Ach meid, wat een verhaal... Vreselijk! Mijn vader is op die manier bijna al zijn broers verloren en wij bijna hem ook; ik was alleen thuis als puber en mijn vader raakte in shock (hij had zelf al de Doktersdienst gebeld gelukkig). Ik zie hem nog onderaan die trap staan; de kleur van zijn gezicht was zó grauw. Dat beeld blijft mij achtervolgen. Voor mijn vader waren wij gelukkig net op tijd, maar het hakt erin (als jonge meid, volledig kalm blijven voor papa en in het ziekenhuis de hele familie op te moeten bellen met die mededeling was heftig) Vooral omdat mijn ooms wel letterlijk dood waren neergevallen...
Ik vind het heel knap dat jij het actief aanpakt. Het gemis wordt niet anders, maar ik hoop dat je met hulp en met tijd er wel mee om kan gaan op een manier waarbij je jezelf niet verliest. Ik hoop dat het beeld van je vader in de tuin, meer plaats gaat maken voor alle mooie momenten die je hebt beleefd met je vader.
Je pakt het verstandig aan, denk goed om jezelf nu en super goed dat je erover praat! Ik heb het lang voor mij gehouden (te lang, meer dan 10 jaar), hoe erg ik het vond dat mijn ooms zo neer vielen en wat ik met pa heb meegemaakt. Pas na de dood van mijn jongste oom (de 5e die overleed) een paar jaar geleden zei ik het hardop; 'wie is de volgende?' Toen durfde ik pas mijn angst te benoemen, omdat ik niemand verdrietig wou maken.
Heel veel sterkte, kracht en succes toegewenst bij alles wat je nu gaat doen
jetm
Berichten: 1375
Geregistreerd: 03-10-05
Woonplaats: Driebergen (ut)
Geplaatst: 23-10-14 11:50
Goed dat je hulp hebt gevraagd omdat het even niet meer gaat...
Gecondoleerd met je vader.
Wat sommige mensen hier ook al hebben gezegd, ieder rouwproces is anders. Daar staat geen tijd voor en er is geen "juiste manier" van emoties tonen. Dus wat andere mensen er van zouden vinden dat is alleen maar hun waarheid, niet de jouwe