Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-04-15 15:21

Geplaatst: 01-04-15 15:21

Een ander veranderen gaat niet lukken.
Je kan enkel jezelf veranderen.

Meid ga je droombaan in Canada zoeken.
Geniet van je leven daar.
Weer terug in Nederland is er vast wel ergens woonruimte voor je te vinden.

Mijn zoon is 14. Die hebben we ook verteld dat thuiswonen tot zijn 40ste niet de bedoeling is.

**Geplaatst**: 01-04-15 20:19

Geplaatst: 01-04-15 20:19

Eileen_ schreef:
Ik ben het gewoon zo zat met m'n vader... Gewoon dat hij doet alsof ik nooit wat goed kan doen. Dat hij nooit eens een keer trots op mij is. Dat hij me het gevoel kan geven alsof ik niks waard ben. Die 'grapjes' die hij maakt waar ik zo onzeker van wordt ('Ben je wezen zwemmen? Je bent je zwembandjes vergeten af te doen!'. Daarmee bedoelt hij dus m'n vet.) Hoevaak ik dat 'grapje' al wel niet gehoord heb. Soms lijkt het alsof hij het leuk vindt om mij onzeker te maken. Ik merk gewoon dat ik hem echt háát op sommige momenten. Ik ben niet iemand die zich op z'n kop laat zitten en ga er dus ook tegenin als hij mij zo afblaft, vandaar alle heftige ruzies. Eerder waren die ruzies veel minder omdat ik vluchtte en er niet tegenin ging. Maar daar heb ik ongelooflijke faalangst aan over gehouden (zowel sociaal als cognitief), dus eigenlijk is het flight in fight over gegaan. Naast de best wel extreme faalangst kan ik ook niet goed met jongens. Vrienden prima, maar zodra het dichter bij kom kap ik het af of ga ik rare dingen denken (hij vindt me toch niet leuk. Hoe kan hij mij nou weer leuk vinden etc). Heb dan dus ook nog nooit een relatie gehad. Heb nooit echt die liefde van huis meegekregen. Ook nooit knuffels etc.. Nu wel soms van m'n moeder, maar vind het niet fijn en kap het af. Soms voel ik me er ook best banketstaaf over. Maar ik kan het gewoon niet...

brighteyes85 schreef:
Hoe kan ik anders dan daarop reageren.
Je zegt dat je je niet op je kop laat zitten maar je hele tekst bewijst het tegendeel.

...mensen zijn doorgaans net niet alleen maar puur logisch.
Daar kun je op zeer veel verschillende manieren mee omgaan.

Dat Eileen 'zich niet meer op de kop laat zitten' is dat ze dingen terugzegt (wat resulteert in ruzie) het wil niet zeggen dat zijn getreiter haar niet raakt.
(En via bokt is waarheidsvinding niet mogelijk, zijn kant van het verhaal kennen we alleen via Eileen, maar ik vind het kwalificeren als getreiter. Een goede ouder die baalt van zijn eigen verprutste schoolcarriere, gaat zijn dochter niet onzeker maken, maar zoekt wat iemand stimuleert om goed te leren.)

**Geplaatst**: 01-04-15 20:23

Geplaatst: 01-04-15 20:23

luuntje schreef:
Een ander veranderen gaat niet lukken.
Je kan enkel jezelf veranderen.

...moet je eens opletten, hoeveel mensen betaald krijgen om anderen te veranderen, de opvoedings- en onderwijssectoren voorop.
(Okee, het werkt niet altijd, om een ander te willen veranderen - met name ouders laten zich maar beperkt opvoeden, maar dat betekent beslist niet dat dat niet mogelijk zou zijn...)

**Geplaatst**: 01-04-15 20:24

Geplaatst: 01-04-15 20:24

Wat een nare situatie.

Heb je wel eens tegen je vader gezegd dat zijn opmerkingen kwetsend zijn?
Of gevraagd waarom hij niet trots is op je?

