Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-12-13 17:21

Geplaatst: 14-12-13 17:21

Fijn om te lezen dat je wat aan het FIOM hebt. Jammer dat je dit moet horen van mensen (je collega's) maar ze weten idd niet wat het is om er middenin te zitten. Van mezelf weet ik dat ik ook erg zwart/wit kan denken, maar heb al diverse keren de situatie meegemaakt met een vriendin, waardoor ik ineens anders ging denken. Je kan nu eenmaal niet een bepaald standpunt innemen, zeker niet als je het nooit meegemaakt hebt.

Veel sterkte nog, en ik hoop dat de begeleiding je echt helpt.

**Geplaatst**: 14-12-13 19:49

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst: 14-12-13 19:49

Wow, heftig zeg. Super veel sterkte!

**Geplaatst**: 16-12-13 11:45

Geplaatst: 16-12-13 11:45

Ik denk dat het vooral belangrijk is om het verdriet toe te laten. Als je het probeert te blokken, dan komt het achteraf toch nog, dubbel en dik zelfs. Wat gebeurd is, is heel ingrijpend geweest, zowel fysiek als lichamelijk en hormonaal lig je helemaal overhoop nu... Verder moet je ook proberen te willen zien dat je dit niet ongedaan kan maken, dus daarover hoef je niet teveel te tobben. Er zijn ZO veel mensen die dit hebben meegemaakt, daar zou je echt van schrikken en er rust ook een enorm taboe op, mààr zoals eerder gezegd in dit topic: het is voor jullie een hele dappere keuze geweest en jullie tijd komt nog! De tijd waarin je echt kunt genieten van jullie kindje ipv je zorgen te maken om jullie welzijn. Veel sterkte TS, maar hou vol, je gaat het een plaats kunnen geven, neem het van mij aan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-14 23:00

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-14 23:00

Lieve allemaal,

Inmiddels zijn we (bijna) een jaar verder en ik wil jullie graag een update geven met hoe het nu gaat.

Het afgelopen jaar is een emotionele achtbaan geweest voor ons. De woede, het verdriet, de frustratie, het schuldgevoel, allemaal emoties die bleven komen en gaan, en nog steeds.
Mijn man en ik hebben zeker de effecten gezien op onze relatie, welke niet positief zijn geweest, en wij zijn (nog) elke dag aan het vechten voor elkaar, voor onze relatie.

Na de abortus ben ik in een depressie terecht gekomen. Hier vecht ik nog steeds tegen, maar beetje bij beetje gaat het beter. We zijn verhuisd naar de stad waar vele van onze vrienden en familie wonen, dit is fijn, maar dit betekend ook een directere confrontatie met mijn moeder en schoonouders.

De schoonouders heb ik nog niet eerder benoemd in dit topic, maar tot op de dag van vandaag voel ik enorme wrok naar hen toe. Ik heb geprobeerd de abortus te rationeren in de hoop het een plaatsje te geven, maar ik blijf enorme woede voelen tegenover mijn schoonouders. Waarom? Omdat, ik het gevoel heb dat het de keuze is geweest van hen, niet die van mij.

Zoals jullie al weten, ben ik een labiel persoon, ik ben emotioneel gezien erg gevoelig. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik alleen thuis. Mijn man was met zijn vader een avond weg. In paniek heb ik toen mijn moeder opgebeld, zij zei mij direct "je houdt het". En ja, dat was ook mijn plan in de eerste instantie! Ik heb een kinderwens, manlief heeft een kinderwens, we hebben een woning, dus waarom zou ik er voor kiezen om het te laten weghalen?
Toen manlief thuis kwam in de avond, heb ik het hem direct verteld. In de eerste instantie reageerde hij blij en we kwamen er wel uit e.d. Maar toen wou hij zijn vader bellen, om het te vertellen. Ik had immers mijn moeder ook al gebeld.
Zijn ouders waren hier direct héél duidelijk in. Dit kind is niet welkom, als jullie dit kind laten komen, hoeven jullie op geen enkele vorm van steun te rekenen van ons.
Dit heeft mijn man dusdanig aan het denken gezet, dat het hem inderdaad beter leek om voor een abortus te gaan.

