Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-14 10:38

Zo even een update
Gister zijn we met de kleine meid naar de huisarts geweest ivm de verwijsbrief.
Ze was het ook eens met de stap die we hierin willen zetten.
Het was voor haar vooral heel belangrijk dat het niet ging om een sticker willen plakken.
Gelukkig zijn we daarin wel heel duidelijk.
We zijn op zoek naar handvatten die er voor kunnen gaan zorgen dat onze kleine meid lekker onbevangen de wereld in kan kijken.
En dus niet naar een naam die je eraan kan geven en het daar dan verder bij laten zoals helaas wel heel vaak voor komt.
De verwijsbrief is inmiddels ontvangen door de poli en heb de verwachting is dat ze haar toch op korte termijn al kunnen ontvangen.
Nu dus afwachten op de uitnodiging en dan hopen we echt dat we stappen kunnen gaan zetten in de goede richting.
School staat er gelukkig ook helemaal achter en vinden het heel positief dat we dit zo serieus oppakken en willen dan ook heel graag meewerken waar mogelijk.

Mungbean

Berichten: 36463
Geregistreerd: 21-04-06

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-03-14 10:42

Fijn dat het serieus genomen wordt :)

pmarena

Berichten: 52586
Geregistreerd: 09-02-02

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-03-14 11:04

Hopelijk ga je hiermee goede stappen zetten, want het is wel een vervelend probleem natuurlijk als ze van zulke simpele situaties zo overstuur raakt :(:)

Ik kan me best voorstellen dat je als meiske van 5 bang wordt om wat tegen volwassenen te zeggen, dat klinkt gewoon heel simpel als faalangst...

Het is ook niet niks, vaak is het toch al zo dat volwassenen nogal raar doen tegen kleine kinderen, op een verjaardag ofzo draait ineens alles om dat kind zodra het binnenkomt, en dan wordt er blijkbaar van je verwacht dat je iets entertainends doet ofzo :=

Als je dan bovendien nog groot bent voor je leeftijd waardoor je ouder lijkt dan je bent en ze nog wat hogere verwachtingen van je hebben, en je hebt al een paar keer meegemaakt dat je echt als kind wordt behandeld en dat men gaat lachen om wat je zegt en doet, dan is het als je heel gevoelig en vrij wijs bent niets meer dan logisch dat je het niet prettig vindt om wat te zeggen... je verwacht immers dat het niet goed genoeg is en dat men er op een voor jou onprettige manier op gaat reageren -O-

Dan gaat de onbevangenheid er ook wel een beetje af, zeker als je pienter bent want dan ga je veels te veel erover nadenken en dan gaat het al helemaal niet meer "vanzelf".... ook als je pas 5 bent :(:)

Daar kan je eigenlijk alleen overheen komen door goede ervaringen: volwassenen die er geen druk op zetten, waarbij je hoeft te voldoen aan een bepaalde verwachting, en die op een fijne manier reageren als je wat zegt en bij wie je gewoon mag zijn wie je bent :j

Daar zijn vast wel speciale "trainingen" voor toch zeker, om erg verlegen / faalangstige kinderen uit hun schulp te laten komen en te leren dat het veilig is om zich te uiten? :)

Alleen jammer dat je in de gewone buitenwereld altijd wel te maken kan krijgen met iemand die stom reageert en je daarmee een beetje op je ziel trapt...dat is toch ook iets waar je aan moet wennen dat dat nu eenmaal voorkomt :(:)

ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-14 11:27

pmarena schreef:
Hopelijk ga je hiermee goede stappen zetten, want het is wel een vervelend probleem natuurlijk als ze van zulke simpele situaties zo overstuur raakt :(:)

Ik kan me best voorstellen dat je als meiske van 5 bang wordt om wat tegen volwassenen te zeggen, dat klinkt gewoon heel simpel als faalangst...

