Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-05-13 20:19

Geplaatst: 28-05-13 20:19

Ik zou wel een ervaring willen delen..
Mijn opa heeft 7/8(?) jaar geleden maagkanker gehad.
Heel stom, hij ging voor iets anders naar het ziekenhuis.
Ik was toen 13/14, nog erg jong en het enige wat ik in mijn hoofd had was: hij gaat dood.
Ik durfde ook niet naar hem toe te lopen toen hij nog thuis was en het vertelde. ooh wat was ik bang

Ben ook wel opgelucht dat ze er toen achter kwamen.
Maar goed, hij kreeg een operatie en er werd een stuk van zijn maag weg gehaald.
Alles goed gegaan gelukkig.
Ik weet nog dat ik een weekend weg ben geweest en dat ik toen bij hem kwam en dat die moest huilen.
Dat vergeet ik echt nooit meer. Hij is uiteindelijk genezen (gelukkig :oo

)
Ik weet niet goed hoe het is om iemand van heel dichtbij mee te maken.
Ik ben blij dat hij genezen is, en het is ook niet weer terug gekomen.
Het hoeft dus niet altijd slecht af te lopen..

Verder, iedereen sterkte! Y;(

**Geplaatst**: 29-05-13 09:02

Geplaatst: 29-05-13 09:02

Op zoek naar iets van steun, hulp, tips stuit ik op Bokt op dit topic. Normaal post ik niet zulke prive dingen op internet, maar nu heb ik toch behoefte mijn hart te luchten. Mijn ouders wil ik er niet te veel mee lastig vallen, zij hebben het al zwaar genoeg. Mijn partner is op zijn werk, dus die kan ik nu ook moeilijk effe bellen. Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen, al was het maar met een steuntje in de rug.

Ik heb maar 1 zus en zij is 3,5 jaar ouder (nu 43 dus). Sinds vorig jaar september weten we dat zij Kahler heeft. Zij heeft al een chemo-kuur van 3 ondergaan en het leek stil te staan. Helaas is 2 weken geleden geconstateerd dat het terug was. Nu zit ze dus aan de tweede chemo-ronde en dit wordt waarschijnlijk (niks lijkt in ziekenhuizen zeker te zijn als het op plan van aanpak aankomt) gevolgd door een stamceltransplantatie van haar eigen stamcellen. (die zijn al geoogst). Al met al heb ik de afgelopen maanden mij vast gehouden aan het feit dat mijn zus nog jong is en dat een levensverwachting van 10 tot 20 jaar te verwachten kan zijn, mits chemo en transplantatie aan slaan. Maar ach... dat zal wel loslopen toch?

Het feit dat het binnen enkele maanden al weer terug is, hoewel dat vaker voorkomt, heeft mij echter een flinke klap gegeven. Ik hoor nu verhalen over hoe zij en haar partner zich toch ook voorbereiden op wellicht een kortere levensverwachting dan mijn beoogde en volgehouden 20 jaar. Ook omdat de stamceltrans niet zonder risico is. Ik begin mij steeds meer en meer, volledig tegen mijn zin in, te beseffen dat het best kan zijn dat ik over 5 of 10 jaar geen zus meer heb. Maar daar wil ik helemaal niet aan! Wij zouden beiden oude dametjes worden die als we 80 en 83 zijn gezellig bij elkaar op de koffie zitten te babbelen over hoe ik in onze tienertijd haar boos en vooral ongerust kon maken omdat ik mijn pony in volle rengalop over het strand liet gaan.

In september wordt ik 40 en mijn man vroeg gisteren hoe ik dat wilde gaan vieren. Ik weet het niet... is mijn zus er dan nog? kan ik vieren dat ik 40 wordt als zij misschien niet eens de 50 gaat halen? Kan ik voorbereidingen treffen voor een feessie terwijl zij er misschien door haar behandelingen niet bij kan zijn? Kan ik deze mijlpijl vieren zonder mijn zus erbij? Ik weet het niet. 1 ding weet ik wel: hoe ik het ook vier, ik hoef geen cadeau. Geef mij maar geld voor onderzoek naar kanker. Of nog liever: geef mij mijn gezonde zus terug!

