Bokt.nl

Aladinnetje schreef:

heb je geen condoom gebruikt terwijl je hem maar een paar maanden kende?
ja maar als ze het houdt zit ze voor altijd aan die man vast... denk er goed over na!!!

marie83 schreef:

Lastige keuze TS. Ik lees meerdere reacties waarin wordt gezegd, volg je gevoel, je wilt geen spijt krijgen. Ik wil hier graag bij opmerken dat de keuze die TS maakt niet alleen gaat over haar leven maar ook over het leven van een ander persoon, namelijk het kindje. Ik vind dus persoonlijk dat naast je eigen gevoel je ook wel degelijk moet kijken naar wat kan ik een kindje bieden. Ben ik er aan toe om ouder te zijn, heb ik daarvoor de middelen (huis,geld), en zijn er mensen in mijn omgeving die me steunen. Alleen je keuze baseren op je eigen gevoel vind ik vrij asociaal naar je eventuele kindje toe....
Succes en ik hoop ongeacht wat dat wordt, dat je zowel voor jezelf als je kindje een goede keuze maakt.

ano28 schreef:

Bigone: Situatie is inderdaad totaal anders, maar ik zou me niet verbazen dat ik dezelfde gevoelens zou kunnen krijgen.

Gooiske: Bedankt, Al weet ik inderdaad niet of gefeliciteerd het juiste woord is. Maar snap het zeker dat je zo over denkt . (ik ergens ook, dat maakt het zo lekker dubbel)

Elizevds: De echo is over een week, in principe zou ik meteen erop volgend een abortus kunnen laten plaatsvinden. Maar ik heb al besloten mezelf een paar dagen te geven na de echo.

Froukjeloves: het kindje kan er idd niks aan doen. Al is het wel een eigenwijs mormel als het door de morning after pil en zonder ECHTE liefde toch komt . Ik moet zeggen als ik mijn karakter optel bij het beeld wat ik van de vader heb, dat het ook wel echt een zeer eigenwijs lastig ding moet zijn



Oei, net mijn moeder verteld over het positieve gevoel (genoemd als in: niet negatief).. Ze heeft een duidelijke voorkeur in mijn keuze. En zei me bijna dat ik beter wel een negatief gevoel er kon hebben. (is idd ook makkelijker als ik richting abortus denk)

ShamalArabs schreef:

Wij vrouwwezens zijn bijzondere dieren zodra een kind huilt knijpt er iets in ons samen, of we nu vluchten ervoor of juist toesnellen, we voelen het diep van binnen allemaal... En ja, zodra je weet dat je zwanger bent, dan ontpopt de mama in je zich... Die wil niets liever dan het kind veilig houden en beschermen. Niet zo gek eigenlijk dus dat je je zo voelt ofwel?

Helaas blijft dat gevoel bestaan. Als je het eenmaal ontwikkeld hebt kom je er eigenlijk niet meer vanaf... Dus ook na abortus zul je een beetje mama blijven. Dat maakt het extra lastig, want dat betekend dat je het zeker nog gaat voelen en misschien altijd wel, het verdriet en misschien ook spijt.

Realiseer je wat die hormonen met je doen; ze sturen je richting het mama-zijn. Maar besef ook tegelijk dat je dat mama-zijn niet meer kwijtraakt.

Wellicht helpt een rationeel inzicht en wat relativeren je, want je emoties zijn nu eenmaal verbonden met je lichaam en alles wat daarin groeit

Wat spijt betreft, dat is een simpeler iets. Spijt krijg je altijd. Spijt van keuzes die je maakt, de gedachtes "wat als ik toen een andere keuze had gemaakt?" wat als ik die baan had afgewezen en die andere had genomen? wat als ik mijn paard niet had gekocht en hoeveel geld had ik daarmee niet kunnen besparen, hoeveel vrijheid had ik niet gehad dan? En toch zou je in de meeste gevallen de keuze zo weer maken, ondanks alle moeilijkheden, ondanks het spijt hebben dat je niet anders gekozen hebt.

Sterkte!