Het is ook niet niks, vaak is het toch al zo dat volwassenen nogal raar doen tegen kleine kinderen, op een verjaardag ofzo draait ineens alles om dat kind zodra het binnenkomt, en dan wordt er blijkbaar van je verwacht dat je iets entertainends doet ofzo :=

Als je dan bovendien nog groot bent voor je leeftijd waardoor je ouder lijkt dan je bent en ze nog wat hogere verwachtingen van je hebben, en je hebt al een paar keer meegemaakt dat je echt als kind wordt behandeld en dat men gaat lachen om wat je zegt en doet, dan is het als je heel gevoelig en vrij wijs bent niets meer dan logisch dat je het niet prettig vindt om wat te zeggen... je verwacht immers dat het niet goed genoeg is en dat men er op een voor jou onprettige manier op gaat reageren -O-

Dan gaat de onbevangenheid er ook wel een beetje af, zeker als je pienter bent want dan ga je veels te veel erover nadenken en dan gaat het al helemaal niet meer "vanzelf".... ook als je pas 5 bent :(:)

Daar kan je eigenlijk alleen overheen komen door goede ervaringen: volwassenen die er geen druk op zetten, waarbij je hoeft te voldoen aan een bepaalde verwachting, en die op een fijne manier reageren als je wat zegt en bij wie je gewoon mag zijn wie je bent :j

Daar zijn vast wel speciale "trainingen" voor toch zeker, om erg verlegen / faalangstige kinderen uit hun schulp te laten komen en te leren dat het veilig is om zich te uiten? :)

Alleen jammer dat je in de gewone buitenwereld altijd wel te maken kan krijgen met iemand die stom reageert en je daarmee een beetje op je ziel trapt...dat is toch ook iets waar je aan moet wennen dat dat nu eenmaal voorkomt :(:)



Heel erg bedankt voor je reactie :)
Inderdaad zal faalangst hier een grote rol in spelen.
Het is een enorme streber, altijd al geweest.
Ze wil nooit ergens mee geholpen worden ze wil alles zelf doen.
En als het haar niet meteen lukt dan vliegt er geregeld iets door de kamer }>
We geven haar ook aan dat het helemaal niet erg is als sommige dingen nog niet zo goed lukken omdat ze dat nog zal gaan leren.
Net als de zwemles.
De meeste kinderen worden graag een handje geholpen om te voorkomen dat ze verzuipen.
Deze kleine meid niet hoor die gaat liever 4 keer kopje onder om vervolgens alsof het de normaalste zaak van de wereld is op de borstcrawl weg te zwemmen.
Dat is gewoon echt typerend voor haar.
Ze kan echt woest worden als er iets niet lukt.
Soms ook wel heel mooi want ze heeft daardoor ook een enorm zelflerend vermogen.
Lees haar een alinea uit een boekje voor en ze vraagt je dat nog 1 keer te doen.
Vervolgens pakt ze het boekje en leest dan woord voor woord wat je net verteld hebt.
Niet dat ze het dan ineens kan lezen maar ze slaat dus woord voor woord op wat je hebt gezegd.
Dat vind ik best knap voor zon guppie.
Thuis hebben we blaadjes met de cijfers 0 tm 20 die ze dan voor school moet leren herkennen
Die noemt ze thuis zo op in welke volgorde dan ook.
Op school komt ze net tot 5 en toen ik haar vroeg waarom dat op school niet lukt krijg ik huilend het antwoord dat ze dat eng vind.
En juist dat enorme contrast tussen haar enorm vrije en open gedrag thuis en haar gesloten en verdrietige uitstraling buiten huis zorgen ervoor dat we zoeken naar iets waar we haarmee kunnen helpen hier overheen te stappen.

Het zou dan toch gewoon heerlijk zijn als ze buiten huis ook zo heerlijk onbevangen en wijs kan zijn.

pmarena

Berichten: 52586
Geregistreerd: 09-02-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-03-14 11:52

Je zou eigenlijk een leuke spelenderwijs manier moeten bedenken om haar te leren dat fouten maken / dingen niet perfect doen niet erg is.

Dat dat gewoon normaal is en dat je niet perfect hoeft te zijn.

Perfect is immers ook maar saai :)
Maarja hoe leer je dat aan een kind waardoor die de onbevangenheid weer terug kan krijgen, hoe leer je aan dat spontaan zijn belangrijker / beter is dan dingen perfect doen.

En dat perfectie überhaupt niet mogelijk is :P

Ik kan me ook wel voorstellen dat ze het fijn vindt om te horen dat ze iets heel knap doet, en dat ze dat dan vervolgens nastreeft omdat jullie daar blij van worden als ze zo pienter is.

