Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-02-13 00:01

Geplaatst: 09-02-13 00:01

Wat zijn jullie allemaal ontzettend sterk!

Mijn vader is op 2 januari 2008 overleden aan hersentrombose, na 5 dagen in coma te hebben gelegen. Erg plotseling allemaal. Ik was toen 10 jaar (15 januari was mijn 11e verjaardag). Hij voelde zich niet goed/ beetje misselijk. Toen hebben we toch maar voor de zekerheid de dokter erbij gehaald, en die zei dat hij een buikgriepje had en binnen 2 weken zou hij weer gezond zijn... die nacht is hij dus in coma geraakt en niet meer bijgekomen.

Kerst en Oud & Nieuw blijven altijd moeilijk voor mij. Het is nu alweer 5 jaar geleden, maar wat gaat de tijd toch snel! Soms voelt het echt nog als gisteren... De pijn van het verlies gaat nooit weg, je leert er alleen mee te leven. Ik had nog wel afscheid van hem willen nemen, een paar laatste dingen tegen hem willen zeggen, misschien zou het daardoor moeilijk zijn geweest, misschien had ik ook wel alles sneller een plekje kunnen geven.
Doordat mijn vader is overleden, wat je als 10 jarig meisje helemaal niet verwacht, werd ik echt in een keer volwassen.. Ik had altijd het idee dat mijn vader oud zou worden en dat hij bij mijn eindexamen zou zijn, mijn trouwerij, autorijbewijs, dat hij opa zou worden etc etc. Jammer genoeg is hij maar 43 geworden, maar hij is elke dag nog in onze gedachten.
Het is voor mij ook heel moeilijk om er over te praten met leeftijdsgenootjes, want al mijn vrienden hebben hun ouders nog en die kunnen zich het niet helemaal inbeelden hoe het is geweest en wat zoiets met je doet.
Ik heb nu wel het besef dat ik heel 'gezegend' ben met mijn familie: moeder,zus en broer. En wat er ook gebeurt we altijd elkaar nog hebben en dat we altijd voor elkaar klaar zullen staan.

**Geplaatst**: 09-02-13 08:34

Geplaatst: 09-02-13 08:34

Sterkte voor iedereen hier ...toch best veel heftige verhalen . :(:)

Er moet idd een heleboel geregeld worden , verzekeringen , abonnementen stopgezet .
Het huis wat mijn ouders hadden was gelukkig al een paar jaar daarvoor verkocht .
Toen mijn moeder overleed gingen alle bevoegdheid naar mijn vader , maar ja die was dement .
Die kon geen beslissingen meer nemen , laat staan geld pinnen bij de bank .
In de nacht dat mijn moeder net overleden was hebben we meteen een paar honder Euro bij
de bank gepint voordat de rekening geblokeerd werd .Zodat we wat geld achter de hand hadden
om contant dingen te kunnen betalen .

En dan moet je via de rechtbank een bevoegdheid over je eigen vader regelen .

De procedure liep , we hadden een afspraak bij de rechtbank , alleen mijn vader overleed .

**Geplaatst**: 09-02-13 13:44

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 09-02-13 13:44

Wat een heftig topic , mijn ouders leven gelukkig nog. Mijn grootouders zijn al jaren (laatste oma 9 jaar terug) overleden , weet nog de ruzie om de spullen hoe jong ik ook was ,mijn vader heeft al2 keer kanker gehad en 'al' 65 jaar ondertussen..

Hele dikke knuffel voor iedereen..

**Geplaatst**: 09-02-13 14:39

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 09-02-13 14:39

Mijn vader is inmiddels 15 jaar geleden overleden. Ik was toen 16 jaar oud. Wat ik nog weet van de rouwperiode is dat de klap eigenlijk pas na een jaar kwam. In die tijd heb ik echt in een roes geleefd. Nu zitten wij in de fase dat we na moeten denken wat wij willen met het stoffelijk overschot wanneer zijn graf geruimd wordt.

**Geplaatst**: 09-02-13 15:22

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 09-02-13 15:22

Jeetje wat een verhalen allemaal. Sterkte voor iedereen.