Ik herken wel het een en ander in je verhaal namelijk, maar toen ik mensen daar mee confronteerde waren ze geschokt over hun eigen lompheid en boden ze hun excuus aan. Blijkbaar sluipt zoiets er soms in en gaat het zijn eigen leven leiden en escaleert de boel.

Geniet in iedergeval van je jaar in Canada

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-04-15 20:37

Geplaatst door de TopicStarter : 01-04-15 20:37

Renee1991 schreef:
Maar is hij dan niet zo flauw tegen je (bijvoorbeeld mbt je Havo-diploma) uit angst dat je hetzelfde doet als hij?
Ik lijk ook in werkelijk alles op m'n vader, en hij heeft notabene zijn schoolrapporten die ik ooit op zolder vond, meteen in de open haard verbrand, omdat hij niet wilde dat ik er een voorbeeld aan ging nemen.
Misschien is het niet zijn intentie om je zo de grond in te trappen, maar is hij vooral heel bang dat jij teveel hooi op je vork neemt en daardoor belangrijke dingen uit het oog verliest oid? Praat overigens niet goed wat hij doet hoor!

Ik denk wel zoiets ja. Dat hij dus bang is dat ik dezelfde fouten als hem maak. In ieder geval dus met bijvoorbeeld school. Ik denk dat ik maar gewoon moet denken dat hij het goed bedoelt maar gewoon niet zo goed weet hoe hij er mee om moet gaan.

Eline, dat weet ik inderdaad. (oa) vandaar ook mijn tussenjaren, omdat dat het enige is wat mij echt leuk leek/ lijkt. Qua normale studies heb ik echt niks kunnen vinden wat mij echt aanspreekt. Nu zijn er trouwens wel weer vacatures bij marechaussee, maar dat heeft voor nu dus sowieso geen zin omdat ik straks weg ga

Ik bedoel op het randje van overgewicht als ik naar BMI kijk. Zit nog safe maar scheelt niet veel meer. Maar zoals ik al zei is dit ook niet helemaal betrouwbaar bij mij omdat ik dus ook veel spiermassa heb.

Hij wilde vroeger wel graag kinderen en was ook erg leuk van wat ik me van vroeger nog kan herinneren. We gingen wekelijks naar de dierentuin omdat ik dat als klein kind zo geweldig vond. Ik kan me er ook niks van herinneren dat ik als klein kind vaak ruzie had met m'n vader. Begon pas echt allemaal toen ik naar de middelbare school ging.

brighteyes, Dat is toch ook juist waar dit topic over gaat? De relatie tussen mij en mijn vader 8)7

Niet over hoe slecht hij wel niet is, dan begrijp je mij verkeerd. Ik zou nooit een topic maken om iets of iemand zwart te maken. Maargoed ik ga er verder ook niet op in want dat heeft toch geen zin.

Fijn dat het bij jou nog helemaal goed is gekomen Collie2008! Klonk inderdaad ook niet altijd even gezellig bij jullie.

Ik ga zeker genieten van Canada

En iedereen die eerder al gereageerd had nog heel erg bedankt voor de lieve reacties. Geeft me toch wel een beetje goed gevoel

Had nooit zo veel reacties verwacht en was dan ook te veel om allemaal persoonlijk te beantwoorden. Ook voor de pb's en andere manieren van privé trouwens!

**Geplaatst**: 01-04-15 20:59

Geplaatst: 01-04-15 20:59

Eileen_ schreef:
Ik denk wel zoiets ja. Dat hij dus bang is dat ik dezelfde fouten als hem maak. In ieder geval dus met bijvoorbeeld school. Ik denk dat ik maar gewoon moet denken dat hij het goed bedoelt maar gewoon niet zo goed weet hoe hij er mee om moet gaan.

Ja precies. Maar eigenlijk is dat natuurlijk ook waar het op neer komt; ene oor in, andere oor uit, naast je neerleggen, schijt aan hebben, whatever. En ik weet zelf uit ervaring ook hoe verschrikkelijk moeilijk dat is, het lukt mij ook absoluut niet, maar dat is wel waar je ooit naartoe kunt.

