Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 17:42

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 17:42

Ik weet niet waarom ik het niet mag.
Maar zodra ik een keer écht positief denk dan zegt iets in me dat ik normaal moet doen, want zo positief denken is niet normaal voor mij.
Deze vragen vind ik echt wel moeilijk te antwoorden eerlijk gezegd..
Ik denk hier dus al nooit overna omdat m'n hoofd al vol zit met andere dingen.
Ik kan je helaas geen reden waarom ik het niet mag, maar iets in mij haalt het weg en dan lukt het gewoon niet, echt heel vervelend. Wat hoe graag ik het ook wil, het lukt gewoon niet.

Hoe denk jij hierover? Misschien beetje rare vraag maar vind jij het raar dat ik zo denk?
Mensen die geen ervaring hebben met zo negatief denken begrijpen vaak niet dat het niet lukt en dat het heel erg moeilijk is om erover te praten.
En dat is ook gewoon niet over te brengen in woorden, want ik kan er de juiste woorden niet voor bedenken.

**Geplaatst**: 01-10-13 18:04

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst: 01-10-13 18:04

Hoe ben jij opgevoed ts, maw hoe ging het er thuis aan toe, heb je nog broers en zussen en zo ja, hoe zijn zij opgevoed.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 18:06

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 18:06

Heb een oudere zus en een jonger zusje. 19 en 15.
Die staan ten eerste al heel anders in het leven. Positief, niet zo opstandig als ik en gaan gewoon door.
Die hebben ten tweede dus ook al een hele andere band met mijn ouders als ik.

**Geplaatst**: 01-10-13 18:13

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst: 01-10-13 18:13

What the ..... Heb net een heel lang stuk geschreven,is het weg.......grrr
gaat het overnieuw doen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 18:13

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 18:13

superwoman schreef:
What the ..... Heb net een heel lang stuk geschreven,is het weg.......grrr
gaat het overnieuw doen

Ai, dat ken ik ja!
Zie het zo wel verschijnen

**Geplaatst**: 01-10-13 18:20

Geplaatst: 01-10-13 18:20

Het is idd moeilijk te begrijpen voor iemand die altijd positief denkt.
Ik denk ook niet dat jij wat hebt aan de manier hoe een ander denkt.

Ik denk dat jij een manier van denken hebt aangeleerd en afleren is moeilijker dan aanleren.
volgens mij wil je teveel met je verstand doen en te weinig met je gevoel,maar om je gevoel kan je niet heen.
Ik denk dat je eerst je gevoel moet leren herkennen en omschrijven, daarna te zoeken naar waarom je dat voelt en dan kan je pas accepteren of verwerken.

Een psycholoog kan je hierbij goed helpen. Alleen wees kritisch en zorg dat je iemand vind waarmee het klikt,jij bent de klant. Soms lijken ze dat niet door te hebben....

Hoop dat als ik het helemaal mis heb,dat ik je niet beledigd hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 18:28

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 18:28

Neehoor, wees niet bang dat je me beledigd.
Er is mij vaak verteld dat het slim is om naar een psycho te gaan. Maar de ander vind dat ik overdreven doe en dat het (denken hun) makkelijk is om het om te schakelen zodat alles weer goed is.
Een psycholoog is gewoon echt een te grote stap, ook mijn huisarts is een te grote stap en eigenlijk mijn ouders ook. Ik ben gewoon nog niet klaar om te praten ookal weet ik dat ik me daar eigenlijk overheen moet zetten en het gewoon moet doen. Maar dat was ook al praatte ik wel is met mijn mentor van vorig jaar over iets waar ik mee zat en dan klapte ik gewoon dicht, bouwde snel een opstandige muur op en daar zat ik dan.
Het is veel moeilijker dan je denkt om om te schakelen naar een positieve gedachte en mij over de drempel zetten om mijn hele verhaal te gaan vertellen. Dat is gewoon extreem moeilijk en daar gaat heel veel tijd in zitten.

