Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 18:34

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 18:34

Sizzle schreef:
Ze spreekt zichzelf juist helemaal niet tegen. Het is mij in de hele OP glashelder dat ze JUIST NIET vind dat het verliezers zijn en daarom niet van de term vechten/verliezen houdt.

De onderste quote is een potentiele conclusie die men kan trekken uit het gebruik van het begrip vechten/verliezen. Dat is dus geen persoonlijk statement van TS.

$_/-\o_$
Jij verwoord het precies.
Dankjewel.

Joyce_ ook dankjewel! Fijn om te horen dat je het met me eens bent in dit geval. Ik ben het helemaal eens met je post.

Ik vind die quote van Sonja89 ook heel mooi gezegd!

Magda_90, ik hoop dat je me nu beter begrijpt.

Laatst bijgewerkt door LoveBodin op 03-05-13 18:35, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 18:34

Geplaatst: 03-05-13 18:34

Interessant topic! Ik heb ook kanker gehad, en heb zeker gevochten. Ik heb het idee dat iedereen die kanker krijgt, vecht. De mensen die niet (meer) vechten voelen dat ze het niet gaan redden. En er zijn mensen die vechten, en het toch niet redden. Dat heb ik ook van dichtbij meegemaakt (meermalen). Ik denk dat de issue niet is of men wel of niet vecht. Iedereen doet wat ie aanvoelt dat ie moet doen in die situatie. De term 'gevochten en verloren' wil niet zeggen dat iemand gefaald heeft. Ik vermoed zelf dat de mensen die zelf kanker krijgen niet zitten met deze woorden, wel de mensen eromheen. En dat is logisch, want die staan -voor hun gevoel dan- aan de zijlijn, en hebben meer ruimte dan de patiënt om daarover na te denken. Ik was echt niet bezig met de vraag of ik voldoende vocht. Ergens kies je er ook niet voor om te vechten, je doet wat je ingegeven wordt. Je wilt leven dus je duikt in de stroom van behandelingen.

Gevochten en toch verloren: dat woord verloren is enkel bedoeld om aan te geven dat iemand iets kwijtgeraakt is nl. zijn leven. Een van de letterlijke betekenissen (kijk maar op http://nl.wiktionary.org/wiki/verliezen). Het lastige is dat een woord vaak meerdere betekenissen heeft, bijv. ook het niet redden, het niet kunnen winnen. En dat kan je als passief beschouwen, maar ook als actief. En het laatste is niet wat men bedoelt -ik denk dat er ook geen ziel in de omgeving is die dat ooit zou denken-. Dat zou ook idioot zijn, want iedereen heeft het recht om te kiezen hoe en of hij zich laat behandelen. Zo wordt het ook gesteld bij het begin van je behandeling: je kiest altijd nog zelf voor behandelen of niet, en je kunt altijd een bepaalde behandeling weigeren of gaan voor een alternatief.

Eigenlijk voel ik het dus dat ik gevochten en gewonnen -afkloppen- heb, maar als ik het niet gered had had ik het zeker niet gevoeld alsof ik te weinig gevochten en verloren zou hebben.

Laatst bijgewerkt door stefje op 03-05-13 18:36, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 18:35

Geplaatst: 03-05-13 18:35

TS: ik heb er even over nagedacht, want voor mij klinkt het ook logisch in de oren 'vechten/strijden' tegen kanker.

Ik ben mijn moeder op 14-jarige leeftijd aan kanker verloren. Zij heeft ook gevochten, zeg maar, als in: zich niet neerleggen bij de diagnose (toen ze terminaal was), elke alternatieve therapie proberen, supergezond leven enz enz. Toch is ze hervallen en uiteindelijk overleden aan kanker.

