrikkelijk schrok. Sindsdien begin ik al te trillen en te hyperventileren wanneer ik weet dat hij gezet wordt. Daarna gaat de behandeling verder goed, maar voor die prik sta ik echt doodsangsten uit.
' maar iedere keer begint het weer opnieuw helaas
vuurneon schreef:Cayenne, lachgas tandarts niet iets voor jou?

Poiuytrewq schreef:Wacht maar tot je een infuus moet hebben en ze je aders niet te pakken krijgen met zijn drieën, dan ben je zo van die angst af en word je er eerder geïrriteerd van
)
balen, want wat krijg je dan? Aderen vernauwen... Dus nog lastiger te prikken. 
dan gaat het goed: of het nou infuus is of bloedafname.
.
Cayenne schreef:Rebecca schreef:
Is er niet iets van therapie?
Nee, helaas niet. Ik ben bij normale injecties niet zo bang (leuk is anders, maar het is zo gebeurd). Maar ik heb altijd al tandartsangst gehad en daarbij is het prikken een aantal keer helemaal fout gelopen (...). Sindsdien vind ik prikken in mijn mond verschrikkelijk eng en de eerste keer dat ik een gehemelteprik kreeg zag ik de pijn niet aankomen, waardoor ik verschrikkelijk schrok. Sindsdien begin ik al te trillen en te hyperventileren wanneer ik weet dat hij gezet wordt. Daarna gaat de behandeling verder goed, maar voor die prik sta ik echt doodsangsten uit.
En wanneer hij eenmaal gezet is denk ik vaak: 'waar maakte ik me druk om?' maar iedere keer begint het weer opnieuw helaas
Ik hoop echt dat ik me er nu overheen kan zetten, maar het is echt ontwikkeld tot een soort fobie. Ik weet dat het niks is, en dat het geen pijn doet. rationeel kan ik er echt niet bij! Ook als iemand thuis 'het grote mes' pakt (ja, dat mes heb ik een naam gegeven), dan wordt ik gek. Heel vreemd, nooit wat geks meegemaakt o.i.d.