**Geplaatst**: 09-02-13 16:22

Geplaatst: 09-02-13 16:22

Heel veel sterkte weer aan velen hier.
Mij lijkt het nog het ergst als je als kind dat nog thuis woont je ouders verliest... Dan ben je nog zo jong....
Ik was volwassen dan is het al moeilijk genoeg.

Inderdaad de lijdensweg van iemand die langzaam overlijdt vergeet je nooit, maar ik heb ook een paar hele kostbare momenten beleefd toendertijd. Echt onbetaalbaar.
Vriendin haar vader overleed plots, hadden avond ervoor nog ruzie gehad, dat lijkt me zo erg, ook al weten ze best dat ze van elkaar houden, het laatste wat je elkaar gezegd hebt, was niet echt gezelling.

Mick75, inderdaad, bij dingen die je doet, denk je heel vaak, dat zouden ze leuk gevonden hebben, of als ze dit nog had kunnen zien...
Jij met je muziek en schilderijen, hier denk ik altijd maar dat mijn moeder mijn hond ontzettend leuk zou vinden, wat had ze graag weer
een hond gehad na de laatste, maar dat mocht ze niet van mijn vader...
Van die gekke kleine dingetjes...

**Geplaatst**: 09-02-13 16:30

Geplaatst: 09-02-13 16:30

maar die dingen blijf je houden hoor.......en dat kan je ook als mooi ervaren.
Ik heb ook dingen waarvan ik denk dat mijn paps daar blij van zou worden.
Hij had zo vreselijk trots geweest op mijn dochter, helaas zal zij hem nooi leren kennen.

Ook dingen waarvan ik weet dat mijn vriendin me op mijn donder zou geven :')

en soms betrap ik mezelf er nog op dat ik zomaar willekeurig sta te preten tegen een van de mensen die ik mis

**Geplaatst**: 09-02-13 19:43

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 09-02-13 19:43

Ik ga hier in de loop van de week zeker even reageren, alles gelezen wel vandaag en vind het een fijn topic
Mijn moeder is na 4 jaar vechten afgelopen 3 januari overleden dus alles is nog heel vers en gisteren pas de as opgehaald.

**Geplaatst**: 09-02-13 20:05

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 09-02-13 20:05

xJurdyWonanx, sterkte..

**Geplaatst**: 10-02-13 10:20

Geplaatst: 10-02-13 10:20

@Jennifer : Heel veel sterkte met het verlies . :(:)

**Geplaatst**: 10-02-13 13:11

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 13:11

veel heftige verhalen.
zal de mijne hier ook aan toevoegen.
Mijn vader is 19 jaar geleden overleden. Mijn ouders waren gescheiden, heb geen actieve herrineringen aan hem. Hij zat in de auto bij mensen en die reden zo de afsluitdijk af. Hij kon niet uit de auto komen en is verdronken. Heb onlangs een hoop krantenartikelen gemaild gekregen over het ongeluk. Gek om te lezen.

Mijn moeder is in 2004 overleden.
Ze kampte al jaren met depressies. De psychiater was aan het expirimenteren met met medicatie. Zo kreeg ze P arnate voorgeschreven. Dit medicijn gaf een nare bijwerking, ze we d er namelijk psychotisch van.
Ben snachts uit bed gebeld dat ze in dr ondergoed overstraat liep. Mijn man en ik erheen om haar op te halen, nou die was echt helemaal de weg kwijt. Heeft heel lang geduurd, ik heb de psychiater gebeld en we konden de dag erop terecht.
Haar voorstel was om mijn moeder een paar dagen op te nemen op de open afdeling met extra controle om te kijken of alles goed ging en om de situatie stabiel krijgen. Zo gezegd zo gedaan.
Op een dag stapte ik na een werkdag in de auto, had een voicemail bericht van de instelling waar ze verbleef.
Ze was weg......
familie ingelicht en we zijn met zijn allen gaan zoeken. de hele stad afgezocht, oude adressen, parken noem maar op.
Om een lang verhaal iets in te korten.
Na 7 dagen kreeg ik een telefoontje van de politie.
Er was een dode vrouw aangetroffen in de sloot van een park niet ver van de instelling.
Of ik mijn moeders oorbellen kon omschrijven.
Dat kon ik........
ik heb haar niet durven identificeren. Ze had al 7 dagen in het water gelegen en de mensen in het mortuarium raden het me af. Mijn oom heeft het gedaan.

we hebben nog jaren gevochten tegen de laksheid van de instelling en de psychiater. financieel hebben we dit gewonnen maar een schuldbekentenis hebben ze nooit gegeven.
Wat ben ik lang boos geweest!