Ik ben nu op zoek naar hoe hiermee om te gaan. Ik heb vaker sterfgevallen gehad in de familie, maar dat waren opa's en oma's op een (ook al was het verdrietig) stervenswaardige leeftijd. En van dit weten we gewoon niet hoe het lopen gaat. Heeft ze nog een jaar, nog 5 of toch 20? Het is allemaal nog zo onduidelijk en ongrijpbaar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-05-13 16:37

Re: Kanker: ervaringen uitwisselen en elkaar steunen!

Geplaatst door de TopicStarter : 29-05-13 16:37

Je zus zo ziek zien zijn moet ontzettend zwaar zijn.. Je zult je wel ontzettend machteloos voelen, maar ondanks dat je het gevoel hebt dat je niks kunt doen, zijn er toch dingen waarmee je je zus waarschijnlijk heel blij maakt en je jezelf voldaan en betrokken voelt.
Ik heb geen idee hoe vaak je haar ziet en wat jullie samen doen natuurlijk, maar gewoon die kleine dingetjes. Haar favoriete tijdschrift voor haar kopen en even langsbrengen. Als ze moe is korte bezoekjes brengen. Keertje helpen als ze zelf iets niet kan.
En veel samen praten, mits zij er zelf over wil praten. Maar misschien door met haar te praten over hoe zij 'de toekomst' ziet, dat jij je er ook al anders over gaat voelen. En dingen samen doen die jullie altijd al wilden doen! Want misschien heb je nog tien jaar, maar - niet ontmoedigend bedoeld - misschien nog maar één jaar.
En wat betreft je verjaardag, als jij je vrolijk genoeg voelt om het te vieren weet ik bijna zeker dat je je zus je dit gunt! En als het mogelijk is dat ze erbij kan zijn, misschien dat ze af en toe even op bed kan liggen of iets dergelijks, kun je het toch met elkaar vieren. Want dat is waar het om gaat, zeker als je ziek bent. Het leven vieren! Vieren dat jij de 40 jaar hebt gehaald en vieren dat zij er nog is! (want daar gaan we natuurlijk vanuit!)

Hééél veel sterkte in ieder geval. En mocht je er gewoon echt niet meer uitkomen, het kan heel fijn zijn om eens met iemand (maatschappelijk werkster e.d.) te praten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-06-13 11:01

Geplaatst door de TopicStarter : 22-06-13 11:01

Hoe gaat het hier met iedereen?

**Geplaatst**: 22-06-13 23:24

Geplaatst: 22-06-13 23:24

Ook hier mijn ervaring.
6 februari 2012 om 5 over half 8 's avond sheb ik mijn moeder op 57 jarige leeftijd verloren aan kanker.
Het begon in 2009. Haar buik was erg dik en na veel aandringen ging ze eindelijk naar de huisarts. Die stuurde haar door naar het ziekenhuis en daar kreeg ze het veschrikkelijke nieuws. Mijn moeder had eierstokkanker en er zat een gezwel van 8 kilo in haar buik.
Ze werd direct geopereerd. Dit kon alleen als men het vloeistof uit het gezwel liet lopen. Helaas ging het daar fout en kwam er wat in de buikholte terecht.

Na enkele behandelingen werd mijn moeder gezond verklaard en gingen we verder. Tot ze in 2010 in bed kwam met griepverschijnselen. Ze voelde zich erg moe.
Enkele keren de huisarts laten komen en ach was niks ernstigs. Tot mam wakker werd en haar mondhoek scheef hing. Mijn pa heeft in paniek 112 gebeld en ook de invallende huisarts kwam weer langs. Hij had het lef om mijn pa te vragen waarom mijn pap in paniek belde Toen ben ik uit de school geklapt. Ik was zooo kwaad. Een begin van een ellenlang traject bleek.
Want pas na veel pijn en moeite kwam mijn mam in het ziekenhuis.

Mijn mam werd behandeld als een beroerte patient. Tot we op een avond kwamen en mijn mam op de po lag, in slaap, onder de stront en haar eten koud naast het bed.
Toen ben ik zooo kwaad geworden. Haar mede patiënten op de kamer zeiden dat ze al de hele dag niks anders deed dan slapen. Met een hoop heisa en veel kwaad maken werd mijn moeder eindelijk overgebrachtnaar Groningen waar mijn moeder gezwel bleek te hebben aan de hersenstam waardoor haar hersenvocht niet weg kon.
Een zware operatie volgde. Maar ook daar kwam ze door en met veel pijn en moeite kwam mijn mam in mei 2011 thuis.