**Geplaatst**: 01-10-13 18:34

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst: 01-10-13 18:34

Snap dat het heel lastig is.
Maar zoals je aangaf dat je nooit echt hebt nagedacht wat je voelt zijn dingen waar een psycholoog juist wel aan denkt en je verder kan helpen.
Zelf moest ik een x naar een psycholoog via de arbo ivm mijn chronische ziekte waardoor ik niet meer kon werken. Vond het niet leuk,maar het viel me erg mee. Heb geen hele verhalen hoeven te vertellen, maar toch...het viel mee

Denk dat het lastiger is om met je ouders te praten die boos kunnen worden, dan een luisterend oor die je een beetje de kant op stuurt om niet in je cirkeltje te denken...

**Geplaatst**: 01-10-13 18:41

Geplaatst: 01-10-13 18:41

Wow, ik heb dus gewoon PRECIES hetzelfde wat jij hebt. Gewoon precies! Ook met thuissituatie en opleidingen enz.
Alleen liggen mijn intresses juist andersom, meer bij de paarden , ipv honden en katten.

Ik lees dus even mee voor tips.

**Geplaatst**: 01-10-13 18:48

Geplaatst: 01-10-13 18:48

Om even in te haken op waar bigone al naar hintte: hoe heb je in het verleden geprobeerd met je ouders te praten?

In je posts lees ik vooral wat je ouders fout doen (teveel controleren, geen hoi zeggen, je niet uit laten praten enzovoort), terwijl je in een reactie op iemand anders aangeeft dat je zelf ook heus een aandeel in het geheel hebt. Heb je dat naar je ouders ook zo al eens uitgesproken?

Als ik eerlijk ben, kreeg ik van het eerste stuk van je openingspost ook een beetje jeuk: schop onder je kont, kom op! Ik kan me voorstellen dat je ouders dat ook zo ervaren, zeker omdat je zegt dat ze eigenlijk niks weten van de problemen waarover je je vervolgens schrijft. Nou ben ik ook niet vreselijk oud, maar ik kan me voorstellen dat wanneer mijn 'luie' (ik zeg niet dat je dat bent, maar dat beeld ontstaat door je schoolverleden snel) dochter me zou vertellen wat ik wel en niet moet doen, ik ook niet bijzonder aardig of behulpzaam zou reageren. Als ik zou weten dat ze enorm met zichzelf in de knoop zat, zou dat al anders worden.

Misschien is het een tip om, als je besluit het gesprek met je ouders aan te gaan (je zal wel moeten als je hier uit wil komen!), je een beetje in te lezen over gesprekstechnieken. Met andere woorden, hoe kan je iets zo overbrengen dat je ouders zich niet aangevoelen vallen. Dat is vooral veel op jezelf betrekken en geen jullie-doen-dit- en jij-doet-dat-verwijten uiten. Gezien de voorgeschiedenis die je beschrijft zou ik het gesprek beginnen met aan te geven dat je je naar voelt en snapt dat je daar zelf ook aan bijgedragen hebt (wat je al zei, je hebt er met de pet naar gegooid). Waarschijnlijk zijn ze dan al een stuk meer bereid om naar je te luisteren.

Het helpt waarschijnlijk ook om een concreet plan te maken van wat je wél wil, zodat ze zien dat je echt bereid bent om er samen uit te komen. Bijvoorbeeld een opleiding die iets met honden en katten te maken heeft, en dan met het asiel regelen dat je een middag of avond vrijwilligerswerk doet zodat je naast je opleiding wat extra ervaring krijgt. Als ze zien dat je het meent, al dingen hebt geregeld/uitgezocht en dat je ook naar jezelf kijkt, zul je zien dat hun reactie al heel anders wordt.

Probeer ook echt iemand te vertellen over je (beginnende) eetprobleem. Je ouders kunnen je het beste helpen, ze hebben het beste met je voort! Jullie zijn elkaar alleen de laatste jaren uit het oog verloren, waardoor ze geen compleet beeld van jou als persoon hebben. Met de dingen die ze wél weten kom je niet lekker uit de verf, dus wordt het tijd om ze voorzichtig weer wat van jezelf te laten zien! Ze weten niet wat er speelt, en kunnen nu onmogelijk inspelen op jouw gevoelens en gedachten. Niet omdat ze dat niet willen, maar omdat ze het domweg niet weten.