Nu zijn we 9 jaar verder en mis ik haar nog steeds heel erg. Nooit zal ze mijn zoontje zien.
Het niet hebben van ouders is echt een groot gemis.

**Geplaatst**: 10-02-13 15:07

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 15:07

Adin, het verlies van jouw moeder is wel een bijzonder tragisch verhaal.......

**Geplaatst**: 10-02-13 15:53

Geplaatst: 10-02-13 15:53

Heftige verhalen hier allemaal. Ik moet mijn tranen wel even wegslikken hoor.

Vorig jaar is mijn schoonvader overleden, op 2 januari, heel erg plotseling. Het heeft er flink ingehakt bij mij. Ik kon ontzettend goed met hem, hield als eigen familie van hem. Hij zorgde er echt voor dat ik me thuis voelde bij hun. We dachten over veel dingen hetzelfde (lees: lijnrecht tegen over vriend en schoonmoeder

) en hij was ook altijd geinteresseerd in mij. Mijn schoonmoeder is dat niet zo, wat overigens niet vervelend bedoeld is, mijn vriend heeft het ook niet zo in zich zitten, maar die heeft het gelukkig wat geleerd.

Maar mijn schoonvader vroeg altijd naar mij, hoe het met me ging, hoe het met mijn paarden ging, hij wist hun namen. Hij was trots dat ik op zijn paard reedt, en hielp me wel eens. Ik heb nog een foto dat we samen de staart van een van zijn paarden staan uit te pluizen

En zo ineens, patsboem, weg. Schokkend. De wereld staat even volledig stil, en ondertussen leeft iedereen gewoon door. Er is zoveel te regelen, met het bedrijf ook. Mijn vriend reedt een uurtje later al in de auto om zijn vader telefoon en agenda naar iemand te brengen die zijn werk even kon overnemen, voor nood. Ik zat naast hem in de auto, en vroeg me af of het wel tot hem doordrong, wanneer het door zal dringen. Naast verdriet voel je dan ook angst voor het verdriet van de ander, gewoon omdat je zo graag zal willen dat hij het niet hoeft te voelen.

Ik heb in die eerste week veel geregeld. Dingen moeten doen die vriend en schoonmoeder niet aankonden, en ik eigenlijk ook niet, maar ik deed het maar voor hun. Ik zat al in een rottijd toen, en schakelde eigelijk al vrij vlot over op de automatische piloot. De echte instorting kwam later pas. Ik heb vorig jaar teveel meegemaakt om ook maar iets te verwerken, dus dat zal nu wel komen.

Ik heb wel hulp gehad bij alles, vorig jaar, en dat heeft me ook wel degelijk geholpen. Over is het niet. Ik praat er ook niet echt over, alleen wat oppervlakkig. Dit is eigenlijk de eerste keer na de hulp, dat ik echt vertel wat er gebeurt is en vooral hoe dat voelt. Maar nogmaals, ik denk dat het tijd nodig heeft om het een plekje te geven.

Wat me heel veel pijn heeft gedaan was de reactie van een vriendin van mijn schoonmoeder, na de begravenis. Het was s'avonds, mijn vriend, schoonmoeder en ik zaten net in de huiskamer, bij te komen van de dag, van de week.. Elke dag natuurlijk veel mensen over de vloer gehad, en nu waren we even met zn drieen. Toen kwam er een vriendin van mijn schoonmoeder langs. We waren daar niet echt blij mee, maar hebben niets gezegd. Ik had eerder die week al een kleine aanvaring met haar gehad, er waren veel mensen bij ons, en mijn vriend wou graag rond een uur of 6 eten omdat we elke dag al laat aten omdat het zo druk was. Hij zei dit tegen zijn moeder, en of ze dan wou vragen of die mensen dan rond half 6 naar huis wilden gaan. Toen beet die vriendin hem toe dat hij dat niet mocht vragen, want zijn moeder was wel even haar man kwijt geraakt en het was niet de bedoeling dat mijn vriend haar nu ging vertellen wat ze moest doen.. Toen heb ik heel rustig gezegt dat mijn vriend zijn vader kwijt is geraakt, en ik heb hem mee naar boven genomen. Dat stond haar duidelijk niet aan.