Kun je op 1 of andere manier niet op een zelfde manier proberen te stimuleren dat ze een beetje spontaner wordt? Zelf vrolijk het goede voorbeeld geven zal vast ook wel kunnen helpen, zoals lekker samen met haar een rondje wandelen of fietsen, en daarbij af en toe spontaan tegen een vrolijk uitziend iemand gedag zeggen of een heel simpel "heerlijk weer hè" of "zo dat wordt netjes!" tegen iemand zeggen die in de tuin bezig is of de ramen staat te lappen ofzo.

Meestal krijg je daar een vrolijke reactie op terug, het is spontaan en kort, niemand verwacht meer van je...wellicht ideaal voor haar om daarvan te leren dat contact maken niet eng is en je niks bijzonders hoeft te zeggen? :)

Dan hoeft zij niks te doen want jij doet het , niemand verwacht iets van haar, je bent aan het wandelen / fietsen dus het is heel vrijblijvend (je bent immers zo weer voorbij dus wederom: niemand verwacht iets van je) en ze ziet dat het allemaal wel meevalt en eigenlijk best leuk kan zijn om zo even spontaan contact met iemand te maken, dat mensen dan gewoon vrolijk terug reageren en daar al genoeg aan hebben.

Misschien ben ik naïef hoor, maar zou zoiets haar al niet kunnen helpen om er een frissere kijk / minder zwaar gevoel over te krijgen, dat hele gedoe van contact maken met andere mensen?

Het is toch gewoon een trucje dat je kan leren, dat koetjes-en-kalfjes gedoe en op die manier kan ze dat wellicht wat makkelijker oppakken? :)

Of ben je zelf ook niet van het type dat zich daar prettig bij voelt om onbekenden spontaan-luchtig-vriendelijk aan te spreken :P

JackenJill
Berichten: 344
Geregistreerd: 10-12-05

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-03-14 13:04

Ik reageer eigenlijk alleen om je te zeggen dat ik het echt super vind dat jullie dit zo serieus nemen en stappen hebben genomen. Ik was als kind ook echt héél verlegen, durfde niks tegen mijn juf te zeggen. En thuis kletste Ik honderduit. Ik ben inmiddels bijna 35 en Nog steeds vind ik sociale situaties erg spannend. Achteraf had Ik zo graag gewild dat mijn ouders dit wat serieuzer genomen hadden. Dan had ik op jonge leeftijd misschien al kunnen leren hoe ik met moeilijke situaties om kon gaan. Had me veel ellende bespaard denk ik..

Daarom vind ik het zo goed dat jullie deze stap genomen hebben om haar te helpen. Heel veel sterkte!

Supervixen

Berichten: 14980
Geregistreerd: 28-04-11

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-03-14 17:05

Ik heb in mijn klas (groep 3) ook een jongetje die bijna niks tegen mij zegt. Tegen zijn klasgenoten praat hij honderduit en voert hij het hoogste woord. Tegen mij zegt hij alleen het hoognodige en dan nog het liefst met 'zinnen' van één woord. Ik laat hem in zijn waarde en dwing hem nooit om voor de hele groep van alles te zeggen. Wat ik heel lastig vind is dat ik zo moeilijk kan peilen wat er in hem omgaat, omdat hij nooit zomaar even iets komt vertellen over wat hij meemaakt. Ik merk de laatste tijd wel dat humor ook goed helpt om hem wat meer te laten zeggen.
Ik heb het bij ouders aangekaart en zij herkenden het gelukkig wel goed. Het is wel lastig communiceren, want zijn ouders zijn Turks en moeder spreekt niet heel goed Nederlands.
Ik wist niet dat er zoiets bestond als selectief mutisme, ik ga hier zeker meer over lezen!

RoosG
Berichten: 3655
Geregistreerd: 07-04-06
Woonplaats: Gelderland

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-03-14 17:16

Ik vind het erg interessant om te lezen. Toen ik een jaar of 5 was ging mijn moeder wekelijks met mij naar een kinderpsycholoog. In het begin samen, later alleen. Daarna gingen we altijd iets leuks doen, dus ik vond het helemaal niet erg, haha!

Zij was bang dat ik een binnevetter zou zijn. Ik sprak amper tegen vreemden terwijl ik thuis altijd een woordje klaar had. Ik was vreselijk snel verlegen en zei nooit hoe ik me voelde. Naar een kinderpsycholoog gaan (die volgens mij ook iets met logopodie had, ik noemde haar altijd de praatjesdokter) was een hele goede zet geweest! Later ging ik op school ook veel toneel spelen waardoor ik nog opener werd.

