Wie heeft er ook faalangst?

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
EmmaVZ

Berichten: 2769
Geregistreerd: 20-11-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-03-13 15:15

heidy_wilco schreef:
Ik meld me ook!
Ik heb ook last van faalangst. Dat is soms zo vervelend! Dan moet ik bijvoorbeeld iets doen wat ik normaal ook altijd doe en waar ik nooit problemen mee heb. Maar als er dan allemaal mensen in de buurt zijn, en dan hoeven ze niet eens naar mij te kijken, dan moet ik altijd zo goed nadenken over wat ik allemaal moet doen. En als ik een gesprek heb met iemand die ik niet zo heel erg goed ken, ben ik altijd bang dat ik iets verkeerds zeg, of dat de stiltes te lang zijn. Ik ben ook erg verlegen. Ook vind ik het heel erg om te bellen... Waarom? geen idee... Mijn moeder kan me elke keer weer zeggen, dat de mensen aan de andere kant van de lijn toch niet weten wie ik ben, maar toch... Ik stel het het liefst zo lang mogelijk uit, en dat heeft geen enkele zin, want ik moet hoe dan ook bellen.

Het domme is wel dat ik dat op stal dus niet heb... Daar voel ik me heerlijk, en ik ben dan ook niet verlegen en heb geen last van faalangst als ik daar bezig ben met mijn eigen pony of iemand anders help.


Dat laatste had ik ook toen ik vroeger op een manege reed! Daar was ik gewoon mezelf, heerlijk! Maar ik rij er nu niet meer.

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-03-13 15:30

Ik meld mij 'half' op de middelbare school en tijdens mijn eerste HBO opleiding had ik écht faalangst. Ik werd letterlijk ziek, zwak en misselijk om tentamens en presentaties en ben zelfs meerdere malen in de bus al onderuit gegaan op weg naar school als ik een presentatie had.
Ook wedstrijden met het paard waren geen pretje, ging dood van de zenuwen. Contact met andere mensen maken vond ik ook dood eng, op sollicitatie komen of iemand opbellen was drama. Ik kan al zenuwachtig in de rij bij de Mac staan om iets te bestellen.

En als het dan inderdaad mis ging of 'maar' en zesje opleverde dan was het drama en kon ik mijzelf echt compleet de grond in praten.

Ik weet deels de oorzaken wel. Met een 7 thuis komen was op de basisschool al not done... en werd echt niet bestraft met een 'toch maar beter leren'... bovendien waren er veel zgn vrienden die bijzonder dominant waren wat je een heel zwak gevoel geeft. Ook als ze er niet waren voelde ik me zwak, niets waard ect. Dyslexie maakt het niet makkelijker en dat icm slechthorendheid is voor mij ook een reden om bang te zijn voor bellen, bestellen, praten in een groep e.d.

Maar ik ben er uit eindelijk echt vanaf geraakt. *\o/* Ik snap dat dit niet voor iedereen geld en ik hoop heel echt dat de meesten hier wel over heen kunnen komen. Het maakt het zoveel makkelijker. Een officiële bevestiging dat ik slecht horend ben en breken met de mensen die niet goed voor mij zijn heeft mij echt goed gedaan. Stom genoeg kan ik nu bij mijn tweede opleiding ook wel zeggen dat ik echt goed blijk te zijn met presenteren. Geef mij maar een collegezaal vol mensen, dat is echt kicken hoor. *D

Citaat:
Maar met een psycholoog lijk ik net zo'n probleemkind en dat wil ik juist niet zijn, wil zo normaal mogelijk zijn. Maar normaal ben ik eigenlijk niet, want ik durf niet eens te bellen.


Ik snap dat wel hoor. Zo heb ik ook ooit mijn verhaal proberen te doen bij een therapeut. Toen de reactie was 'Goh jij moet het wel zwaar hebben' schoot die bij mij verkeerd. Ik weet tot op heden nog steeds niet of het werkelijk sarcastisch was of dat ik dat er van gemaakt heb. Maar dit is maar 1 ervaring, zo zullen ze vast niet allemaal zijn. Je kunt ook proberen te denken 'Deze man/vrouw is opgeleid en krijgt betaald om naar mij te luisteren. Hij/zij heeft vast saaiere of spannender dingen gehoord, maar het is zijn werk om nu even naar mij te luisteren. '