Na de begravenis kwam ze dus ineens aanzetten en toen begon ze ineens over de paarden, dat die in de modder stonden, dat dat zielig is en dat ik er niet goed voor zorg. Ik heb haar rustig uitgelegd dat ze niet van suiker zijn, en dat een stuk inderdaad modderig is, maar dat er ook gewoon een droge plek voor ze is waar ze kunnen staan. Ze mogen zelf kiezen, en als ze in de modder willen staan is dat niet erg. Nee, ik zorgde er niet goed voor, en ik had een grote mond. Ze heeft al eens eerder gezegd dat ik niet goed voor mijn paarden zorg, want ze vind paardrijden zielig en onnatuurlijk. Dat laatste kan ik natuurlijk niet tegenspreken, maar mijn dieren zijn verder kerngezond en happy

. Kortom, ze viel enorm tegen me uit, ging tegen me tekeer, ik ben opgestaan en ben weggelopen. Mijn vriend en schoonmoeder kwamen gelijk achter me aan, die hadden de hele tijd volledig verbaasd naar haar gekeken, en ik snap wel dat ze op dat moment te verbijsterd waren om me te helpen. Ze stonden volledig achter mij, allemaal heel lief, maar ik had het allemaal al aangehoord. Ben in de auto gestapt en ben weggegaan. Lekker bij mijn moeder uitgehuild.

Het was allemaal ontzettend oneerlijk, en het heeft me ook echt pijn gedaan. Ik kan er nog niet bij dat mensen zo tegen je kunnen doen, terwijl je zo'n week en dag achter de rug hebt.

En ook hierbij, ik merk dat de klap nu pas komt. En ik vind het een zware klap. De stress, de zorgen, de angst en het gemis, ik vind het zwaar.

Zijn jullie ook zo bang dat er meer mensen wegvallen? Ik heb natuurlijk altijd geweten dat mensen kunnen overlijden, maar nu het dichtbij en zo plotseling gebeurt is, ben ik bij ieder telefoontje bang voor slecht nieuws, durf ik mijn ouders en mijn vriend en schoonmoeder eigenlijk niet goed alleen te laten, schrik ik bij elk hoestje of griepje. Bij een telefoontje op een vroeg tijdstip trek ik bleek weg en lopen de rillingen over mijn rug. Elke keer de schrik als ik een sirene hoor, als ik een ambulance voorbij zie komen.

En ja.. Is het wel normaal dat ik na een jaar hier zo'n last van heb..

**Geplaatst**: 10-02-13 16:03

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 16:03

Ja, hoor dat is wel normaal, het gaat wel slijten.
Het is toch niet gek dat je bang bent om mensen van wie je houdt te verliezen?
Alleen moet dat je niet belemmeren in de rest van je leven en je geluk, dan is het niet meer gezond.
De realiteit is in ieder geval dat ouders/opa's/oma's tja.. daarvan maak je normaal gesproken het overlijden mee.. Niet leuk, wel de realiteit... En dan nog, missen doe je ze altijd, al worden ze 110...
Niet fijn dat je schoonmoeder zo'n vervelende vriendin heeft, maar bij veel mensen die overlijden is er na de begrafenis, of soms al ervoor, onenigheid over allerhande zaken (meestal geld en dat de een geen snars uitvoert of de ander zich juist overal mee bemoeid)

**Geplaatst**: 10-02-13 16:44

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 16:44

Nee, het belemmert me verder niet. Ik merk dat ik schrik van dingen, maar ik kan het wel loslaten. De angst is er wel, maar het zakt ook weer af.

Inderdaad, hoeveel ruzie's en problemen er wel niet zijn rondom het overlijden van mensen. Heel erg. Heel jammer dat mensen dan zo met elkaar omgaan, want juist in zo'n periode hakt het er in.

Dat mens had al eens eerder wat raar gedaan, maar daar had ik lang niet zoveel last van als dit incident. Ach, ze komt nu gelukkig haast nooit meer, schoonmoeder vind haar ook niet zo leuk meer, en mijn vriend heeft haar nooit leuk gevonden geloof ik.