Iedereen heeft moeilijke periodes en verkeerde keuzes maken we allemaal, dat is nou eenmaal niet te voorkomen. Aan jou de taak om een beetje op jezelf te passen en je te realiseren wanneer het te gortig wordt. Dat doe je nu, en dat is al heel goed. Nu er wat mee doen! Succes, je komt er wel!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:18

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:18

Bedankt voor je lange antwoord!
Heb hier wel wat aan.
Wat jij al zegt, dat ik 'lui' kan zijn, ja, dat klopt. Ben nu weer net zo bezig als vorig jaar en dat is DOM. En dit komt dus ook van mijn kant. Wel heb ik echt moeite met concentreren omdat er zoveel aan de hand is en ik mijn gedachte niet altijd erbij kan houden.

Ook weet ik dat ik moet gaan praten met mijn ouders, wil dit allemaal over gaan. Helaas is dat heel lastig en ben ik hier niet van de ene op de andere dag klaar voor en kost dat gewoon even wat tijd. Van mij hoeft het namelijk ook niet 1,2,3 opgelost te worden, ik wil gewoon dat het goed komt op het moment dat het kan. En dat niet alles in 1 keer met mijn ouders opgelost is weet ik ook wel. Ik denk dat wij met z'n 3en nooit praters gaan worden, ten eerste ben ik geen prater en ten tweede, dit loopt al gewoon heel lang zo. En ik vind dat weinig praten met je ouders niet altijd slecht hoeft te zijn. Ik heb namelijk ook geen behoefte aan iedere avond gezellig met ze op de bank te zitten ofzo, het is voor mij onderhand al normaal dat ik altijd op mijn kamer zit al is het wel jammer soms dat het ook niet kan op het moment dat ik er wel zin in heb (en ik denk dat mijn ouders me ook wel is graag beneden op de bank zien samen met hun).
Om een concreet plan te maken over wat ik wel wil moet ik echt heel goed gaan nadenken.
Dat is in eerste instantie ook de reden dat ik de herfstvakantie wil gebruiken voor even een weekje weg zodat in ieder geval ik even uit mijn cirkel kom en (hopelijk) goed na kan denken over hoe ik verder wil met mijn opleiding, thuis en eventueel hulp zoeken vanaf buiten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:19

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:19

superwoman schreef:
Snap dat het heel lastig is.
Maar zoals je aangaf dat je nooit echt hebt nagedacht wat je voelt zijn dingen waar een psycholoog juist wel aan denkt en je verder kan helpen.
Zelf moest ik een x naar een psycholoog via de arbo ivm mijn chronische ziekte waardoor ik niet meer kon werken. Vond het niet leuk,maar het viel me erg mee. Heb geen hele verhalen hoeven te vertellen, maar toch...het viel mee
Denk dat het lastiger is om met je ouders te praten die boos kunnen worden, dan een luisterend oor die je een beetje de kant op stuurt om niet in je cirkeltje te denken...

Gelukkig viel het voor jou mee. Ik kijk er nu al tegenop en al zegt wel is iemand of ik niet naar een psycoloog kan gaan is mijn reactie altijd dat ze me aan mn benen mee kunnen sleuren maar dat ik alles vasthou wat ik tegenkom.
Daar heb je wel een punt, en misschien is hij/zij diegene ook die mij kunnen helpen te gaan praten met mijn ouders. Maar t punt is dat ik écht écht niet naar zo iemand wil. Echt niet.

**Geplaatst**: 01-10-13 19:30

Geplaatst: 01-10-13 19:30

En waarom wil je niet?
Wat voel je? Is het angst,is het schaamte, ben je bang voor wat er uit jou kan komen, wat is het waarom je niet wil?
Of is het gewoon een onvolwassen-pubberding dat je je er tegen verzet?

Niet dat ik het hoef te weten hoor. Hoop gewoon dat je gaat nedenken waarom je dingen wel of niet wil.

