Geplaatst bruceandnoon schreef:bij mij is vorig jaar zomer tot mijn grote verbazing pfeiffer ontdekt. Ik was al maandenlang aan het kwakkelen, had telkens keelontsteking, blaren op mijn tong en in mijn mond en was regelmatig koortsig. Ik was op dat moment al 33 en echt stomverbaasd; ik dacht dat Pfeiffer een ziekte was die je in de brugklas opliep door te veel te tongen :-P. Ik had dan wel een heel heftig jaar achter de rug met de geboorte van mijn kind en enorm veel stress door een overspannen partner en een dreigende rechtzaak.
Toen ik de uitslag kreeg was ik ergens ook wel opgelucht want Pfeiffer is natuurlijk geen ernstige ziekte en ik had tenminste een diagnose na al die vage klachten ... dacht ik toen. Maar het is me vies tegen gevallen. Ik had maandenlang het gevoel alsof ik in een vacuüm verpakking zat, alles ging volledig langs me heen. Totaal geen concentratie , ik kon nog geen regel in een boek lezen en ik werd ontzettend vergeetachtig ( niet meer op de simpelste woorden kunnen komen of vergeten wat je ook alweer ging pakken bijv) maar het ergste vond ik dat ik s nachts niet kon slapen. Ik werd elke nacht wel een aantal keer wakker en soms lag ik uren lang plafond te staren terwijl ik overdag bijna niet wakker kon blijven. Overdag sliep ik nauwelijks bij, nu is dat al wat lastiger met een kindje van 1 die alle aandacht opeist maar ik kon ook s middags bijvoorbeeld ook niet bijslapen, ik was veel te onrustig!. Mijn hele ritme was volledig verstoord, ik denk dat ik bij elkaar op een dag 5 uur slaap kreeg. Uiteindelijk heb ik veel baat gehad bij de behandelingen van een accupunturiste en ik kreeg daar veel meer energie van en uiteindelijk sliep ik ook beter en dieper. Tot januari van dit jaar. Ik wijt het ook aan de lange strenge winter, ik was voortdurend ziek, keelontsteking en koorts na elke vorm van inspanning, dit heb ik tot maart gehad. In die 3 maanden echt nauwelijks de deur uit geweest. Uit bloedonderzoeken bleken mijn leverwaardes af te wijken en had ik een ijzer en vit d tekort. Hier heb ik medicijnen voor gekregen en uit de laatste resultaten blijkt dat deze waardes weer op een acceptabel nivo zijn. Het gaat nu redelijk met me, ik heb geen koorts en algehele malaise meer maar voel me nog steeds heel erg moe en wazig. Ik lees dat vele van jullie ook last hebben van hun darmen, ook kan ik me hier helemaal bij aansluiten, er gaat geen enkele dag voorbij zonder vreselijke krampen. Ik probeer wel wat meer op mijn eten te letten en ben voornemens om een aantal weken een candida dieet te volgen om te zien of dat me iets meer energie geeft. Ik ben nu 10 maanden verder na de diagnose en ik weet dat dat eigenlijk nog niet zo lang is maar ik hoop echt zo dat dit op een dag echt allemaal voorbij is, ben zo klaar met die slopende vermoeidheid en het gevoel alsof alles langs je heen gaat. Wat een ongelofelijke K*T ziekte. Ik heb me ook laten vertellen is dat wanneer je dit virus op latere leeftijd doormaakt het heftiger is en langer duurt. *slik* Niet echt een succesverhaal hier dus voor jou TS maar als ik een suggestie mag doen; overweeg accupuntuur en let echt op wat je eet!
Jeetje weer zo'n heftig verhaal! Kan me voorstellen dat je het helemaal spuug en spuugzat ben (ik ben dat nu al en week 3 is net ingegaan)
Ik ga absoluut letten op mijn eten, alleen moet ik eerlijk bekennen dat ik ook dat weer lastig vind. Wat is dan juist wel en wat juist niet goed? Accupuntuur ga ik ook eens voor kijken. Heb daar meer positieve verhalen over gelezen
Trouwens, dat vergeetachtige herken ik (helaa) ook een beetje. Van de week wilde ik mijn jas op het haakje van de sleutels hangen ?
En wel meer van die rare dingen...dat ik ineens denk ;huh? Normaal ben ik een ster in (kleine) dingen onthouden, maar ook nu vergeet ik regelmatig wat... Als ik de verhalen hier ook zo lees, vrees ik zooo voor mijn werk! En dat terwijl ik juist die laatste twee maanden de kids nog over de finish heen wil slepen...
[/quote]
ook lijkt het dan net of ik ieder moment kan flauwvallen. en zo is het hetzelfde als op school.