Ik weet zeker dat het allemaal wel een plekje krijgt. Het geeft wel altijd troost om te weten dat er zoveel andere mensen zijn die hetzelfde meemaken, ondanks dat je het niemand gunt. Het geeft wel troost dat je niet de enige bent.

**Geplaatst**: 10-02-13 16:49

Geplaatst: 10-02-13 16:49

het is een vreselijk verhaal, soms als ik het vertel neem ik er even afstand van, lastig uitleggen. Kan het heel plastisch uitleggen.

Tijdens zo'n vermissing is alles ook zo onwerkelijk,.
Sbs6 belde nog, die wilden informatie om te kijken of ze het uit wilden zenden op HvNl. maar het was schijnbaar niet interessant genoeg.
Volgens mij weet ik alle details nog perfect ondanks dat het 9 jaar geleden is.

**Geplaatst**: 10-02-13 17:12

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 17:12

Ik snap precies wat je bedoelt Adin, met plastisch uitleggen. Het is ook een vreselijk verhaal.. Dat zijn van die dingen die je op tv ziet, en waar je vreselijk van schrikt.. Het moet erg traumatisch zijn om dit zelf te hebben meegemaakt..

**Geplaatst**: 10-02-13 17:16

Geplaatst: 10-02-13 17:16

Wat een heftige verhalen hier. Veel sterkte voor iedereen die het kan gebruiken.

Op dit moment voel ik nog niet zozeer het gemis/verlies van mijn moeder, gek genoeg. Mijn thuis is een hele andere situatie van bet thuis van mijn ouders en bovendien op grote afstand. Maandag ga ik weer aan het werk, het allerdaagse leven gaat door.
Waar ik op het moment wel heel erg mee zit en waar ik vreselijk verdrietig van wordt, is de situatie van mijn vader. Ik zie hem zo voor me: alleen in huis, alleen tv kijken, alleen eten, zonder mijn moeder die altijd wel iets te vertellen had. Vanochtend belde ik hem en vroeg ik hoe het ging, hij begon bijna meteen te huilen. Mijn lieve, sterke en o zo nuchtere papa, ik vind het zo erg voor hem.

**Geplaatst**: 10-02-13 17:55

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 17:55

Siggy dat is ook 1 van de moeilijkste dingen, voor jezelf is het moeilijk, maar inderdaad er zijn vaak meer mensen die ook dat verlies hebben geleden, maar in een andere relatie, maar altijd: houdend van.....

Adin, ja plastisch uitleggen denk dat de meeste mensen dat doen, ook moeilijk om het anders te doen en voor anderen juist weer niet.

**Geplaatst**: 10-02-13 18:52

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 18:52

Ach Siggy, dat is ook hartbrekend en dan voel je je zo machteloos.

**Geplaatst**: 10-02-13 19:40

Geplaatst: 10-02-13 19:40

Machteloos is inderdaad wel het juiste woord voor dit gevoel. Ik zou hem zo graag willen helpen, maar weet niet goed hoe. We zijn beiden meer doeners dan praters. Dus een telefoongesprek is meestal kort. Het liefst kijk ik af en toe even om het hoekje, of wandelen we heerlijk met de honden, zwijgend en genietend van de rust en de natuur. Dan voelen we ons het meest verbonden met elkaar. Maarja, dat is nogal lastig als je 400km uit elkaar woont.

Hoe hebben jullie je overgebleven ouder opgevangen/gesteund ?

**Geplaatst**: 10-02-13 19:45

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 10-02-13 19:45

Ik woonde in de buurt en hij was ook ziek, dus de zorg ging gewoon door. Ik werd meer de ouder zeg maar.

**Geplaatst**: 10-02-13 20:17

Geplaatst: 10-02-13 20:17

Als eerste voor iedereen die korte of langere tijd geleden een dierbare verloren hebben, gecondoleerd en veel sterkte.