Laatst bijgewerkt door superwoman op 01-10-13 19:34, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:33

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:33

Nee, het is geen onvolwassen-puberding. Dit is echt serieus bedoeld.
Ik typ hier elke keer een zin, haal het weer weg, typ weer opnieuw, haal het weer weg.
Het is zo moeilijk voor mij om dit te verwoorden.
Moet je nagaan, nu type ik het nog. Kan ik er nog overna denken, en het weghalen als ik het niet wil zeggen of het verkeerd geformuleerd heb. Hoe moet ik het dan vertellen in het echt?
Er staat gewoon een enorme muur voor mij en zodra ik moet praten blokkeert die alles. Ik krijg mezelf niet over die drempel om gewoon is alles eruit te gooien (of al is het maar een klein beetje als begin), het lukt me gewoon niet. Er zit ook wel een tikkeltje angst achter, maar het is ook gewoon dat ik het niet kan.
Zeggen dat ik het niet kan is makkelijk, weet niet of je dat denkt als ik dit zeg, maar het lukt me echt niet. En ik kan, zoals ik al eerder aangaf, het heel moeilijk verwoorden.

**Geplaatst**: 01-10-13 19:38

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst: 01-10-13 19:38

Maar ookal zeg je verkeerde dingen tegen de psycholoog en ben je verwarrend, dat is totaal niet erg. Denkt dat die persoon er meer van begrijpt dan jij......en je op die manier kan helpen.

Wat verwacht jij van een psycholoog?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:39

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:39

Tja weetje, ik sta er gewoon niet voor open.

En als je mij vraagt wat ik verwacht van een psycholoog, is dat iemand die zijn geld verdient met mijn problemen.

En of je dit dan wel opvat als onvolwassen-pubergedrag, dat weet ik niet haha

**Geplaatst**: 01-10-13 19:41

Geplaatst: 01-10-13 19:41

En daarom is het heel verstandig om naar de huisarts te gaan en aan te geven dat je hulp zoekt. Veel mensen denken dat je gek bent als je naar een psych gaat, juist niet, deze mensen zijn er voor om samen met hun patienten problemen aan te kaarten, uit te zoeken en juist door moeilijkheden bespreekbaar te maken en er over te praten lijken ze al tien keer minder erg. Ook kun je via een hulpverlener het gesprek met je ouders aangaan. Je doet nu niets anders dan excuses verzinnen waarom je niets wilt. Of is jouw eetprobleem al zover gevorderd dat je bang bent dat dat uitkomt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:45

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:45

Dat eet'probleem' is nog geen probleem en dat gaat het ook niet worden denk ik.

"Je doet nu niets anders dan excuses verzinnen waarom je niets wilt."
Dit bovenstaande ben ik absoluut niet mee eens.
Want als ik excuses of smoesjes zou verzinnen om niet te gaan, is dit niet serieus. Het lukt mij écht niet om over die drempel te stappen. Weet niet of je zelf in zo'n situatie hebt gezeten?
Heb namelijk meerdere mensen die mij erheen willen slepen omdat ze allemaal denken dat het zo makkelijk is.

**Geplaatst**: 01-10-13 19:45

Geplaatst: 01-10-13 19:45

Maakt niet uit. Zolang het voor jou maar duidelijk is.
Geen dingen doen waar je niet aan toe bent,anders werkt het toch niet.

Hoop wel dat je meer naar je gevoel gaat luisteren, herkennen en ze accepteren.
Niet er met je verstand tegenin gaan. Gewoon weer je honger voelen, de smaak van lekkere dingen en ook je boosheid uiten en huilen bij iets wat je verdrietig vind.

**Geplaatst**: 01-10-13 19:51

Geplaatst: 01-10-13 19:51

BenteMaxime schreef:
Van mij hoeft het namelijk ook niet 1,2,3 opgelost te worden

Die indruk geef je anders niet.

Waarom doe je dat jezelf aan? De dingen die jij beschrijft kan je wel op pauze willen zetten, maar die verergeren alleen maar. Op den duur wordt het zo'n puinboel dat je erin verzuipt. Nu is het moeilijk, maar straks is het moeilijker. Natuurlijk hoeft niks vanavond of morgen, maar ik zou toch echt op korte termijn gaan denken!