Ik persoonlijk denk het volgende: kanker is iets behoorlijk ongrijpbaar, oa door de uitzaaiingen, omdat je, eenmaal genezen, toch nog kan hervallen. Ik denk dat dat behoorlijk beangstigend kan zijn voor mensen die kanker hebben, dat ongrijpbare. Als je dan spreekt over een strijd of een gevecht, eis je een beetje controle terug. Dit is misschien (zeker weten...) wel "nep-controle", maar dat kan je wel moed geven! Door te stellen dat jij wél vecht, ook al is het meer een zaak van geluk of je het overleeft of niet (als je alle behandelingen/chemo etc volgt), lijkt het alsof je terug meer controle over het proces hebt, en dus ook over de afloop... Dat maakt het allemaal misschien wat draaglijker.

Dat waren alleszins mijn gedachten erbij

**Geplaatst**: 03-05-13 18:38

Geplaatst: 03-05-13 18:38

Solleke_Noah schreef:
... Door te stellen dat jij wél vecht, ook al is het meer een zaak van geluk of je het overleeft of niet (als je alle behandelingen/chemo etc volgt), lijkt het alsof je terug meer controle over het proces hebt, en dus ook over de afloop... Dat maakt het allemaal misschien wat draaglijker.

Helemaal mee eens!

**Geplaatst**: 03-05-13 18:38

Geplaatst: 03-05-13 18:38

stefje schreef:
Interessant topic! Ik heb ook kanker gehad, en heb zeker gevochten. Ik heb het idee dat iedereen die kanker krijgt, vecht. De mensen die niet (meer) vechten voelen dat ze het niet gaan redden.

En die aanvaarden het, zoals men het dan formuleert.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 18:40

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 18:40

Solleke_noah en stefje, bedankt voor jullie bijdragen!
Vooral stefje, erg interessant om te lezen hoe jij het zelf beleeft hebt.
Mijn OP is natuurlijk ook geschreven vanuit iemand van de zijlijn, en ik hoewel ik je gevoel (hopelijk) nooit mee zal maken, denk ik dat ik het toch wel snap.

Solleke_noah, zeker de quote die stefje quotte, vind ik erg mooi. Het stellen dat je vecht, om toch die controle te hebben, terwijl het vaak geluk is of niet.

Wat vinden jullie trouwens van mensen die zeggen dat ze gewonnen hebben, vooral omdat ze zo positief waren?

**Geplaatst**: 03-05-13 18:45

Geplaatst: 03-05-13 18:45

LoveBodin schreef:
Solleke_noah en stefje, bedankt voor jullie bijdragen!
Vooral stefje, erg interessant om te lezen hoe jij het zelf beleeft hebt.
Mijn OP is natuurlijk ook geschreven vanuit iemand van de zijlijn, en ik hoewel ik je gevoel (hopelijk) nooit mee zal maken, denk ik dat ik het toch wel snap.

Solleke_noah, zeker de quote die stefje quotte, vind ik erg mooi. Het stellen dat je vecht, om toch die controle te hebben, terwijl het vaak geluk is of niet.

Wat vinden jullie trouwens van mensen die zeggen dat ze gewonnen hebben, vooral omdat ze zo positief waren?

Daar heb ik helemaal niks op tegen

Sterker, ik gun ze dat positieve 'overwinnaars'gevoel. In mijn ogen is het wel slechts een gevoel en geen feit. Vooral omdat ik met mijn eigen ogen heb gezien dat mijn mama heel positief en strijdvaardig was, maar dat niks heeft uitgehaald.

Ook vind ik mensen die 'opgeven' zoals ze zeggen, het dus aanvaarden, zeker niet fout bezig... het is gewoon een deel van het proces. Uiteindelijk denk ik zelfs dat het het einde vrediger maakt, want hoe hard je ook wilt blijven, als je lichaam opgeeft, dan kan je daar mentaal gewoonweg niet tegen opboksen. Kunnen aanvaarden dat je gaat sterven, geeft denk ik zielerust. En dat kan ik dan ook zeker knap vinden.

edit: ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat dat besef dat aanvaarden een kunst is en waarschijnlijk ook vrediger voor de persoon die terminaal is, pas later kwam. Ik ben als puber altijd blij geweest dat mijn mama geknokt heeft tot het einde. Het was voor mij een soort bevestiging dat ze kost wat het kost bij ons wou blijven.

