Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-07-13 07:34

Geplaatst: 20-07-13 07:34

Ik meld mensen altijd direct aan bij de arbo arts als ze zich ziek melden met dergelijke klachten, in belang van de werkgever en werknemer. Zoals deze zelf zegt is hij er om de mensen te helpen beter te worden. Ik denk ook dat het oordeel zou zijn geweest van de arbo arts dat je niet mag werken, maar bijv. wel even een kop koffie moet gaan drinken met je collega's om het contact te onderhouden. Waar ik altijd wel een beetje moeite mee heb is dat alles thuis wel gewoon doorgaat, dus idd bijvoorbeeld stress van de bouwvakkers. Dat kan dan wel en stress van je werk niet. Zo zijn er ook mensen met bijv. een burnout die zorgen voor zieke ouders etc. En daar kunnen ze dan geen "vrij" van nemen, zodat de klacht blijft bestaan en de werkgever of collega's daar de nadelen van ondervinden. Ook aan die kant moet hulp ingeschakeld worden. Ik denk wel dat je in deze beroepsgroep goed jezelf in de gaten moet houden. Ik heb geen verstand van hoog sensitiviteit, maar is het dan niet juist nog moeilijker om maatschappelijk werker te zijn en mensen met issues om je heen te hebben?

**Geplaatst**: 21-07-13 10:36

Geplaatst: 21-07-13 10:36

Locanda schreef:
Kun je binnen jouw bedrijf niet tijdelijk een andere functie gaan uitvoeren?
Want beide opties die je aangeeft lijken mij niet goed. Of wat minder uren maken?
Edit: zie dat je je inmiddels ziek hebt gemeld, maar benut deze tijd dan om aan jezelf te werken.

Mee eens. Ik gaf al eerder aan blijft gedeeltelijk werken en doe i.o.m. je werkgever passend werk. Thuis gaat het ook gewoon door en werk, evt. aangepast, kan juist een stuk afleiding zijn.
Twee weken thuiszitten lost het probleem niet op. Heeft je huisarts je niet doorverwezen voor hulp? Dat lijkt mij gezien wat in je OP staat van essentieel belang.

**Geplaatst**: 21-07-13 12:38

Geplaatst: 21-07-13 12:38

Twee weken niet werken is helemaal niet verkeerd.
Wel is het verstandig om bezig te blijven.
Niet te lang van het werk wegblijven, daar ben ik het wel mee eens.

**Geplaatst**: 21-07-13 12:53

Re: Moet ik me ziekmelden of niet?

Geplaatst: 21-07-13 12:53

Ik ben nogal allergisch voor mensen die zeggen dat je vooral moet blijven werken en niet thuis moet gaan zitten. Je gaat niet zomaar thuis zitten en het kan ook een valkuil zijn om maar bezig te blijven en over je problemen heen te gaan lopen. Als je thuis gaat zitten zal je de problemen eerder onder ogen komen, dat heeft niks te maken met een slachtofferrol maar doet je eerder stilstaan bij je problemen.
Ik denk dat het slim is van de TS om eerst eens te gaan kijken waar dit vandaan komt voordat ze medicatie naar binnen propt en weer verder gaat. Dat je zwanger bent helpt er niet aan mee. Sterkte TS.

**Geplaatst**: 21-07-13 20:37

Geplaatst: 21-07-13 20:37

Molzebeer schreef:
Ik zit sinds dinsdag thuis en dat was de juiste beslissing voor mij. De huisarts gaf aan dat ik twee weken niets moet doen dat we dan gaan kijken naar hulp ed. Mijn leidinggevende heeft dit advies overgenomen, ik zag er "gelukkig" heel slecht uit dinsdag dus het was haar snel duidelijk dat het echt niet ging. Ik keek o.a. heel wazig omdat ik dubbel zag. Ik heb nog een aantal gesprekken gedaan voor overdracht en toen kon ik naar huis. Ze gaan me nu ook 2 a 3 weken niet bellen. Over 3 weken naar de bedrijfsarts.

