Bokt.nl

Heimdallr schreef:

Ik snap wel waarom TS de stap niet durft te zetten om het haar moeder te vertellen, zelf heb ik dat probleem ook. En zeker in zo'n toestand is het moeilijk om jezelf ergens toe te zetten.

kevertje04 schreef:

Door al jullie lieve woorden en steun denk ik 'Ja! Het komt wel weer goed! Ik ga nu wat doen om me minder ellendig te voelen!'

Maar ik kom mn bed niet uit. Alsof ik lig vast gebonden. Het voelt zo stom: ik kan zeggen wat er mis is en heb het volste besef dat ik erop uit moet gaan om het beter te kunnen laten worden maar het lukt gewoon niet

kevertje04 schreef:

Door al jullie lieve woorden en steun denk ik 'Ja! Het komt wel weer goed! Ik ga nu wat doen om me minder ellendig te voelen!'

Maar ik kom mn bed niet uit. Alsof ik lig vast gebonden. Het voelt zo stom: ik kan zeggen wat er mis is en heb het volste besef dat ik erop uit moet gaan om het beter te kunnen laten worden maar het lukt gewoon niet

kevertje04 schreef:

Sterkte Durante

Bedankt allemaal, ik ga nu wat eten (ontbijt ), dan douchen en mn kamer opruimen, en om 18u werken.

Plannen maken en actie ondernemen, ik wil hier vanaf verdorie.

Tabaluga12 schreef:

kevertje04 schreef:

Door al jullie lieve woorden en steun denk ik 'Ja! Het komt wel weer goed! Ik ga nu wat doen om me minder ellendig te voelen!'

Maar ik kom mn bed niet uit. Alsof ik lig vast gebonden. Het voelt zo stom: ik kan zeggen wat er mis is en heb het volste besef dat ik erop uit moet gaan om het beter te kunnen laten worden maar het lukt gewoon niet

Benen optillen en naast het bed zetten. Niet denken maar doen. Eruit!!!!!!!

En tot straks als je weer terug bent. Kletsen we allemaal weer verder.

kevertje04 schreef:

Ik ben laatst twee nachten uit huis geweest (in overleg met mn moeder), en heb bij een vriendin overnacht. Dat werkte, want ik schaamde me kapot als ik te lang in bed bleef liggen en durfde dus niet niet naar school te gaan. Maar daar voel ik me zo'n last, ik kom daar een beetje de huisvrede verstoren.. dat voelt poedersuiker en daar wordt het gewicht op mn schouders toch weer zwaarder van.

linnnh schreef:

TS heeft iets te verwerken, ik denk dat medicatie daar niet bij helpt. Door het verwerken van haar vaders overlijden zal zij uiteindelijk zichzelf weer kunnen waarderen.


TS ik heb je een PB gestuurd

kevertje04 schreef:

Ik vind het gewoon zo verschrikkelijk oneerlijk. Waarom mogen ongeneeslijk zieken wel euthanasie plegen en moeten mensen die diep ongelukkig zijn een onbegonnen strijd aangaan met zichzelf? Waarom moet ík wel lijden en mogen zij de stekker eruit trekken? Ik wil dat ook, die rust, geen pijn meer, zowel fysiek als mentaal, ik wil gewoon rust. Meer vraag ik niet.

kevertje04 schreef:

Misschien is het bizar, maar zo voelt het wel. Als ik een x-periode van mijn leven op moet geven om beter te worden en vervolgens mn levenlang gevoelig blijf voor depressies is er voor mij geen lol meer aan en zou ik het liefste de keuze kunnen maken om pijnloos te vertrekken.

kevertje04 schreef:

Shirley schreef:

Wie zegt dat je altijd gevoelig blijft voor depressies?

Mijn beide tantes slikken nog steeds antidepressiva omdat ze zonder niet kunnen. Naast dat het dus in de familie zit, hebben de psychiater en de huisarts gewaarschuwd dat het nooit helemaal weg zal gaan en er altijd risico's blijven.

kevertje04 schreef:

Shirley schreef:

Wie zegt dat je altijd gevoelig blijft voor depressies?

Mijn beide tantes slikken nog steeds antidepressiva omdat ze zonder niet kunnen. Naast dat het dus in de familie zit, hebben de psychiater en de huisarts gewaarschuwd dat het nooit helemaal weg zal gaan en er altijd risico's blijven.