Ik vind het goed dat jullie hier zo achteraan gaan, ik ben benieuwd hoe en wat de poli zegt. Vind dit soort dingen sowieso interessant omdat ik mijzelf er in herken.

Succes en sterkte!

Sassol

Berichten: 5254
Geregistreerd: 16-01-09
Woonplaats: Omg. Nijmegen

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-03-14 10:48

Goed dat jullie al hulp zoeken.

Tot je die hulp hebt, zou ik de druk van het praten afhalen. Het hoeft niet en we verwachten ook niet dat je tot 20 kan. Als ze het op school tot 5 kan, vraag dan tot 3.
Ik zou zeggen, sluit tijdelijk bij haar aan. Als ze in een tuincentrum niet durft te praten, maar wel te fluisteren, fluister dan even naar elkaar.

Je wilt zoveel mogelijk voorkomen dat ze dichtklapt. Alle vorm van communicatie is goed.

purny

Berichten: 30164
Geregistreerd: 08-06-06
Woonplaats: Den haag

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-03-14 10:53

Goed dat jullie voor de kleine meid hulp zoeken. Word ze ook getest op autisme? Dat zou ik ook meenemen aangezien ze bij vreemde mensen dichtklapt en in haar vertrouwde omgeving wel open staat voor dingen. Succes!

ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 25-03-14 11:06

Bedankt voor jullie reacties weer allemaal!
Het is wel heel bijzonder en zal ook zeker een samenloop van alles zijn.
Maar sinds we met haar bij de dokter zijn geweest en we het echt heel veel met haar hebben besproken gaat het al echt een beetje beter.
We zijn er echt nog niet hoor dus we blijven de ingeslagen weg zeker volgen.
De dansles was vorige week echt nog tenenkrommend terwijl ze er wel heel graag heen gaat dus dat laten we maar gewoon zo.
Afgelopen vrijdag was er een vriendinnetje te logeren dat zijn echt 2 handen op een buik.
Ze hadden beide moeite met de getallen herkennen.
Bij haar was het nog niet weten en bij mn dochtertje niet durven.
Toen zijn ze hier thuis samen gaan oefenen.
Zo schattig de een ging de ander overhoren haha
Uiteindelijk wisten ze het beiden en ze waren zo enorm trots op elkaar dat was echt zo leuk om te zien.
Ze wilden het gister op school ook meteen laten zien en dat hebben ze toen ook samen gedaan.
De juf was echt mega trots!
En toen zag je die kleine meid ook echt helemaal groeien dat was zo mooi om te zien.
Het is ook wel schattig om te zien dat haar vriendinnetje soms zegt , het geeft niet hoor ,dewi vind het gewoon een beetje spannend maar ze weet het wel.
Al met al hopen we doordat we het nu echt heel bespreekbaar maken ook gewoon richting andere mensen dat ze gaat inzien dat het helemaal niet erg is dat ze het spannend vind en dat we haar gaan helpen om hier overheen te komen.

Evelijn

Berichten: 7692
Geregistreerd: 12-07-04
Woonplaats: Peize

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-03-14 12:06

Ook super prettig dat ze lief vriendinnetje heeft want samen iets voor juf doen wat je hebt geoefend met je vriendinnetje en afgesproken is natuurlijk veel makkelijker dan in je eentje onvoorbereid.

Anomien
Berichten: 8079
Geregistreerd: 10-11-09
Woonplaats: Twente

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-03-14 12:22

Mijn neefje had een soortgelijk iets. Op aanraden school een test moeten doen omdat ze dachten dat hij mogelijk zwakbegaaft was. Uiteindelijk bleek hij hoogbegaaft en sprak hij niet met vreemden omdat ze hem geestelijk veel te jong aanspraken waarop hij van een extravrrt kind een enorm verlegen kind werd. En school het niveau naar beneden bijstelde omdat ze steeds minder resultaat boekte.
Kortom veel frustratie in huis en veel uitspattingen. Uiteindelijk is de onderwijs aanpak aangepast op ZIJN niveau...dus heel wat hoger. Nu durft hij weer, maar zijn soms enorme brutale uitspattingen durft hij echt alleen bij mam en pap. En dat is soms maar goed ook.

akishino
Berichten: 1931
Geregistreerd: 18-05-10
Woonplaats: brabant

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-03-14 10:20

Ik ben een stille meelezer die even oder haar steen vandaan kruipt.
Weet je al wanneer jullie naar de poli mogen? Ben erg benieuwd.