**Geplaatst**: 01-04-15 21:15

Geplaatst: 01-04-15 21:15

Lieve ts, ik vind jou een hele knappe meid om te zien. Laat je niet kisten hoor. Je hebt al veel bereikt, ga zo door. Jij komt er echt wel in dit leven, ook zonder de waardering of trots van je ouders. Dikke knuffel toegewenst van mij.

**Geplaatst**: 01-04-15 21:17

Geplaatst: 01-04-15 21:17

Ik weet niet of het al gezegd is maar misschien kan je hem/hen een brief schrijven waar je je gevoelens in uit en die geven als je vertrekt. Niet geschoten is altijd mis en misschien gaan zijn ogen open.

**Geplaatst**: 01-04-15 21:21

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst: 01-04-15 21:21

Dat vind ik een goede tip, een brief naar je ouders schrijven.

**Geplaatst**: 01-04-15 22:14

Geplaatst: 01-04-15 22:14

EDIT: Sorry, heb mijn post verwijderd. Toch iets te privé.

**Geplaatst**: 01-04-15 22:20

Geplaatst: 01-04-15 22:20

Citaat:
Mijn zoon is 14. Die hebben we ook verteld dat thuiswonen tot zijn 40ste niet de bedoeling is.

Mijn ouders hebben jaren terug ook gezegd dat ik op m'n 25ste toch echt wel uit huis moest, maar dat is nog wat anders dan je buitenschoppen. (Beetje de indruk die ik uit TS haar verhaal krijg) Dat is echt heel naar. En niet omdat je dat niet kan (en misschien wil je dat zelf ook net wel), maar wel omdat dat het gevoel geeft dat je ouders niet volledig achter je staan. Dat ze er niet zijn voor je als je ze nodig hebt. Iets wat ik wel heb met mijn ouders en jij ongetwijfeld met jouw zoon.

Dat hier geopperd wordt dat TS een slachtofferrol zou innemen vind ik eerlijk gezegd wel een beetje kwalijk. Je puberteit is gewoon een emotionele rollercoaster. Psychisch en fysiek krijg je het zwaar te verduren. Het is een periode waarin je op je eigen benen gaat staan, waarin je de onvoorwaardelijke steun, liefde en warmte van je ouders ontzettend goed kan gebruiken. Ook al lijkt een echte puber die op het eerste zicht misschien te verwerpen, het is zo belangrijk. En alvast voor eventuele tegenargumenten, ja, er zijn ergere dingen, en natuurlijk moet je je daar uiteindelijk overheen zetten. Maar bevestiging zoeken bij je ouders is echt niet gek, integendeel. Ook als achttienjarige zijn er nog zoveel onzekerheden, waarbij je advies en steun goed kan gebruiken. Het is imo niet meer dan normaal dat TS dit verwacht. Het zijn potverdikke wel jouw ouders, als zij je al niet de bevestiging willen geven dat je het echt wel goed doet en een meerwaarde bent op deze wereld.. Dan heeft dat zeker wel impact! En dat schud je niet zo maar even van je af.

Veel succes in Canada!! Hopelijk kom je daar goed terecht

Er is inderdaad een kans dat jullie relatie kan verbeteren als je terug bent, maar verwacht het niet. Probeer die tijd voor jezelf te nemen om aan je zelfvertrouwen te werken, uit te zoeken wat je echt wil in het leven. Schuw ook professionele hulp niet als je er zelf niet uitkomt. Alle succes toegewenst. En sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-15 20:29

Re: Waarom kan je nou niet een keer trots op me zijn?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-15 20:29

Nog iedereen heel erg bedankt

Ik vind een brief schrijven naar m'n ouders als ik weg ga wel een heel goed idee! Ga ik wel doen denk ik. Ook andere tips die hier werden gezegd ga ik zeker gebruiken.

Nomineer dit bericht ×