heidy_wilco schreef:Ik meld me ook!
Ik heb ook last van faalangst. Dat is soms zo vervelend! Dan moet ik bijvoorbeeld iets doen wat ik normaal ook altijd doe en waar ik nooit problemen mee heb. Maar als er dan allemaal mensen in de buurt zijn, en dan hoeven ze niet eens naar mij te kijken, dan moet ik altijd zo goed nadenken over wat ik allemaal moet doen. En als ik een gesprek heb met iemand die ik niet zo heel erg goed ken, ben ik altijd bang dat ik iets verkeerds zeg, of dat de stiltes te lang zijn. Ik ben ook erg verlegen. Ook vind ik het heel erg om te bellen... Waarom? geen idee... Mijn moeder kan me elke keer weer zeggen, dat de mensen aan de andere kant van de lijn toch niet weten wie ik ben, maar toch... Ik stel het het liefst zo lang mogelijk uit, en dat heeft geen enkele zin, want ik moet hoe dan ook bellen.
Het domme is wel dat ik dat op stal dus niet heb... Daar voel ik me heerlijk, en ik ben dan ook niet verlegen en heb geen last van faalangst als ik daar bezig ben met mijn eigen pony of iemand anders help.
Dat laatste had ik ook toen ik vroeger op een manege reed! Daar was ik gewoon mezelf, heerlijk! Maar ik rij er nu niet meer.
Ik snap dat dit niet voor iedereen geld en ik hoop heel echt dat de meesten hier wel over heen kunnen komen. Het maakt het zoveel makkelijker. Een officiële bevestiging dat ik slecht horend ben en breken met de mensen die niet goed voor mij zijn heeft mij echt goed gedaan. Stom genoeg kan ik nu bij mijn tweede opleiding ook wel zeggen dat ik echt goed blijk te zijn met presenteren. Geef mij maar een collegezaal vol mensen, dat is echt kicken hoor.