Sababber schreef:Hier in de familie is er eentje die zelf nogal een mooi figuur heeft, maatje 34, dikke nep D cup. Mooi gezichtje Net een barbie. Ik lijk niet op haar, ik weeg minstens 15 kilo meer, heb een voller gezicht een C cup en op sommige plekken littekens of ergens nog een puistje. Dan kijkt ze me aan en zegt ze: Jij hebt echt een bolle kop! Of: Jij hebt echt een lelijke plek op je kin! Jij hebt echt brede heupen! Woow hoe kom jij aan die pukkel?
Wat ik dan denk is: Jij bent écht heel onzeker! en dat floept er dan ook uit.
Het is gewoon zo, zulke mensen zijn zelf héél onzeker en het enige wat helpt is een ander vernederen om zelf meer te lijken. Puur triest..
Lekkere familie heb je dan
Inderdaad, onzekerheid speelt vaak ook een grote rol. Van volwassen mensen verwacht je toch wel betere normen en waarden..
labyrinth schreef:Ik vind het echt "not done" om dit soort dingen tegen anderen te zeggen, vooral omdat je het verhaal niet kent inderdaad. Binnen mijn familie wordt het wel genoeg gezegd hoor, toen ik was gestopt met sporten ben ik in eerste instantie best wat aan gekomen. De enige reden dat ik aankwam was omdat ik teveel vrat in verhouding met mijn leefpatroon, dus dan vind ik het ook prima dat ze er wat over zeggen, het is tenslotte niet gezond, ik zou er ook wat van zeggen als m'n broer ineens zou gaan roken. Maar goed, dat is familie.
Overigens vind ik het een heel ander verhaal als het om een moeder met kinderen gaat die allen zwaar overgewicht hebben. Ik had graag gewild dat iedereen mijn tante er vaker op aangesproken en aangekeken had, misschien had ze zich dan zo geschaamd dat ze de snackbar niet meer in durfde.
Mijn nichtjes zijn nu 17 en 14 en hebben allebei veel moeite met hun overgewicht en komen er heel moeilijk vanaf, daarbij is bij de oudste laatst bloed geprikt voor diabetes. Je kinderen zo'n slechte start geven is niet goed te praten!
Ik hoor weleens het argument "Ook die kinderen moeten weleens een patatje kunnen eten" en het enige wat ik daarop te zeggen heb is "NEE" Elk patatje is in hun geval teveel en ze hebben geen idee wat het met ze doet.
Het is ook anders als je dat van familie hoort, of als je het er eens over hebt en het met respect over brengt. Maar van vreemden hoef ik dat echt niet te horen hoor! Mijn moeder maakt ook wel eens opmerkingen, eerst 6x per week bij elk koekje/snoepje of wat dan ook. Toen ik er wat van zei heeft ze zich aangepast en nu zegt ze af en toe nog wel eens dat ik meer moet sporten etc. Maar van haar kan ik het hebben, ik ben niet de lichtste, ik heb geen overgewicht maar soms moet ik wel iemand hebben die zegt, doe dat nu niet.. Dan word ik er aan herinnert dat ik best wel eens iets lekkers mag, maar wel met mate en niet dagelijks.
Het vervelendste is nog wel dat heel veel mensen het zich enorm aantrekken en dan van heel veel eten naar nauwelijks iets eten gaan. Zo'n periode heb ik ook gehad, ik viel onwijs af en kreeg veel complimenten. Toen mijn moeder door had hoe ik afviel werd ze onwijs boos en hield ze alles bij wat ik at, kilo's kwamen weer net zo hard terug natuurlijk...
en toen kreeg ik weer banketstaaf opmerkingen wat oversloeg in elke dag een zak chips leeg eten. Tja, probeer maar eens de balans te vinden.