Vindt het heel interessant. Mijn zoon (bijna 5) is altijd extreem verlegen en introvert geweest. Op de peuterspeelzaal heeft hij zelfs 2 jaar lang vrijwel geen woord gezegd en in zijn eigen wereldje gezeten. Dus ik was ontzettend huiverig toen hij naar de basisschool ging. En daar is hij van de ene op de andere dag helemaal opgebloeid.
Hij is echt niet haantje de voorste (gelukkig), maar hij praat tegen de juf *\o/* en heeft hele leuke vriendjes. Zijn emoties durft hij op school (nog)niet goed te laten zien, maar dat belemmerd hem niet. Hij doet goed mee en vindt het mega leuk.

Wij hebben altijd, hoe klein hij ook was, laten merken en verteld dat hij mag zijn zoals hij is. Maar hebben verder geen stappen ondernomen, omdat we wilde kijken hoe het op de basisschool zou gaan. En gelukkig is hij helemaal happy nu.

Ik begrijp je zorgen goed, vooral omdat het bij je dochtertje een stuk extremer klinkt. Als je kind niet lekker in zijn vel zit dan lijd je daar als ouder ook onder.
Ik hoop echt dat je dochtertje zichzelf binnenkort prettig voelt!

ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-14 08:57

Inmiddels staat de afspraak vast!
Op 1 Mei hebben we een gesprek dat de hele ochtend zal duren.
We hebben ook al een aantal vragenlijsten in moeten vullen en er is ook een vragenlijst richting de lerares gegaan.
In de tussentijd gaan we gewoon door met positieve aandacht geven op alle dingen die ze wel aandurft en de situaties waarin ze volledig dicht slaat maken we bespreekbaar voor haar maar daar laten we het verder ook wel bij.
We willen vooral niet teveel focus leggen op wat ze niet durft en juist wel op de dingen die ze wel durft.
Thuis is het soms wel erg lastig omdat ze echt regelmatig enorme driftbuien en huilbuien heeft waarbij ik het zelf ook steeds vaker moeilijk vind om rustig te blijven.
Ze kan soms zo enorm onredelijk zijn en dan raakt ze me vaak echt.
En ondanks dat ik diep van binnen weet dat het vanuit haar echt onmacht zal zijn doet het me wel wat als ze dan zo is.
Ik probeer haar nu maar gewoon even te negeren als ze zon bui heeft want bvb een dikke knuffel wil ze dan ook niet, en als ik er tegenin ga dan ontploft ze echt.
En ik heb nu met haar afgesproken dat ze dan weer naar me toe mag komen als ze weer rustig is en dan krijgt ze een dikke knuffel en kletsen we over wat er nou gebeurde.
Het gebeurt ook vaak dat er bvb door iemand gezegd wordt dat ze iets gedaan heeft en doordat ze dan niets terug durft te zeggen krijg ik zodra we thuis zijn een enorme ontlading te zien van huilen en echt schreeuwen dat het niet klopte wat er gezegd werdt.
Dat vind ik dan zo enorm sneu.
Ben ook in staat om mensen erop aan te spreken dat ze haar dan even aan moeten spreken waar niemand anders bij is zodat ze ook de kans krijgt haar verweer te geven want dat wordt haar nu ontnomen en ze wordt eigenlijk gewoon met haar rug tegen de muur gezet want ze durft niets terug te zeggen.
Zou dat vreemd zijn als ik dat tegen mensen zeg?

Anoniem

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:00

Ach arme meid, en voor jou lijkt dat me ook heel moeilijk. Il zou dat idd gewoon tegen mensen zeggen. Zulke driftbuien vind ik niet niks voor.

ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-14 09:11

Joolien schreef:
Ach arme meid, en voor jou lijkt dat me ook heel moeilijk. Il zou dat idd gewoon tegen mensen zeggen. Zulke driftbuien vind ik niet niks voor.