Laatst bijgewerkt door Solleke_Noah op 03-05-13 18:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 18:47

Geplaatst: 03-05-13 18:47

LoveBodin schreef:
Wat vinden jullie trouwens van mensen die zeggen dat ze gewonnen hebben, vooral omdat ze zo positief waren?

Ook daar kan je enorm over discussieren... Ik was niet positief. Ik had in eerste instantie het idee dat ik het nooit zou gaan redden. Na lang piekeren heb ik voor mezelf een modus gevonden: als ik het dan niet ging redden dan zou ik er wel het beste van maken die laatste tijd. Ik stortte me wel op alle behandelingen. Je houdt je vast aan een modus, een manier om die tijd door te komen. Het bericht dat je een levensbedreigende ziekte heb is gewoon too much. Ik heb ook mede-patienten gekend die maar 1 ding dachten: ik ga beter worden. Ik kon dat niet. Er zijn trouwens veel onderzoeken geweest die elkaar flink tegenspreken: of positief zijn een betere kans geeft op genezing of niet. Toen ik ziek was was de tendens dat dat geen invloed had, onlangs hoorde ik dat nu de mening is dat dat wel zo is. Als je doodziek op de bank hangt kun je echt niet positief zijn, dan worstel je je door je dagen heen totdat je je weer beter voelt.

**Geplaatst**: 03-05-13 18:51

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst: 03-05-13 18:51

Heb gelukkig zelf nooit gedacht dat ik dood zou gaan. Wel verschikkelijk onwerkelijk dat ik kanker had.
Het woord uitspreken heeft ook erg lang geduurd.

Denk echt niet dat iedereen die het hebben gewonnen omdat ze positief waren. Maar denk dus wel na deze ervaring dat door positief te (kunnen) blijven het hersteld sneller/makkelijk is. Maar dus is dat voor mij en iedereen heeft zijn eigen ervaringen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 18:55

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 18:55

Ik vind aanvaarden eigenlijk ook best mooi klinken. Rustig. En ik vind het erg knap dat mensen het kunnen. Het lijkt me lastig, maar wel fijn aan de ene kant.

Stefje, nu nog altijd is het niet zeker. Er wordt volgens mij veel onderzoek naar gedaan, maar 't blijft elkaar tegenspreken hier en daar. Wat ik wel geloof, is dat als je positief bent dat het misschien makkelijker is, om er doorheen te gaan, zoals Thorn2006 zegt. Of het echt helpt, weet ik niet.
Maar geforceerd positief lijkt me niet echt goed. Denk ook dat positief op een gegeven moment een modus wordt.

**Geplaatst**: 03-05-13 18:59

Geplaatst: 03-05-13 18:59

Klopt Thorn2006, iedereen doet het op zijn eigen manier. Denk dat het lastiger is voor de omgeving, wat zeg je en wat doe je? Kop op, blijf positief? Mijn ervaring is dat een luisterend oor en letterlijk helpen (kaartje sturen, aanbieden om mee te gaan naar het ziekenhuis) waardevoller is.

Wil niet spammen :-)

maar heb er een paar artikelen over geschreven:
Omgaan met iemand die kanker heeft gekregen: wat kun je voor die persoon doen
Ernstig ziek: wat zeg of schrijf ik die persoon
Omdat ik om me heen zag dat veel mensen ermee worstelden, als omgeving van iemand met kanker.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:00

Geplaatst: 03-05-13 19:00

stefje schreef:
Klopt Thorn2006, iedereen doet het op zijn eigen manier. Denk dat het lastiger is voor de omgeving, wat zeg je en wat doe je? Kop op, blijf positief? Mijn ervaring is dat een luisterend oor en letterlijk helpen (kaartje sturen, aanbieden om mee te gaan naar het ziekenhuis) waardevoller is.

Wil niet spammen maar heb er een paar artikelen over geschreven:
Omgaan met iemand die kanker heeft gekregen: wat kun je voor die persoon doen
Ernstig ziek: wat zeg of schrijf ik die persoon
Omdat ik om me heen zag dat veel mensen ermee worstelden, als omgeving van iemand met kanker.