Heel fijn, dat je "gehoord bent" op het moment dat je an de bel trok!!
Als je dubbelziet, zie je denk ik letterlijk scheel van vermoeidheid.

Molzebeer schreef:
De laatste dagen zijn raar geweest. Ik ben niet ziek maar ook weer wel. Ik kan bijna niets doen zonder beroerd te worden. Maar echt niets doen vind ik moeilijk. Ik ben bijv. even bij mijn opa en oma op bezoek geweest maar kwam er kapot vandaan. Gister boodschappen gedaan, ging ook al niet. Dus vandaag maar niets. Ik kan eigenlijk alleen maar slapen, heel vreemd!

Als je zo uitgeput bent, IS "niets doen" idd erg lastig, maar wel het enige dat helpt.

Molzebeer schreef:
Maar er is wel een stuk stress van me af gevallen nu wat al heel fijn is. Ik slaap ook wat beter. Nog wel paniekaanvallen maar wel wat minder.

Gelukkig maar - paniekaanvallen maken, dat je lichaam weer opnieuw in "ight/ flight/ freeze" mode gaat (en dat is heel zwaar) dus alles wat dat vermindert is pure winst.

**Geplaatst**: 21-07-13 20:43

Geplaatst: 21-07-13 20:43

Yinnar schreef:
(...)blijft gedeeltelijk werken en doe i.o.m. je werkgever passend werk. Thuis gaat het ook gewoon door en werk, evt. aangepast, kan juist een stuk afleiding zijn.

Gesteld dat afleiding nodig zou zijn. (Z klinkt het verhaal van TS mij nadrukkleijk niet in de oren. Wie piekert heeft wellicht iets aan afleiding - wie uitgeput is, niet. Wie uitgeput is, heeft rust nodig.)

Yinnar schreef:
Twee weken thuiszitten lost het probleem niet op. Heeft je huisarts je niet doorverwezen voor hulp? Dat lijkt mij gezien wat in je OP staat van essentieel belang.

Hangt af, van wat je precies ziet als "het" probleem.
Niemand heeft beweerd, dat het met 2 weken allemaal over en klaar is. Maar wellicht dat nadenken over "'wat nu de juiste weg is' - wat is/zijn het/de probleem/en; en wat kan daar zoal aan gedaan worden" beter gaat, als de TS niet meer scheelkijkt van vermoeidheid.

**Geplaatst**: 21-07-13 20:47

Geplaatst: 21-07-13 20:47

Juist omdat je hoog sensitief bent, ik ook en in deze situatie zou ik juist wel ziek melden. Waarom? je hebt in ieder geval rust voor jezelf nodig.

Mensen die niet hoog sensitief zijn hebben geen idee hoe dit is en hoe snel je overprikkelt kan raken en zullen ook geneigd zijn meteen te roepen dat je je niet ziek moet melden, maar rust voor jezelf is nu belangrijk om op te kunnen laden, dat is 1.

Daarna ga je naar de huisarts en arbo arts voor advies en hoe te bespreken hoe het nu verder moet, maar stop in ieder geval wel even met werken zodat je tot jezelf kunt komen, juist met sensitiviteit is dat een enorm belangrijke factor.

Succes!

**Geplaatst**: 22-07-13 12:04

Geplaatst: 22-07-13 12:04

Janneke2 schreef:
Hangt af, van wat je precies ziet als "het" probleem.
Niemand heeft beweerd, dat het met 2 weken allemaal over en klaar is. Maar wellicht dat nadenken over "'wat nu de juiste weg is' - wat is/zijn het/de probleem/en; en wat kan daar zoal aan gedaan worden" beter gaat, als de TS niet meer scheelkijkt van vermoeidheid.