Oktober 2011 ging het weer helemaal mis. Mam brak uit het niets haar bovenbeen. Weer naar het ziekenhuis en ze werd geopereerd. Uiteindelijk mocht ze revalideren in een verzorgingstehuis. Helaas wisten we eigenlijk toen al dat het mis was. De kanker zat door haar hele lichaam en ook in haar botten. 4 februari 2012 was de laatste dag dat ze bij kennis was en hebben we afscheid genomen. Samen met mijn pap heb ik de wake gehouden en op 6 februari hebben we afscheid moeten nemen van de sterkste vrouw in ons leven.

**Geplaatst**: 24-06-13 15:27

Re: Kanker: ervaringen uitwisselen en elkaar steunen!

Geplaatst: 24-06-13 15:27

Wat een heftige verhalen. Heel veel sterkte iedereen.

Ik wil me ook graag aansluiten in het topic.

Ik had al een tijdje last van me buik, me buik leek ook wel scheef. Na bezoekjes bij de huisarts kreeg ik als antwoord je heb scheve buikspieren. Paardrijden ging ook steeds moeizamer veel steken in de buik bij draven.

Toen ik stage ging lopen in maart werden de steken zo erg dat ik de trap niet meer op kon lopen. Hier 2 dagen nog mee rond gelopen. Eigenlijk bang voor wat er uit ging komen, toen was ik bang voor een blinde darm ontsteking achter afgezien was dat het maar.

Op de seh aangekomen ben ik 2 dagen onderzocht. Hier kwam uit dat ik een tumor in me buik had van 30 cm groot en 20 cm dik vanuit me eierstok. Ik moest met spoed geopereerd worden en dan zou er door de patholoog getest worden met voor kanker ze te maken hadden en welke behandeling ik nodig had.

2 dagen later werd ik geopereerd, de operatie was succesvol verlopen en de gehele tumor was verwijderd. Nu was het wachten op de uitslag. Hier kwam uit dat ik een zeldzame agressieve vorm van eierstokkanker had. 3 weken na de operatie moest ik voor controle een mri, de uitslag hier van was kort gezegd poedersuiker. De kanker was uitgezaaid naar 2 lymfeklieren zo ver ze konden zien. Ik moest met spoed weer geopereerd worden. Tijdens de operatie kwamen ze er achter dat het ook uitgezaaid was naar mijn middenrif, blaas, darm schort en blinde darm. Ook was er te zien dat mijn enige over gebleven eierstok vergroot was. Doordat ik zelf nog 20 was hebben ze zoveel mogelijk van mijn eierstok en eicellen laten zitten en alleen slechte Weefsel weg gesneden.

Door de uitzaaiingen moest ik starten met chemokuren de Bep kuren om precies te zijn. Dit hield in dat ik 4 kuren kreeg. De kuren hielden in dat ik 5 dagen in het zieken huis moest blijven elke dag 2 soorten chemotherpien kreeg dan 2 dagen bij komen weer 1 dag chemotherapie 5 dagen bij komen en dan 1dag chemotherapie dan weer 5 dagen rust. Dit bijelkaar was dan 1 chemokuren na de laatste 5 dagen rust begon alles weer opnieuw.
Dit bijelkaar heeft een half jaar geduurd, het was merendeels in de zomer vakantie, 24 augustus 2012 had ik de laatste kuur afgerond en 3 september ging ik weer veder met me opleiding( hbo verpleegkunde)

Alles is voor me gevoel langs me heen gegaan alles ging zo snel amper de tijd gehad om te reageren.
Nu moet ik elke maand bloedprikken en elke 3 maanden op de mri en x thorax.

Het moeilijkste toen vond ik me haar verliezen.

Ik heb eigenlijk noot eerder steun of iets gezocht. Had altijd in me hoofd ik redt het wel heb geen hulp nodig. Maar ik merk dat het soms fijn is om je verhaal kwijt te kunnen.

Ik hoop dat ik ook andere mensen kan helpen in het topic en als er vragen zijn mag je ze altijd stellen.

Nomineer dit bericht ×