Neem bijvoorbeeld je eten: echt serieuze tekorten heb je nu nog niet opgebouwd, maar onderschat niet wat (niet) eten met je lijf doet. Een lage bloedsuikerspiegel heeft een enorm slecht effect op je humeur, veroorzaakt hoofdpijn en nog een boel andere klachten. In hoeverre herken je je bijvoorbeeld in het lijstje wat hier staat? Kijk even bij "Hoe herken je een hypo?" Een deel van hoe je je voelt, kan zeker door iets simpels als je maaltijden overslaan worden veroorzaakt of versterkt. Nu is het nog klein, maar als je straks die vitamine- en mineraaltekorten krijgt waar iemand het al over had, dan heeft dat veel serieuzere gevolgen. Een echte depressie bijvoorbeeld. Dan ben je heel, heel ver van huis en zie dat maar eens het hoofd te bieden... Laat staan dat er een eetstoornis aan ten grondslag ligt.

Ik wil je niet aan het schrikken maken, maar realiseer je alsjeblieft dat de problemen die je nu hebt alleen maar groeien als jij blijft wachten. Kom op meid, gun jezelf meer dan dat! Je hoeft echt niet met een reuzensprong te beginnen, maar neem eens een appel overdag en zeg eens wat kleins tegen je ouders (bijvoorbeeld over het weer, geen heel gesprek maar gewoon simpel contact maken om iets waar je onmogelijk ruzie om kan hebben). Heb je het idee dat je er echt zelf niet uitkomt: zoek hulp of steun, al vertel je het eerst maar tegen een vriendin.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 19:58

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 19:58

Wil je echt weten wat ik herken uit dat lijstje?
Ik loop al dágen rond met hoofdpijn, soms erg, soms minder erg.
Misselijk, heel af en toe. Soms word ik 's nachts wakker als er weer een stressvolle dag op me staat te wachten en dan word ik misselijk wakker.
Moe, ja dat ben ik. Maar dat komt ook omdat ik weinig slaap.
Trillen, ja, dat heeft iedereen als je lang niet eet. Overigens eet ik nu in de 2e pauze (12 uur) wel wat, een mandarijn of banaan of iets dergelijks.
Duizeligheid valt nog mee, af en toe. Bij de paardles als ik moet staan dan moet ik soms wel even gaan zitten ja, ook vanwege de hoofdpijn.
Ongeconcentreerd. JA. Een volle ja.

Je hebt ook gelijk dat als ik alles op een laag pitje zet, ik alleen maar dieper ga zinken..

**Geplaatst**: 01-10-13 20:04

Geplaatst: 01-10-13 20:04

Je vergeet een van je belangrijkste aandachtspunten: neerslachtigheid. Als ik een hypo heb (en dat had ik vroeger regelmatig omdat ik slecht at), barst ik uit het niets in janken uit en is alles zwarter dan zwart. Doe je voordeel met die kennis.

Je eetpatroon is van jou, daar hoef je je ouders of een hulpverlener niet bij te betrekken zolang dat nu nog niet nodig is.

Je zal zien dat je, als je eenmaal weer normaal eet, al een heel stuk lekkerder in je vel zit. Dat is ook een betere basis om de rest aan te pakken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 20:08

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 20:08

Ja, neerslachtigheid hoort er ook bij.
Al zie ik dat niet als speciaal punt van het weinige eten, want dat heb ik wel vaker.
Maar ja, zoals vanmiddag had ik zo'n moment.
Had trouwens nog niks gegeten op dat moment (wel gedronken) en was ook meteen klaar met alles.
Hoofdpijn, moe, kon inderdaad wel janken ja.

**Geplaatst**: 01-10-13 20:09

Geplaatst: 01-10-13 20:09

Ik heb ook veel van die klachten,maar dat heeft te maken met mijn chronische ziekte.
In dat opzicht kan ik dus niet begrijpen waarom je jezelf zoiets vrijwillig gaat aan doen.

Denk ook dat al deze klachten je het nog moeilijker maken om je gedachtes positief te maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 20:10

Re: Het rijtje in mijn hoofd is niet meer te vinden...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 20:10

Dat weinige eten gebeurd niet gewoon om niks.. Omdat ik het leuk vind ofzo..

Nomineer dit bericht ×