Mooi initiatief stefje

Ga ze meteen even lezen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 19:02

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 19:02

Ik heb nu even geen tijd meer, en dit weekend helaas ook niet (heb een kamp

), maar ik ga je artikelen zeker lezen!

**Geplaatst**: 03-05-13 19:10

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst: 03-05-13 19:10

Ik denk dat de media in deze ook enorme invloed heeft. Daar hoor je heel veel 'die en die BN'er heeft gevochten en gewonnen'. De 'grap' die rondwaardt in het ziekenhuis en op fora voor kankerpatienten is dat enkel BN'ers direct 'genezen zijn'. Een jaar behandelen en hop: genezen. Denk maar niet dat de arts dat zegt na een jaar... Dat maakt de media ervan. Tegen mij heeft niemand ooit gezegd 'u bent nu genezen'. Nee, enkel 'we gaan ervan uit dat het weg is'. En zo is het ook. (valt voor mij onder het kopje 'glamourfeesten voor het goede doel' en oh, wat zie ik er goed uit terwijl ik chemo's krijg, maar dat is weer een hele andere discussie in andere topics). De media gebruikt deze termen van vechten/winnen/verliezen veel.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:13

Geplaatst: 03-05-13 19:13

Ik geloof dat je na 5 jaar kankervrij, 'genezen' wordt verklaard. Mijn mama is na twee jaar hervallen, is dus twee jaar 'gezond' geweest maar niet genezen.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:16

Geplaatst: 03-05-13 19:16

Ik ben het er helemaal mee eens. En wil zelfs nog een stapje verder gaan: ik erger me er behoorlijk aan dat genezen van kanker is verworden tot heldendaad.
Je bent geen verliezer als je doodgaat maar ik vind je ook geen winnaar als je overleeft.

Alsof overlevingsdrang zoiets bijzonders is. En het is nou ook niet dat je hele ingewikkelde en gevaarlijke dingen moet doen, het is gewoon chemokuren(/bestralingen/operaties) accepteren. En ik begrijp echt héél goed dat het een slopend en afschuwelijk proces is, dat je doodziek bent en je verschrikkelijk naar voelt, dat het mentaal vreselijk ingrijpend is. Maar uiteindelijk komt het neer op iets heel simpels: je wil beter worden dus je accepteert de behandeling. Want je wil niet dood. Wat is er nou heldhaftig of strijdlustig aan niet dood willen? En de rest is geluk. De 'goede' vorm, de goede diagnose op tijd, en de goede behandeling.

De overgevoeligheid ook. Je mag niks negatiefs zeggen over of met kanker want dat is kwetsend en gemeen. Want "het is een lijdensweg" en "ze hebben zo hard gestreden" en "je hebt overduidelijk zelf niemand eraan verloren." Het is gewoon een ziekte. Niets meer en niets minder. En daarmee wil ik niets tekort doen aan de afschuw ervan; sommige ziektes kunnen héél naar zijn. Kanker is er daar één van. En voor mij krijgt het niet ineens een speciale status zodra iemand in mijn omgeving eraan overlijdt. En ja, dat is gebeurd.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:17

Geplaatst: 03-05-13 19:17

Solleke_Noah schreef:
Ik geloof dat je na 5 jaar kankervrij, 'genezen' wordt verklaard. Mijn mama is na twee jaar hervallen, is dus twee jaar 'gezond' geweest maar niet genezen.

Niet bij het afsluiten van een hypotheek en dat soort zaken, geloof ik...

**Geplaatst**: 03-05-13 19:29

Geplaatst: 03-05-13 19:29

DaniBanani schreef:
Ik ben het er helemaal mee eens. En wil zelfs nog een stapje verder gaan: ik erger me er behoorlijk aan dat genezen van kanker is verworden tot heldendaad.
Je bent geen verliezer als je doodgaat maar ik vind je ook geen winnaar als je overleeft.