Ja het is voor ons ook echt hartverscheurend ik ga soms al met een knoop in mn maag ergens naartoe omdat ik helaas weet hoe het vaak eindigd.
Ik weet natuurlijk dat dat ook niet goed is maar dat is gewoon een gevoel en daar kan ik niets aan doen.
Ben nu eenmaal echt een weekdier als het om mn kleine meid gaat en sta soms ook echt met tranen in mn ogen als ik haar zo zie.
Misschien omdat het een stukje herkenning is en soms heb ik ook echt het idee dat ik voel wat ze voelt op zon moment en dat vind ik enorm lastig.
Ik probeer in haar bijzijn wel zoveel mogelijk alles positief te benaderen maar mn gevoel kan ik niet sturen dat is iets wat er nu eenmaal is.
Heb er zoveel voor over om haar gewoon een onbevangen en blij meisje te laten zijn.
Zorgen maken kan ze zich later nog genoeg en ondanks dat ik vind dat ieder nu eenmaal zijn eigen pad met voor en tegenspoed te bewandelen heeft, vind ik het wel mijn taak om waar mogelijk het voor mijn dochtertje zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Klijntje

Berichten: 2796
Geregistreerd: 21-08-03
Woonplaats: Eindhoven

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:23

De samenleving is gebaseerd op presteren: complimentjes, een sticker, een (hoog) cijfer, een kadootje... Kinderen worden van jongs af aan al 'gepaaid' (gechanteerd ;) ) met van alles en nog wat om te voldoen aan wensen en verwachtingen van anderen, m.n. volwassenen. Dat is niet direct verkeerd, het kan een goede stimulans zijn.
Maar zeker voor iemand die voor zichzelf de lat heel hoog legt kan het wel extra lastig zijn. Ik denk dat het, los van het hoofdprobleem, goed zou zijn als ze iets zou hebben waarbij ze kan ervaren dat het niet gaat om de prestatie/het eindresultaat, maar om de beleving zelf. Gewoon iets doen, alleen maar omdat dat leuk is, omdat het goed voelt voor haar. Dan denk ik ook aan iets fysieks, zoals eerder aangegeven, lekker vies worden of herrie maken. Maar dat moet maar net bij het kind passen. Ik had zelf als kind een hekel aan vieze handjes dus ik was echt niet blij geworden van vingerverven en in de modder rollen :D

Kuggur

Berichten: 13893
Geregistreerd: 04-07-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:25

Supervixen schreef:
Ik wist niet dat er zoiets bestond als selectief mutisme, ik ga hier zeker meer over lezen!

Ik ook niet, en niets in wat ik er over lees geeft me een duidelijke indicatie dat het ook daadwerkelijk "bestaat".

Het lijkt veel op een diagnose voor kinderen die aan de meer verlegen kant van het spectrum zitten.

Ik vraag me af of het zo´n goede ontwikkeling is alle wat ongewonere/extremere karaktereigenschappen als pathologie in te schalen, en met "professionele hulp" te gaan behandelen.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:30

Kuggur schreef:
Supervixen schreef:
Ik wist niet dat er zoiets bestond als selectief mutisme, ik ga hier zeker meer over lezen!

Ik ook niet, en niets in wat ik er over lees geeft me een duidelijke indicatie dat het ook daadwerkelijk "bestaat".

Het lijkt veel op een diagnose voor kinderen die aan de meer verlegen kant van het spectrum zitten.

Ik vraag me af of het zo´n goede ontwikkeling is alle wat ongewonere/extremere karaktereigenschappen als pathologie in te schalen, en met "professionele hulp" te gaan behandelen.


Maar bij TS haar dochter lijkt het me redelijk onbegonnen om daar zelf mee te gaan puzzelen, denk je niet?

Kuggur

Berichten: 13893
Geregistreerd: 04-07-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:34

Joolien schreef:
Maar bij TS haar dochter lijkt het me redelijk onbegonnen om daar zelf mee te gaan puzzelen, denk je niet?