Die periode, nu precies een jaar geleden, werd er aan alle kanten aan mij getrokken. En ik, labiel als dat ik al ben, ben toentertijd compleet ingestort.
Ouders die aan je ene arm trekken dat je het kind moet houden, schoonouders die aan de andere arm trekken dat je het kind moet laten aborteren, schoonouders die op bezoek komen en je compléét de grond in trappen ("Jij kant geen kind opvoeden", "jij bent te labiel") en een man die tussen twee vuren in staat.
Let wel, ik neem mijn man (tot op zekere hoogte) niet zo veel kwalijk, hij heeft alleen het goede willen doen. Echter neem ik het zijn ouders wél kwalijk dat zij zijn keuze zo hebben beïnvloed.

Hoe dan ook, we zijn een jaar verder en het voelt als de dag van gisteren. Het verdriet, het gevoel van onmacht, ik kom geen steek verder in het verwerkingsproces.
Momenteel heb ik geen professionele hulp meer, dit wil ik wel weer asap gaan starten.

**Geplaatst**: 30-10-14 23:12

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst: 30-10-14 23:12

Als je zeker bent van je relatie (jullie hebben zeg maar een goede testcase gehad...) dan zou ik zsm zwanger proberen te worden en je schoonouders als laatste bellen als het geboren is

!

Wat verschrikkelijk dat zij zoveel invloed hadden op jullie moeilijke besluit. Dat laat je dus niet nog een keer gebeuren!

PS Helaas moet ik je melden dat je een verhoogde kans hebt op het krijgen van borstkanker na een abortus, dus hou dat goed in de gaten. Sterkte en ik zeg; veel plezier met oefenen! Volgens mij moet jij gewoon moeder worden ;-)

**Geplaatst**: 30-10-14 23:18

Geplaatst: 30-10-14 23:18

PLK, wat een idiote opmerking over borstkanker, hoe durf je. Dit is iemand onnodig angstig maken. En in dit verhaal niet relevant.

Nibbit heel veel sterkte voor jou en je man. Neem de tijd om dingen te verwerken. Het is pas een jaar.

Edit typo

**Geplaatst**: 30-10-14 23:35

Geplaatst: 30-10-14 23:35

Mijn hemel PLK waar ben jij mee bezig? Hier valt werkelijk mijn "mond " van open......
Wat een idioot advies!
Geloof gewoon niet wat ik lees!

Edit, ts heel veel sterkte en een jaar is nog zo kort bij zo'n verlies, neem je tijd, stapje voor stapje weer hallo wereld zeggen!

**Geplaatst**: 30-10-14 23:51

Geplaatst: 30-10-14 23:51

TS gaf eerder aan det ze blij was dat dit geen reltopic was, laten we dat zo houden

Ik heb echt ontzettend veel respect voor de beslissing die je genomen hebt! Maar zoiets is ontzettend zwaar, en het is dus logisch dat het tijd kost. Ik hoop ook echt dat het beter gaat worden voor je! Ik wens je al het beste!

Ps. Even over je schoonouders: ik wil ze absoluut niet verdedigen, ze hebben het compleet verkeerd aangepakt en hadden dit nooit zo mogen doen. Maar ergens denk ik dat ondanks ze het zo rot brachten toch wel goede bedoelingen hadden met hun 'advies'.

**Geplaatst**: 30-10-14 23:56

Geplaatst: 30-10-14 23:56

tijd om op eigen beetjes te gaan staan, hulp zoeken is goed maar sommige dingen horen ook een beetje bij het volwassen worden. Dat ze aan je trekken laat je natuurlijk ook ergens toe, dat dat gebeurt wanneer er van alles aan de hand is is niet zo vreemd. Maar je kan niet helemaal je schoonouders de schud geven van jouw keuze. Als mijn schoonouders zouden eisen dat ik iets zou doen wan zij willen en ik niet dan kunnen ze echt op hun kop gaan staan maar dan gaat het niet gebeuren. hoe ondoordacht die keuze van mij ook zou zijn.

Ik denk dat je de keuze weloverwogen hebt gedaan. Ik ben ook van mening dat het belangrijk is een goede stabiele basis te hebben voordat je aan kinderen begint. misschien nog wel meet op emotioneel vlak dan financieel. En dat was en ben je denk ik nog steeds niet. Je neemt de verantwoordelijkheid niet helemaal (terwijl er niets mis is met je keuze), en die van je vriend zie je ook niet. Je neemt je vriend niets kwalijk maar jullie horen wel een front te vormen samen. zijn ouders hebben zijn keuze beïnvloed? het is nog steeds zijn keuze denk ik dan. Probeer je vast te houden aan je relativatie en je niet te veel te laten leiden door allerlei gevoelens.

