Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-12-14 02:01

Geplaatst: 03-12-14 02:01

Rossfechten schreef:
@Catnip
Duiken is een andere sport, Maar solo duiken zonder dat je jezelf onder controle hebt, is gewoon jezelf niet kennen en daarmee jezelf en anderen schade aandoen.
Ik ga ook geen paarden breken, maar rij ze netjes fatsoenlijk in, ook voor mijn veiligheid.
De beschrijving van het ongeval is het gevolg van een bepaald soort gedrag, wat vaker moet zijn voorgekomen vermoed ik. Als ik het verhaal lees
En wat is de oorzaak van een ¨klinische depressie¨ Dat is alleen een etiket, zegt niets over de oorzaak en niets over de oplossing, en niets naar de manier hoe er mee om te gaan. Als het door een NIP psycholoog of zo is afgegeven zegt het alleen iets over hoe die persoon zich op dat moment heeft voorgedaan bij de NIP psycholoog of zo.

Ik ken verder absoluut niets van (solo)duiken, maar ik begrijp dus dat hij iets doms heeft gedaan in zijn sport. Ja natuurlijk, iets doms is iets doms, maar dat hebben we allemaal al wel gedaan. Ik ben als puber ook zo vaak op een veel te heftig paard gekropen, en het is puur geluk dat ik niet ben verongelukt in alle roekeloze dingen die ik heb gedaan als kind/tienerruiter. Maar stel dát ik iets had overgehouden aan zo'n avontuur, mocht ik niet zeuren want ik had iets doms gedaan en ik wist dat ik het paard niet aankon? Net zoals TS' (ex) partner de soloduiksituatie niet kon handlen?

Verder heb ik het niet over de klinische depressie issue van de oorzaken en oplossingen (die trouwens wél gewoon zijn vastgesteld in zijn algemeenheid hoor), daar gaat het helemaal niet om. Het gaat erom dat jij het over "zeuren" had. Sorry, maar een psychische aandoening is geen "zeuren". En nee, een klinische depressie wordt pas gediagnostiseerd na een bepaalde duur en heftigheid van specifieke symptomen, volgens de DSM-V, dus niet op basis van een psych die hem een halfuurtje ziet en vindt dat hij best wel een trieste indruk maakt.

En nav een latere post van TS blijkt dat hij zich zijn hele leven al moeilijk kan aanpassen en dat er meer speelt dan een enkelvoudige depressie. Is er al naar persoonlijkheidsproblematiek gekeken TS?

Anyway, deze man heeft het moeilijk, hij lijdt aan psychische aandoeningen net zoals iemand anders bijvoorbeeld aan diabetes of epileptie lijdt, en dan krijg ik er de kriebels van als dat wordt beschreven als "zeuren" of "eigen schuld".

**Geplaatst**: 03-12-14 09:46

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 03-12-14 09:46

Solo duiken is gewoon not done. En dat beslis je van tevoren, dus daar is van tevoren over nagedacht en bewust voor gekozen om jezelf in dat gevaar te brengen. Dat is niet even een dom foutje.
En als ik de rest van het verhaal leest klopt dat ook dat hij moet veranderen, en dat dit een uiting van een probleem is.
DSM is alleen om onderling te communiceren wat iemand meemaakt, niet wat de oorzaak is.
Psychiatrie is momenteel alleen gevolgen behandelen, Hier gaat het om een erg complex geheel, Wat ieder mens is, alleen is het probleem dat hij er nu niet goed mee omgaat.
En als excuus zielig gaan doen dat je dit of dat hebt volgens DSM-5 of whatever gaat er bij mij niet in.
Ieder mens is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag. En als je een stoornis hebt ben jij verantwoordelijk om daar iets aan te doen. En er voor te zorgen dat je vriendin en haar dochter daar geen last door krijgen.
Ik krijg de kriebels van mensen die onder het mom van een psychische diagnose anderen met hun probleem opzadelen in plaats van er zelf iets aan te doen.