Ik kan en wil niet over de dochter van de TS oordelen.
Maar mijn eigen zoontje (nu 6) was op die leeftijd niet minder verlegen, en spreekt ook nu nog geen volwassenen aan die hij niet heel goed kent (en vele die hij wel goed kent ook niet). Zijn verlegenheid is niet minder dan die beschreven wordt door de TS
Therapie zou niet bij me opkomen.
Je kunt het "puzzelen" noemen, ik noem het opvoeden, en ja dat doen we zelf.

akishino
Berichten: 1931
Geregistreerd: 18-05-10
Woonplaats: brabant

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:49

Ik weet ook niet of dat een goede ontwikkeling is. Ik ben niet voor "etiketjes plakken" op alles wat een beetje anders is dan wat tegenwoordig wordt verwacht.

Ik weet wel dat het verschrikkelijk is om je kind (in extreme mate) met zichzelf te zien worstelen en dat je als moeder er alles aan doet om je kind daarbij te helpen. En als het zonder hulp niet meer lukt, dan snap ik heel goed dat iemand daar hulp bij zoekt.

Wij hebben het bij onze zoon ook zelf "uitgepuzzeld" en onze verwachtingen bijgesteld (wat misschien wel het belangrijkste was) maar dat is niet voor iedereen zonder hulp te doen. En de dochter van ts is ook wel een stuk heftiger dan mijn zoon.

ajesca123

Berichten: 2004
Geregistreerd: 18-06-09
Woonplaats: Baarle Nassau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-14 09:52

Kuggur schreef:
Joolien schreef:
Maar bij TS haar dochter lijkt het me redelijk onbegonnen om daar zelf mee te gaan puzzelen, denk je niet?

Ik kan en wil niet over de dochter van de TS oordelen.
Maar mijn eigen zoontje (nu 6) was op die leeftijd niet minder verlegen, en spreekt ook nu nog geen volwassenen aan die hij niet heel goed kent (en vele die hij wel goed kent ook niet). Zijn verlegenheid is niet minder dan die beschreven wordt door de TS
Therapie zou niet bij me opkomen.
Je kunt het "puzzelen" noemen, ik noem het opvoeden, en ja dat doen we zelf.


Ik begrijp je heel goed hoor en ieder zijn eigen ervaring en mening denk ik altijd maar.
We zijn juist niet op zoek naar een stempel zoals je nu voor doet komen.
We zijn op zoek naar handvatten die ons kunnen helpen van onze kleine meid weer dat open en blije meisje te maken dat ze voorheen ook was.
Dat het bij je zoontje blijkbaar anders blijkt te werken en jij het bij hem wel gewoon als verlegen kunt zien is prima maar wij zien heel duidelijk dat hier meer aan de hand is en nee ik wil daar inderdaad niet zelf verder mee puzzelen.
Ben heel goed in staat om mijn dochtertje netjes op te voeden en ben helemaal niet van het pamperen zoals je aangeeft in je andere bericht.
Maar ik vind dat ik als moeder ook stappen moet zetten als ik zie dat er iets is waar we haar zelf niet mee kunnen helpen.
Als het " gewoon wat meer verlegen"was geweest hadden we deze stap nooit gezet.
Nee ik vind het NIET normaal als een kindje van 5 bij alles wat ze doet in bijzijn van anderen liever weg kruipt en gaat huilen dan lekker mee te doen.
Nee ik vind het NIET normaal dat mijn meisje zo bang is om te praten waar anderen bij zijn dat ze daardoor constant verdrietig en boos is.
Jj kunt dat zien als verlegen ik zie dat anders en dat is geen probleem toch?

akishino
Berichten: 1931
Geregistreerd: 18-05-10
Woonplaats: brabant

Re: Kleine meid(5 jaar) met enorme angst voor praten in openbaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:56

Het is niet goed als je dochter constant verdrietig, boos en onzeker is. Dus ik vindt het knap dat je hulp zoekt! Ik ben ook erg benieuwd hoe het verder gaat.

Iris82

Berichten: 40393
Geregistreerd: 04-10-02
Woonplaats: Tilburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-04-14 09:57

Ik wist ook niet dat het bestond totdat een dochter van een collega selectief mutist was. Dit speelde nu al jaren en het kindje kon niet normaal functioneren op dagverblijf en daarna ook basisschool. Ouders waren radeloos en kregen 101 tips en adviezen en hebben het ook op 101 verschillende manieren proberen aan te pakken. Nu ze eindelijk goede begeleiding krijgen gaat het stukken beter.

Dit is echt geen materie om mee te sollen, dit gaat echt heel erg diep en is daarom juist wel voer voor specialisten.