Molzebeer schreef:
Maar ik ben hopeloos labiel, wat erger wordt nu ik ook nog zwanger ben (5 weken, niet gepland wel gewenst) maar het was daarvoor ook al zo.

en denk soms aan automutilatie en zelfs zelfdoding Ik heb het gevoel dat ik verdrink.

Uhm...dit probleem??????? Of vind jij dit geen probleem? Hulp zoeken is van essentieel belang. Temeer ook omdat ze heeft aangegeven in haar OP dat haar moeder last heeft van depressies. Een depressie is voor ongeveer 40% erfelijk bepaald. Het "zit in je genen". Mensen waarvan de ouders depressief zijn lopen een groter risico om ook depressief te raken.

De vermoeidheid zal naar alle waarschijnlijkheid verergerd worden door de zwangerschap. Dit zal t.z.t. minder worden. Ze zit echter pas in een vroeg stadium van de zwangerschap en dit kan dus nog even duren. Wachten hierop is niet verstandig. Nu al een doorverwijzing vragen voor hulp via de huisarts is belangrijk om niet verder af te glijden. Er zal i.v.m. met wachtlijsten misschien niet direct ruimte zijn dus beter nu actie dan later wat betekent nog langer wachten terwijl hulp NU noodzakelijk is.

Verder blijf ik van mening dat werk afleiding moet zijn bij dit soort klachten. Aangepast en evt. in minder uren en daarnaast adequate begeleiding. Daar kan jij het niet mee eens zijn en dat is jouw goed recht. Ik zit al te lang in dit vak om te hebben ervaren wat thuiszitten met mensen in een dergelijke situatie kan doen. We zullen het dan ook niet eens worden hierover maar dat maakt niet uit. De vraag van TS in de OP was wat moet ik doen? Wat ik aangeef is mijn mening. Het is aan TS om te doen met het commentaar wat ze wil.

**Geplaatst**: 22-07-13 12:23

Geplaatst: 22-07-13 12:23

Hoi Yinnar,
ik heb zeer consekwent het gevoel, dat jij iets anders "hoort" dan ik "zeg".
Nu kunnen daar allerlei redenen voor zijn - en soms kan het erg zinnig zijn, om dat uit te zoeken. Maar als ik letterlijk opschrijf "niemand heeft beweerd, dat dit in 2 weken over en klaar is" en "het hangt er van af, wat je precies ziet als het probleem" - dan vind ik, dat ik erken dat er tenminste 1, en wellicht meerdere problemen zijn.
Dan is het toch wat vreemd om te lezen: "Uhm...dit probleem??????? Of vind jij dit geen probleem?"
Het klinkt zelfs wat agressief, eerlijk gezegd...

Yinnar schreef:
Een depressie is voor ongeveer 40% erfelijk bepaald. Het "zit in je genen". Mensen waarvan de ouders depressief zijn lopen een groter risico om ook depressief te raken.

And please: gooi de dingen niet door elkaar.
Uitspraak 2 (wie depressieve ouders heeft/ had...) is idd waar.
Maar of dat te maken heeft met uitspraak 1 (dat het in je genen zou zitten) dat staat echt nog te bezien. (En aangezien haar moeder NU depressief is, zie OP, en TS niet sprak over toen ze een klein meisje was, is het "alleen maar" een extra belasting in het hier en nu.)

Yinnar schreef:
Verder blijf ik van mening dat werk afleiding moet zijn bij dit soort klachten.

Okee - als je het zo opschrijft, lees ik dit als "klusjes doen". (Wat toch net iets anders is, in mijn oren, dan "blijven werken is goed".)
Als de periode 'scheel zien van vermoeidheid' over is, zou dat zinnig kunnen zijn, maar op dit moment is het speculatie.

Yinnar schreef:
Ik zit al te lang in dit vak om te hebben ervaren wat thuiszitten met mensen in een dergelijke situatie kan doen.