en een depressie moet je volgens mij uiteindelijk met hulp zelf uit komen en uit blijven.
Ik ken ook iemand die zware depressie heeft gehad, die zegt ook dat het gevoel steeds weer terug lijkt te willen komen maar ze heeft zichzelf geleerd er mee om te gaan. de down momentjes worden steeds korter en minder heftig. nu is het zover dat het alleen nog maar op een baaldag lijkt. Ze zegt het heel dat het misschien wel nooit helemaal weg gaat, en dat ze op moet passen dat ze er niet aan toe geeft. wat belangrijk voor haar geweest is dat ze heeft leren relativeren of haar gevoel wel terecht is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-10-14 01:12

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst door de TopicStarter : 31-10-14 01:12

Het bericht van PLK is vast goed bedoelt, laten we er inderdaad geen reltopic van maken.

Over mijn schoonouders, uiteraard is het met goede bedoelingen geweest, het is vast nooit hun bedoeling geweest om mij iets op te dringen oid.

Persevero, heel erg bedankt voor je bericht. Je slaat namelijk de spijker op z'n kop. Het klopt helemaal wat je zegt. Uiteraard kan ik niet mijn schoonouders de schuld geven van mijn keuze, ik ben namelijk uiteindelijk degene geweest die deze keuze heeft gemaakt. Rationeel denkend is het ook absoluut de juiste beslissing geweest, en zij hebben daar een aandeel in gehad, welke goed bedoelt is geweest.

**Geplaatst**: 05-11-14 00:19

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst: 05-11-14 00:19

Sterkte Nibbit! En t was zeker goed bedoeld, in mijn werk zie ik dit vreselijke gevolg van een APLA maar al te vaak. En borstca heeft zeer goede overlevingskansen als het vroeg in het beginstadium wordt opgemerkt.

Dus "relschopsters" alhier, het was juist n goedbedoelde waarschuwing. Voor diegene die ernaar willen luisteren... Tabe

**Geplaatst**: 05-11-14 00:30

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst: 05-11-14 00:30

TS ik heb niet het hele topic doorgelezen maar wel je eerste en laatste bericht. Wat ik je absoluut ten zeerste kan aanraden is het doen van een familie-opstelling.. daarmee kun je echt veel zaken recht zetten en verwerken..
Met mijn problemen binnen mijn systeem (mijn gezin in dit geval) heb k er erg tegenop gezien dit te gaan doen omdat ik wat bang was.. achteraf was die angst echt niet nodig en heeft het me heeeeel veel goeds gebracht. Als ik zo jou situatie lees denk ik dat het jou ook goed kan doen. Ik raad het je echt aan! Zelf had ik het al jaren eerder moeten doen. Als je er meer over wilt weten staat mijn pb-box altijd voor je open

**Geplaatst**: 05-11-14 01:39

Re: Een abortus verwerken...

Geplaatst: 05-11-14 01:39

Heel veel sterkte voor jou en je verloofde !
Ik wil je zeggen dat je jezelf niet de schuld moet geven, echt niet. Ik vind het juist knap dat je er zo over praat en het niet opkropt van binnen.
Mijn beste vriendin heeft haar zwangerschap gedwongen moeten verbreken met 22 weken door haar ouders en familie omdat ze anders de familie naam niet hoog hield, en dan uit de familie verbannen zou worden omdat ze egoïstisch was en alleen maar aan haar eigen belang (kindje) zou denken. Nu inmiddels mag er binnen haar familie niet meer over dit gebeuren gesproken worden en moet ze er dus over zwijgen. Ze geeft zichzelf nu nog de schuld. Terwijl haar vader, moeder, stiefvader en ga zo maar door elke avond aan haar bed hebben gestaan en op haar hebben zitten inpraten over hoe slecht ze wel niet is. Nu is ze op het goede idee gekomen om de sterfdatum van haar kindje te laten tatoeëren op haar arm.

Dus je moet jezelf echt niet de schuld geven want dat is het niet. En nogmaals ik heb er zo'n respect voor dat je dit durft te delen met de buitenwereld, en zo over je gevoel durft te spreken!! Maak je niet te druk over je moeder en schoonouders, denk nu even aan jezelf en aan hoe jij je leven wilt inrichten. Hun mening is daar niet belangrijk bij, ze kunnen je 'advies' geven maar ze moeten je er wel vrij in laten of je er wat mee doet of niet.

Nomineer dit bericht ×