Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-10-14 19:34

Re: Bloedprikken!

Geplaatst: 09-10-14 19:34

Ik vind een injectie in de spieren pijnlijker. Bloedafname voelt even onprettig. Infuus verkeerd prikken dat er vloeistof onder de huid komt en een bult begint te vormen ipv in de ader vond ik wel echt even gemeen steken.

**Geplaatst**: 09-10-14 21:22

Geplaatst: 09-10-14 21:22

Ayasha schreef:
verootjoo schreef:
Ik begrijp niet hoe iemand het niet erg kan vinden als er een naald in je gestoken wordt dat gevoel van het gewiebel van die naald in je arm en die afknellende band om je arm vind ik wel zó naar

Om je vraag te beantwoorden: ik heb er een hekel aan als mensen me gaan vertellen dat het niet eng is en dat je niks voelt. Dat is gewoon niet waar; het is wel eng, en je voelt het wel! Je kan beter gewoon de angst erkennen en de mensen er doorheen praten
Bij bange mensen geen onzekere leerlingen laten prikken, ik word daar iig nog veel banger van.
Zorgen dat je verdovende zalf bij de hand hebt. Ik vind dat echt handig spul. Je voelt de prik op zich dan niet zo.

relativeren misschien?
Het is niet eng. Jij vindt het eng. Maar het ís niet eng. En ja, tuurlijk voel je een prikje. Maar om nu te spreken van pijn vind ik ook ver gaan.
IMO maken er veel hier zichzelf gek. Het is een wondje van amper 2mm groot dat je er aan over houdt.

Ik mag om de 8 weken aan een infuus hangen en dan halen ze ook ineens een aantal buisjes bloed er uit. Is niks engs aan en doet ook al geen pijn (of ze moeten echt verkeerd steken. Komt ook wel voor met mijn aders maar goed, dan voel je het wat meer maar om nu echt van pijn te spreken vind ik zelfs dan te ver gaan. )

Ik snap ook wel dat het een soort van idiote angst is, maar dat is een spinnenangst ook. Maar het slaat echt nergens op om een angstig iemand te gaan vertellen dat het niet eng is. Mijn kaakchirurg zei dat ook en met hem heb ik er ruzie om gehad en ben ik alleen maar banger geworden $:\$
Erken gewoon de angst van je patiënt en praat m er doorheen

**Geplaatst**: 09-10-14 21:26

Geplaatst: 09-10-14 21:26

Ik ben er ook echt doods- en doodsbang voor. Ik moest een paar maanden geleden omdat ik
vaak opeens heel duizelig was, ik heb alles geprobeerd om eronderuit te komen maar dat
ging echt niet. Ik ben trouwens niet bang voor pijn, maar echt voor die naalden; WAL-GE-LIJK

Ik weet ook dat het helemaal geen pijn doet.

Ik was een week van tevoren ontzettend zenuwachtig, en de dag zelf kreeg ik geen hap door mijn keel.
In de wachtkamer ging ik zweten, trillen en werd echt gek van de zenuwen. Toen ik geroepen werd
en de kamer in ging barstte ik in huilen uit, alles kwam er uit; ik schaamde me dood

De mevrouw was echt heel erg aardig en stelde me gerust en dat veel mensen er erg bang voor zijn.
Mijn moeder was mee (ja ik ben 24 haha) dus die hield mijn hand vast en kriebelde/aaide/kneep in mijn andere
arm zodat het gevoel afgeleid werd. Ik had mijn ogen dicht en mijn hand ervoor dus ik zag niks. De mevrouw
beloofde dat ze zou tellen tot 10 en het dan voorbij was. Dat deed ze, ik voelde er bijna niets van en het
was echt heel snel klaar. Snel een pleistertje erover en ik kon gaan.

Wat een ellende.. Maar het viel dus mee, vooral omdat die mevrouw zo vreselijk aardig was.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-10-14 21:53

Re: Bloedprikken!

Geplaatst door de TopicStarter : 09-10-14 21:53

Uiteindelijk is het zo voorbij en valt de pijn hartstikke mee. Maar het idee dat je met opzet een naald in je arm moet... Word er weer helemaal misselijk van. Als je bijvoorbeeld je arm onverwacht stoot, vind ik het veel minder pijnlijk dan dat je bewust je arm moet stoten, omdat je het dan weet. Het ergste vind ik toch wel als ze de naald pakken dat is zo'n zenuwslopend moment, bah. Ik was ook zo slim dat ik naar de naald ging kijken voordat ik werd geprikt.

**Geplaatst**: 09-10-14 21:58

Re: Bloedprikken!

Geplaatst: 09-10-14 21:58

Aangeven dat je bang bent. En niet kijken naar wat ze aan het doen zijn. Dan voel je het natuurlijk nog wel. Als ik zelf moet, kijk ik ook echt niet. Krijg het dan n.l zwart voor mijn ogen.
ik kijk naar de muur, hangt vast wel een plaat, en klets ondertussen door, op die manier leidt ik mezelf af. En dan sta ik weer aan de andere kant van het gordijn en denk; dat viel weer mee.

**Geplaatst**: 11-10-14 07:57

Geplaatst: 11-10-14 07:57

Quir schreef:
Ik kan mezelf eigenlijk helemaal niet voorstellen dat je angst kan hebben voor naalden. Uiteraard geloof ik het wel, maar mezelf voorstellen toch niet echt eigenlijk...

Maar super dat je het gedaan hebt! Uiteindelijk viel het toch best mee, of niet?
Wat had je gedaan?

Ik moet zelf ook gaan prikken (voornamelijk infusen voor contrast, etc.) en vind het wel "leuk" om te weten hoe mensen met angst het als meest prettig ervaren, met dus de minste angst. Dus kom maar op!

Moet zelf vier keer in de week bloed laten prikken, ben extreem moeilijk te prikken (en door het vele prikken wordt dat niet makkelijker). Maar iedereen mag bij mij prikken, al geven stagiaires vaak wel direct de naald door als ik zeg dat ik moeilijk te prikken ben, haha. Meestal moeten ze zo'n 4 tot 6 keer prikken voor ze bloed hebben, hele enkele keer 2 keer. Infuus in mijn arm krijgen gaat meestal ook erg moeizaam.

Ben jaloers op je, echt. Zou zo graag willen dat ik er geen angst voor had... Helaas heeft het verleden ervoor gezorgd dat dat het geval is. Ben als baby, peuter en jong meisje regelmatig geprikt (op de meest vervelende plekken en ook vaak mis) en heb daar dus mijn angst aan overgehouden. Op een gegeven moment wist ik zelfs met mijn fiets ervandoor te gaan als mijn moeder op een bepaald punt wilde afslaan richting de prikkenist. Ze moest andere wegen bedenken om er te komen, anders kreeg ze me niet mee. Ze moest soms hardhandig mijn hoofd omdraaien om maar te voorkomen dat ik naar de naald bleef staren. Heb op latere leeftijd zelfs overwogen om bloeddonor te gaan worden, in de hoop dat ik van de angst af zou komen (en uiteraard iets goeds voor een ander te kunnen doen, maar toch in de eerste plaats om mijn eigen angst te overwinnen). Daar kom ik echter niet voor in aanmerking: te laag ijzergehalte en levenslange medicatie. Tijdens bloedprikken moet er dus - zelfs nu nog, achter in de dertig - iemand mee.

Nomineer dit bericht ×