Ja en nee - en andermaal mijn pleidooi, om de dingen niet door elkaar te klutsen.
Ik geloof grif, dat je al lang bij het UWV werkt en ik geloof grif, dat je daarin veel hebt gezien.

Maar vanuit 'de wetenschap' zeg ik, dat je bij het UWV geen blanco bepaling kunt doen.
Ik ben vooralsnog bereid te geloven dat die mensen, die "niet tijdig teruggaan" vaak niet meer teugkomen op hun werkplek.
En dan wie af en toe langsgaat op de koffie vaker de weg terug vindt.
Maar wellicht hadden die mensen een gegronde reden, was hun vermoeidheid (en wellicht ook zaken als: het gepest worden of wat dan ook) simpelweg te ver heen.
En iemand die te ver heen is dwingen tot *iets* gaat sowieso niet werken.
(Stel: afdeling speculatie - ga je braaf, op "advies" van het UWV koffiedrinken, word je als kneus afgedaan door je chef... Want dat soort chefs, daar doet de arbo niets aan, al staat dat wel in de wet. En vaak staan dit soort chefs niet eens in de gevalsbeschrijving.)

We zullen het dan ook niet eens worden hierover maar dat maakt niet uit. De vraag van TS in de OP was wat moet ik doen? Wat ik aangeef is mijn mening. Het is aan TS om te doen met het commentaar wat ze wil.[/quote]

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-07-13 17:24

Geplaatst door de TopicStarter : 22-07-13 17:24

Wat een reacties weer! Ik had gister een heel verhaal getypt maar die was ik op eens weer kwijt dus nu een nieuwe poging.

Ik denk dat het goed is dat ik thuis zit. Dit speelt namelijk al minstens een half jaar tot een jaar. Gevoelens van overbelasting waarvan ik hoopte dat ze met de tijd weer zouden verdwijnen. Het was immers ook een belastend jaar (relatie over, verhuisd, nieuwe baan, afstuderen, weer verhuisd, voor het eerst alleen enz). Omdat ik weet dat ik rustig aan moet doen om goed te kunnen functioneren heb ik dit ook getracht te doen maar toch is het ergens mis gegaan. De zwangerschap en een crisis op het werk waren de druppel.

Ik ben echt uitgeput (gedeeltelijk ook vast van de zwangerschap). Afleiding vind ik juist geen goed idee voor mijzelf, juist stilstaan en nadenken lijkt me nu op zijn plek (uiteindelijk wil ik natuurlijk weer van alles gaan doen, maar dat lukt nu echt niet heb ik gemerkt). Ik zit niet te piekeren of te kniezen. Ik ben veel te lang doorgegaan zie ik nu en van doorgaan werd het niet beter. Thuis staat het ook allemaal zo goed als stil want ik heb ook geen energie om mijn huis schoon te maken. Ik kan even iets doen (denk aan 10 minuten met de hond lopen) en ben vervolgens weer een paar uur kapot (moe, draaierig etc.). Heel bizar! We waren zaterdag naar de bouwmarkt voor tegeltjes voor de keuken en mijn vriend moest ik steeds vastpakken omdat ik een paar keer bijna onderuit ging. Nu heb ik dus een voordeur verbod, ik mag van mijn vriend de deur niet meer uit. Hij moet maar tegeltjes uitzoeken..

Ik vind het heel moeilijk dat ik de deur niet uit "mag" en doe het stiekem dus wel. Vandaag een paar baantjes getrokken in het binnenzwembad waar ik naast woon, er was verder vrijwel niemand want wie gaat daar heen met dit weer. Was fijn. En morgen zou ik naar mijn yogales willen. En dan doe ik verder 2 dutjes en verder niets. Maar dat wil hij dus niet hebben, bang dat ik onderuit ga. Ik wil graag "iets" doen, hoe klein ook. Bijv.dag 1 hond uitlaten, dag 2 yoga, dag 3 naar de bibliotheek. Ik kan dus echt heel weinig. Van het idee koffie te moeten drinken op mijn werk schiet ik in de stress! Terwijl ik eerder heel gek op mijn werk was, maar ik denk dat ik het nodig heb om afstand te nemen en als ik er heen ga, blijft het werk in mijn hoofd zitten. Maar ik zou ook graag van een professional willen horen wat nu verstandig is.