Bij mij is het nu net 12 jaar geleden dat ik eerst mijn moeder en nog geen 2 maanden later mijn vader verloor (rare uitdrukking eigenlijk).
Mijn moeder zat al enkele jaren in "de lappenmand" zoals wij dat noemden maar hoewel de klachten echt waren konden de artsen niet plaatsen waar het vandaan kwam en zelfs meerdere ingrepen brachten geen oplossing. Maar zelf zei ze altijd; "krakende wieltjes lopen het langst" en daar leefden we al jaren naar dus het zou wel goed komen. Ze had al 2 maanden heel trots haar pensioentje ontvangen maar er zou geen 3e meer komen. Mijn vader belde terwijl ik op het werk was dat ze opgenomen was in het ziekenhuis met zware ademhalingsklachten, in het ziekenhuis aangkomen lag daar mijn moeder met slangetjes in haar neus alnog naar adem te snakken. In overleg is ze toen in "coma" gebracht en aan de beademing gelegd, in de hoop dat de longen op die manier wat sneller konden herstellen. Helaas was dat niet het geval want op het laatste moment bleek dat mijn moeder A.L.S had (werd toen door 1 van de verpleegkundigen uitgelegd als variant van MS, zoveel was er toen blijkbaar nog niet over bekend). Ze werd dus opgegeven, van de beademing gehaald en aan de morfine gelegd tot ze overleed. Dit allemaal in 2 wkn tijd en hoewel mijn moeder wist dat ze zou overlijden en er heftig van baalde dat ze daar niets over te vertellen had bleef ze grapjes uithalen ("je moet iedere dag wel een keer gelachen hebben" was 1 van haar zinnetjes). Samen met mijn zus en 1 van mijn tantes hebben we haar verzorgd tot ze gecremeerd werd en ook toen hebben we toch nog kunnen lachen, ook omdat we wisten dat ze dat wel zou kunnen waarderen.

Nog geen 2 mnd later werd ik door 2 ooms opgehaald terwijl ik aan het oppassen was bij een zieke vriendin die net bevallen was. Mijn vader was overleden terwijl hij bij 1 van die ooms op de verjaardag aanwezig was (was al de 2e persoon die op zijn verjaardag overleed), hartaanval en einde oefening. Hij was net 64 jaar maar ik had daar meer vrede mee omdat hij altijd zei; "ik ben maar 1 dood schuldig en ik hoop dat die snel is" en daar heeft hij zijn zin in gekregen. Bovendien miste hij mijn moeder en hoewel hij heel dapper alle huishoudelijke taken onder de knie probeerde te krijgen (wat verscheidenen malen tot hylarische situaties/lachbuien leidde) denk ik niet dat hij het zelf erg heeft gevonden om op deze manier te gaan. Hij voelde zich niet ziek (had nog gewoon zijn koffie en gebak besteld), was in goed gezelschap en had nog gezellig zitten kletsen. Ook mijn vader hebben we tot de crematie verzorgd en ook toen hebben we nog kunnen lachen.

Nou ja, we zaten iig nog in het ritme van dingen regelen

dus toen verstand op 0 en alles maar definitief geregeld. Het gevoel van verlies blijft maar de goede, mooie en leuke momenten krijgen de overhand. Wel wordt het gevoel van verlies versterkt op momenten dat je je iets meent te herinneren maar niet meer precies weet hoe het zit en denkt; "pa of ma zouden dit wel geweten hebben".

**Geplaatst**: 10-02-13 20:25

Geplaatst: 10-02-13 20:25

@Siggy, mijn vader woonde in de buurt van een "bejaarden tehuis" waar ook mensen van buitenaf, door middel van bonnen, aan konden schuiven om mee te eten. Daar hadden we hem na het overlijden van mijn moeder voor ingeschreven. Mss is dat iets voor je vader, dan hoeft hij iig niet alleen te eten en krijgt hij zo mss eerder aansluiting en uitnodigingen voor andere activiteiten

**Geplaatst**: 11-02-13 00:10

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 11-02-13 00:10

kreeg vanmiddag naar nieuws .. vriend van me was vorige week naar ziekenhuis had ineens flinke buikpijn, week lang onderzoeken ed nu blijkt hij darmkanker te hebben hij heeft hooguit nog 1 a 2 maand te leven zeggen ze.. hij zelf denkt de 2e maand niet te halen

vind het zo moeilijk weet niet hoe ik ermee om moet gaan... verlies allemaal mensen

Nomineer dit bericht ×