**Geplaatst**: 03-12-14 10:20

Geplaatst: 03-12-14 10:20

Stagediver schreef:
Het is niet alleen een duikongeval, zoals overal in het topic te lezen valt.
Ben er vanmiddag geweest om mijn katten op te halen.
Eerst zei die dat die zich in de steek gelaten voelde, maar ik legde uit dat ik het mijn dochter niet kan aandoen in om zo'n omgeving te laten want dat is niet gezond voor haar. Dat begreep hij wel en hij vroeg wat nu dan. Ik heb gezegd dat ik echt niet kon blijven, en dat ik moest kiezen voor mijn kindje.
Als ik alleen was dan had ik er wel mee kunnen dealen, maar mijn kind zit er tussen.
Ik heb gezegd dat ik er gewoon nog voor hem wil zijn, maar dat ik er gewoon niet kon wonen en dat ik gewoon mijn eigen woonruimte moet hebben. Als hij aan zichzelf gaat werken, dan kunnen wij dingen normaal opbouwen, maar niet als ik daar nog woon.
Vandaag ben ik naar maatschappelijk werk geweest, en hebben formulieren ingevuld, en heb contact opgenomen met school om weer terug naar mijn oude woonplaats te gaan studeren. Mijn paard die een uur hier vandaan staat wordt gelukkig voor gezorgd.
En zit nu bij mijn ouders

Wat sterk van je! Echt heel knap. Veel kracht, moed en warmte gewenst door mij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-12-14 10:28

Geplaatst door de TopicStarter : 03-12-14 10:28

Ho wacht even.
Dat is wel een beetje dom antwoord. Gilles de latourette onstaat vaak in de kindertijd, vaak een genetisch bepaald.Vaak gaat gilles de latourette, met ADHD ,dwangstoornissen.. vaak zijn hun ook gevoeliger voor psychoses en depressie. Het is niet de genezen. Dus ga nou niet zeggen dat iemand zielig loopt te doen, want dit probleem is veel complexer dan jij denkt, wie zegt dat hij er niks mee doet? Denk je dat hij er op zit te wachten dat hij al deze problemen hebt, en dat hij er niet mee wil leren omgaan? Psychiatrie is om te gevolgen te behandelen? Volgens mij helpt psychiatrie er voor, dat hij medicatie krijgt, omdat zijn hersens het niet toelaten om rust in zijn hoofd te krijgen, en bepaalde stoornissen in zijn hoofd hebben en daarnaast dat hij er begeleiding krijgt om te leren ermee om te gaan. Ieder mens is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag ja, maar sommige problemen kan iemand gewoon zelf niet oplossen. Dat is hetzelfde om tegen iemand met het gedrag van down te zeggen dat hij maar verantwoordelijk is omdat die zich niet kan gedragen als een "normaal" mens met de "normale hersen capaciteit"

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-12-14 10:35

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 03-12-14 10:35

Oorzaken van Gilles de la Tourette
De precieze oorzaak van Gilles de la Tourette syndroom is niet bekend, er is ook geen bekende manier om het te voorkomen. Gilles de la Tourette is een complex syndroom, waarschijnlijk veroorzaakt door een combinatie van genetische en omgevingsfactoren. Theorieën over de oorzaken van Gilles de la Tourette omvatten:
Genetics. Gilles de la Tourette syndroom kan een erfelijke aandoening zijn. De specifieke genen betrokken bij Gilles de la Tourette syndroom moeten nog gedefinieerd worden, hoewel een genetische mutatie is geïdentificeerd als een zeldzame oorzaak van Gilles de laTourette syndroom.
Hersenafwijkingen. Bepaalde chemische stoffen in de hersenen, zoals dopamine en serotonine, die zenuwprikkels (neurotransmitters) overdragen kunnen een rol spelen.
Risicofactoren bij Gilles de la Tourette
Risicofactoren bij Gilles de la Tourette syndroom zijn:
Familiegeschiedenis. Met een familiegeschiedenis van Gilles de la Tourette syndroom of andere tic aandoeningen kunnen het risico op Gilles de la Tourette syndroom verhogen.
Geslacht. De mannen hebben ongeveer drie tot vier keer meer kans dan vrouwen om Gilles de la Tourette syndroom te ontwikkelen.
Complicaties bij Gilles de la Tourette
Mensen met Gilles de la Tourette syndroom hebben een normale levensduur en leiden vaak een gezond en actief leven. Echter, het hebben van Gilles de la Tourette syndroom kan het risico op leer-, gedrags- en sociale stoornis toenemen en de zelfbeeld van de patiënt schade toebrengen.
Daarnaast betekend het hebben Gilles de la Tourette syndroom dat u waarschijnlijk ook andere verwante aandoeningen hebt zoals:
ADD en ADHD
Obsessieve-compulsieve stoornis (OCD)
leerstoornissen
slaapstoornissen
depressie
angststoornissen