Alsof overlevingsdrang zoiets bijzonders is. En het is nou ook niet dat je hele ingewikkelde en gevaarlijke dingen moet doen, het is gewoon chemokuren(/bestralingen/operaties) accepteren. En ik begrijp echt héél goed dat het een slopend en afschuwelijk proces is, dat je doodziek bent en je verschrikkelijk naar voelt, dat het mentaal vreselijk ingrijpend is. Maar uiteindelijk komt het neer op iets heel simpels: je wil beter worden dus je accepteert de behandeling. Want je wil niet dood. Wat is er nou heldhaftig of strijdlustig aan niet dood willen? En de rest is geluk. De 'goede' vorm, de goede diagnose op tijd, en de goede behandeling.

De overgevoeligheid ook. Je mag niks negatiefs zeggen over of met kanker want dat is kwetsend en gemeen. Want "het is een lijdensweg" en "ze hebben zo hard gestreden" en "je hebt overduidelijk zelf niemand eraan verloren." Het is gewoon een ziekte. Niets meer en niets minder. En daarmee wil ik niets tekort doen aan de afschuw ervan; sommige ziektes kunnen héél naar zijn. Kanker is er daar één van. En voor mij krijgt het niet ineens een speciale status zodra iemand in mijn omgeving eraan overlijdt. En ja, dat is gebeurd.

Hier ben ik het helemaal mee eens!

**Geplaatst**: 03-05-13 19:30

Geplaatst: 03-05-13 19:30

Ben het met je eens DaniBanani 'Alsof overlevingsdrang zoiets bijzonders is.' Het borrelt in je op, het is immers een drang, niet iets waar je naar moet zoeken. Bij de diagnose ging ik door de grond, een dag later was ik in vechtersmodus. Dat had ik echt niet zelf gedaan, dat kwam gewoon naar boven.

N.a.v. F_Orumster: de hypotheek is niet zozeer het probleem meestal, wel de levensverzekering als je die nodig hebt. Ik sloot 1 (!) jaar na diagnose (chemo/operatie net achter de rug, herceptinkuur nog aan de gang, hormoonkuur net gestart) mijn hypotheek af, maar zonder levensverzekering. Was geen probleem.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 19:32

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 19:32

Ik ben het ook met DaniBanani eens

Juist daarom lijkt het me zo lastig om je lot te aanvaarden, ook al brengt het je rust. Die overlevingsdrang zit er. Ik heb echt respect voor mensen die hun lot kunnen aanvaarden, het lijkt me heel fijn om een soort zielsrust te krijgen.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:33

Geplaatst: 03-05-13 19:33

Het aanvaardingsproces is meer in de gevallen ''u heeft nog max 3 maand''.
Je kan dan niet zoveel anders...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 19:35

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 19:35

Maar toch. Er zijn mensen die blijven vechten, tot 't einde.
Beide is echt wat voor te zeggen, en voor beide heb ik respect.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:45

Geplaatst: 03-05-13 19:45

F_Orumster schreef:
Het aanvaardingsproces is meer in de gevallen ''u heeft nog max 3 maand''.
Je kan dan niet zoveel anders...

Je hebt mensen die dan toch blijven vechten en mensen die tot échte aanvaarding komen.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:45

Geplaatst: 03-05-13 19:45

Ik meld me ook even. Ik zit sinds augustus in de molen tegen borstkanker. Ben talloze onderzoeken verder, 18 chemo's, 3 operaties waarvan de laatste 2,5 week geleden en heb nog wat onderzoeken en behandelingen te gaan. Wanneer mensen tegen mij zeggen " positief blijven " dan antwoord ik : van positiviteit is er nog nooit iemand genezen, van chemo's en de juiste behandelingen wel. Ik weet niet of ik het echt vechten kan noemen wat ik doe. Ik probeer een manier te vinden om er mee te leren leven want je weet pas dat je kanker hebt overwonnen als je later dood gaat aan iets anders. Ik probeer gewoon realistisch te blijven en het niet mooier te maken dan dat het is.

**Geplaatst**: 03-05-13 19:55

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst: 03-05-13 19:55

Sterkte, en succes Kitty_!!!

Nomineer dit bericht ×