Hulp lijkt me ook wel een goed idee. Ik heb wel behoefte om met iemand te praten maar ben ook weer sceptisch omdat ik mij in het verleden (hulpverleningsverleden) niet begrepen en gehoord voelde. Ik zou het liefst iemand zien die speciaal verstand heeft van hsp. Daarnaast ben ik zelf natuurlijk hulpverlener wat iets aannemen van iemand anders ook moeilijk maakt. Ik ben ook vreselijk eigenwijs geef ik toe.

Ik woon vrijwel naast mijn werk, dat helpt ook niet echt in het afstand nemen maar maakt de stap om terug te gaan ook weer kleiner.

Ik denk eerlijk gezegd ergens dat 24 uur werken in mijn vakgebied voor mij misschien wel te zwaar is, op de lange termijn. Maar ik vind dat heel moeilijk te accepteren want er zijn maar weinig mensen die dat begrijpen. Aan de andere kant, het is mijn leven, je leeft maar 1 keer en ik ben niet gelukkig dus ik moet er wat aan doen. Misschien wil ik wel helemaal stoppen straks. Maar ik weet het nog niet, ik denk er over na. Als 24 uur werken me nu al te veel is, hoe moet dat dan straks als ik een kindje heb? Daar maak ik me wel zorgen over. Mijn vriend is lange dagen weg, van 8.30 tot 19.00 minstens. Met 24 uur werken lukt het me vaak al niet om te koken ed.

Ik hou al rekening met mijn "beperkingen" zolang ik mij kan herinneren. Bijvoorbeeld op de basisschool moest ik in de middagpauze naar huis om bij te komen ook al was er niemand thuis. Op de middelbare school smeekte ik leraren al om me geen proefwerken aan het eind van de middag te laten inhalen omdat ik dat niet trok. Mijn verzuim was ook veel te hoog maar mijn cijfers goed. Het HBO heb ik ook met hangen en wurgen gered, ook al deed ik er 6 jaar over (terwijl ik slim genoeg ben om het in 3 te doen). Toen ik van het HBO af kwam ben ik 20 uur gaan werken, met het idee van dat moet toch lukken. In een functie zonder veel verantwoordelijkheid lukte dat ook. Toen moest ik meer gaan werken want ik moest ervan leven (relatie over) en kreeg ik een verantwoordelijkere functie icm wisselende prive omstandigheden. Daar ergens is het mis gegaan denk ik. Ik denk dat mijn draagkracht gewoon niet zo hoog is. Dat vind ik dan weer moeilijk te accepteren en te verantwoorden.

In een ideale functie zonder stress, verantwoordelijkheid en weinig prikkels kon ik in het verleden 28 uur werken toen ik nog thuis woonde en verder geen verantwoordelijkheden had. 21 uur in een functie met wat meer stress en prikkels ging redelijk tot acceptabel maar dan kon ik niet meer koken ed, dan ben ik kapot. Wat toch een probleem wordt met een kind.

Dat is ongeveer mijn draagkracht en die is dus niet zo hoog. Ik geloof zelf niet echt in de veranderbaarheid hiervan omdat dit werkelijk mijn hele leven al speelt. Mijn moeder is zo, mijn tante is zo, mijn nichtje ook. Mijn zusje kan dan wel weer alles wat ik niet kan. Ik bedoel dit verder niet als zielig doen, ik heb een heel leuk leven (al voelt dat nu even niet zo) maar meer als een opsomming van mijn gedachtes. Zo van, dit zijn mijn ervaringen en gedachtes, wat moet ik hier nu mee.

Nomineer dit bericht ×