**Geplaatst**: 03-12-14 11:57

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 03-12-14 11:57

Ik snap Rossfechten ook wel een beetje hoor

Als je weet dat je deze beperking hebt dan weet je ook dat je ermee moet leren leven.
Het is ook deels een instelling die je hebt.
Als ik wat voorbeeldjes mag noemen van bokt: "Maar door mijn autisme kan ik... *vul maar in* niet." of"Ondanks mijn autisme heb ik toch... *vul maar in*"

Een deel is ook slachtoffergedrag en daar kan ik Rossfechten in vinden dat hij zich niet tegen je dochter negatief moet uitlaten.

Dus bij een aanval bewust bij je dochter uit de buurt blijven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-12-14 11:59

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 03-12-14 11:59

Jaaa, idd dat snap ik wel.
Daarom ben ik ook weggegaan, hopelijk ziet ie het dan is in. Hij snapt het nu ook wel maar het is aan hem om wat er mee te doen en het aan te pakken anders is het bye bye

**Geplaatst**: 03-12-14 12:26

Geplaatst: 03-12-14 12:26

Klopt dat hij iets heeft wat moeilijk mee om te gaan is.
Klopt dat de psychiatrie wat kan helpen en symptomen wat kan verlichten.
Maar verwacht geen wonderen, Iemand moet zelf willen veranderen en zelf er aan willen werken anders helpt niets.
Ik vind een stoornis nooit een reden om iemand iets aan te doen, of uit te schelden. Dat is zielig, op dat moment heeft degene met een stoornis de verantwoordelijkheid om er zelf iets aan te doen. Of je nu down, tourette, slechte jeugd of wat dan ook hebt gehad.
Waarom ik het hier zeg, is je vriend heeft hulp nodig, maar veel is afhankelijk van wat hij wil en hoe bereid hij is te veranderen. Maar dat jij wel grenzen kan stellen in wat je nog pikt dat hij die stoornis niet als excuus mag gebruiken om verkeerde dingen te doen.
En dat psychiatrie alleen gevolgen behandeld is een theoretische discussie, waarin ik vind dat ik gelijk hebt maar wat verder weinig aanvult op dit onderwerp.

Wat ik hoop is dat de psychiatrie de directe effecten nu kunnen verlichten en dat er langzaam verbetering komt. Ze doen ook degelijk nuttige dingen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-12-14 12:33

Re: Partner met depressie

Geplaatst door de TopicStarter : 03-12-14 12:33

Ik heb dat ook gezegd, een psychiater en medicatie zijn geen tovenaartjes met een magische staf die alle problemen doen verdwijnen, je zal er zelf aan moeten werken, en fase een is herkenning van jouw problemen, fase 2 is het accepteren, en fase 3 is ermee om leren gaan..dus nog een lange weg

**Geplaatst**: 03-12-14 12:49

Geplaatst: 03-12-14 12:49

Rossfechten schreef:
Ik krijg de kriebels van mensen die onder het mom van een psychische diagnose anderen met hun probleem opzadelen in plaats van er zelf iets aan te doen.

$_/-\o_$

Helemaal met je eens!

En uiteraard moet de andere partij dan ook haar (of zijn) grens trekken en de aan psychische problemen leidende persoon in kwestie, dit duidelijk kenbaar maken.

**Geplaatst**: 04-12-14 19:48

Re: Partner met depressie

Geplaatst: 04-12-14 19:48

Probeer erop te letten dat je het niet teveel naar je toe trekt en hem niet volop verdedigd. Hij is zelf verantwoordelijk voor z'n gedrag. Of dit nu moeilijk voor hem is of niet. Anders heb je de kans dat hij volop op jou gaat leunen omdat jij z'n gedrag wel voor hem probeerd te verantwoorden naar anderen toe. En ook de psych, het lijkt mij niet heel erg verstandig dat jij meegaat omdat jij het beter kan verwoorden. Je kan wel mee voor de steun natuurlijk! Maar hij moet dit juist zelf leren verwoorden en er zelf wat mee gaan doen.
Het zou jammer zijn dat je er zo in meegezogen wordt dat jij straks zo druk met hem bent dat je zelf niet meer van de mooie dingen in het leven kan genieten.

Nomineer dit bericht ×