Bokt.nl

janne schreef:

de tafel voor 2 personen dekken dan voelt het kind zich genegeerd en zal dan toch aan tafel gaan zitten om te eten.
mijn vriendin had een dochter die ook niets wilde eten en heeft dit uitgeprobeerd werkte als een trein na 5 min wilde ze maar al te graag aan tafel zitten om te eten.
ik was ook een dramaqueen met eten vroeger mijn moeder heeft een x eten weggegooid omdat ik niet wilde eten,toen heteten weggegooid was wilde i wel eten maar me moeder wilde me geen broodje geven en zei wil je eten dat eet je maar uit de vuilnisbak (heb er nog een foto van ik jankend naast de vuilnis bak)
sinds dien heb ik altijd gegeten omdat ik het zo erg vond dat het weggegooid was en ik honger had.
mijn moeder heeft me naar eigen zeggen een kom pap gegeven wand uit de kliko eten vond ze wel te ver gaan,maar het schok element was er bij mij wel

joyce2 schreef:

Elise_0o schreef:

Hij is wel erg gevoelig om buitengesloten te worden, dus het eerste zou wel kunnen werken. Als we met de auto ergens naartoe gaan en we zijn er dan vraagt hij altijd of hij wel mee mag (geen idee waarom hij dat doet).

Ik zou hem echt niet buitensluiten, is hij eindelijk bij papa, wordt hij buitengesloten tijdens het eten, zonder goed te begrijpen waarom.

Waarom laat je hem niet gewoon eten zoals die vrienden van ons dat doen? Zelf op laten scheppen, of een beetje voor hem opscheppen, jij en zijn paps lekker kletsen/eten en hem zijn gang laten gaan (zonder te zeggen dat hij moet eten). Of ga zelf bijvoorbeeld eens met je handen eten, lekker gek doen, kijken of hij dan stiekem ook mee gaat doen. Als jullie uitgegeten zijn, vragen of hij ook klaar is en zo ja, dat je dan nu zijn bord weg gaat halen. Geen strijd, geen gezeur, geen straf. Lijkt me voor jullie allemaal veel fijner!

spatter schreef:

Elise_0o schreef:

Weggooien vind hij alleen maar mooi, aangezien hij dan niet hoeft te eten.
Hij is wel erg gevoelig om buitengesloten te worden, dus het eerste zou wel kunnen werken. Als we met de auto ergens naartoe gaan en we zijn er dan vraagt hij altijd of hij wel mee mag (geen idee waarom hij dat doet).

Opscheppen is heel leuk, maar het opeten dan doet hij dan weer niet. Echt alles gaat goed, hij reageert overal heel enthousiast op, tot het in zijn mond moet.
Zo vind hij het ook geweldig dat hij zijn eigen bestek heeft en alles zelf mag klein snijden enz, maar zodra hij moet eten dan is het over, zegt hij nee, word hij stil en wil hij niet meer, tot het eten weg is en dan is hij weer vrolijk.

Als ik het nu zo lees vraag ik me af of hij geen last van het eten heeft.
Buikpijn of last van zijn darmen, hoe is zijn ontlasting?
Of wordt er moeilijk gedaan over de zindelijkheid?

XFiemoX schreef:

Niet alles gelezen, maar laat je vriend zijn ex vragen of ze een schema kan en wil maken met wat zij hem op een dag voor schotelt? Of wat voor een type is zijn ex? Bedoel ik mee, zo een iemand die alleen maar van gefrituurd eten houd en dus alle ongezonde fastfood? Of schotelt ze hem wel ook gezonde dingen voor?

Maar dingen zoals dwingen zou ik dus gelijk mee gaan stoppen, want wat heeft het voor zin om een kind te gaan dwingen dat het MOET eten?
Dwingen ze jou/jullie ook? En heeft hij er om gevraagd om lekker te gaan eten bij pannenkoekenhuis, of is het puur in jullie eigen belang geweest?

En zou zeggen vraag eens naar wat hij wilt? En als hij boos, verdrietig of blij is/wilt zijn. Why not? Kinderen mogen net zo goed hun emoties tonen.
Door te gaan dwingen, schreeuwen of weet ik veel nog meer bereik je allemaal niks mee. Normaal communiceren door heel veel geduld bereik je nog het meeste mee, en dan vooral het goed luisteren naar je kind(eren).

MightyMike schreef:

Hier zijn ze nog wel dol op een fruitzakje, volgens het buro destijds niet veel verschil met echt fruit, dus dat geef ik vaak als tussendoortje. Wat vind hij wel lekker?

Shadow0 schreef:

Elise_0o schreef:

Zo heeft hij dus 2 weken geleden alleen een hapje van een appel op, en dat op een hele dag.

Maar eh, nou en?

(Bovendien, dat was toch alleen in die periode van 9 tot 6? Ik neem aan dat hij ontbeten heeft bij zijn moeder? En dat hij 's avonds naar huis is gegaan (en daar mogelijk alsnog pedagogisch heel onverantwoord iets heeft gekregen...))
Toevoeging: ik zie nu ook dat hij toen dus diarree had en over heeft gegeven. In dat geval is het toch heel logisch dat hij niet wil eten?

Dan is een hapje appel niet meteen zo vreselijk. Het is niet ideaal, maar een deel van het drama ligt vooral in jullie gevoel dat het niet goed genoeg is en anders moet. Maar je kunt het niet structureel aanpakken, en dus kun je het beste maar gewoon accepteren dat het niet echt anders is. Geef heldere structuur (dus in elk geval duidelijk maken dat hij geen andere dingen krijgt zoals snoep en chips), haal de druk ervanaf, blijf dingen aanbieden zonder druk (of je dat nou via gezonde tussendoortjes doet of via vaste maaltijdmomenten) en laat hem maar ervaren dat het fijner is met wat eten. Maar als hij dat niet wil, dan kun je je daar nu het beste bij neerleggen, want het is niet jullie positie om daar rigoreus op in te grijpen.