Menino schreef:Maar toch zijn er wel degelijk veel psychologen die beweren dat gevoel bijna altijd een reactie is op gedachtes (althans. Zo is het bij mij op college geleerd, ik stond er persoonlijk ook een beetje vreemd van te kijken) waardoor cgt nog wel een veel voorgeschreven therapie is voor dit soort problemen, volgens mij.
...en zou je het zo formuleren, dat geldt, dat angst geen gevoel is. 
Als mensen wonen we in een lichaam, dat geprogrammeerd is, om te overleven.
Dat doe je met een deel van je hersenen, dat je niet kunt sturen met je alledaagse wil. (Als je je arm wilt bewegen, dat gebeurt dat. Dit deel van je hersenen heeft een eigen manier van doen, het wordt om die reden "autonoom" genoemd.)
Het belangrijkste deel van je autonome zenuwstel, je amygdala zit plm. in het midden van je hoofd. Je amygdala werkt zo'n 100 keer sneller dan je bewuste denken, dus je amygdala kan een duizelingwekkend tempo zetten.
En dat is maar "goed" ook: via de amygdala hebben we al die eeuwen overleefd, dat er op mensen werd gejaagd door leeuwen, beren, tijgers, etc. Dingen zoals aangstaanvallen zijn heel erg naar, maar zijn dus tot op zekere hoogte functioneel: er op gericht, om jou te laten overleven.
Alle prikkels die binnenkomen, ofwel alles wat je hoort, ziet, proeft etc. gaat als informatie eerst langs de amygdala en daarna pas naar de plek in je brein waar je die info verwerkt. Het visuele brein (de 17 stukken cortex die dat doen) dat is waar je 'echt ziet wat je ziet'.
En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies ziet.
(Idem dito voor wat je hoort, gaat eerst langs de amygdala en dan pas naar de zogeheten auditieve cortex en dan pas 'besef je pas wat je hoort'. En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies hoort. Etc.)
In de amygdala wordt aan de hand van op zich een vrij grof beeld als het ware de beslissing genomen:"kan dit gevaarlijk zijn of niet"
en als de amygdala vindt dat het gevaarlijk kan zijn, zet ze een x aantal zaken in je lichaam in werking en je springt bijv. in een reflex opzij. Of je krijgt dat nare, draaiende gevoel in je maag (en noem alle verschijnselen maar op: niet helder denken, zintuigen op scherp, hart bonkt en spieren klaar om te vechten of te vluchten).
Dit hele programma (het in een reflex opzij springen en wat er aan vooraf gaat) kan al hoog en breed in werking zijn, nog voor bijv. je visuele cortex echt duidelijk heeft, wat je nu precies ziet. "Oh, nee, het is geen echte slang, het is maar een tuinslang".
Dus het idee "dat je als mens emotionele reacties hebt op je gedachten" - dat wil ik heussies waar best geloven.
Het grote punt is, dat het nul komma nul relevant is.
Die hele angstreactie is er al - for some reason or the other - voordat jij als mens weet, wat je amygdala gezien heeft.
Uiteraard kun je daarna je gedachten gebruiken om je amygdala niet verder "overstuur" te maken (ga bijv. niet denken "dat het allemaal onzin is") maar dan heeft het dus wel zin, als je weet, hoe je amygdala "denkt".
Je amygdala vindt, dat je iets moet doen: vechten, vluchten of je dood houden (drie overlevingsmechanismen in ruwe vorm).
Doe dat dus, als het niet spontaan is gebeurd!!
(Let op: nadat je je "dood hebt gehouden" moet je dus altijd even fiks bewegen!!)
En: respecteer jezelf. Je amygdala heeft oeroude info tot haar beschikking: voor zover we als mensne og instincten hebben, zit een deel daarvan hier. En als je ooit je naar gescrokken bent van iets, 30 jaar terug, weet je amygdala dat nog.
Je kunt dus met je gedachten proberen jezelf te kalmeren door dingen te zeggen in de trant van "Ja, amygdala, ik snap het - vroeger was dat gevaarlijk, maar nu niet meer!"
En die technieken zoals gespecialiseerde kinesiologie en emdr zijn ideaal, om de "over-ijverige" amygdala 'af te leren' om alarm te slaan op situaties die nu niet meer gevaarlijk zijn.
Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 12-05-14 12:20, in het totaal 1 keer bewerkt
Geplaatst: 12-05-14 12:05 
