Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-12-12 15:31

Re: Ik ben op

Geplaatst: 21-12-12 15:31

Zo wat een verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.. Ik kan alleen maar zeggen: Geniet van het leven en Kop Op!

**Geplaatst**: 21-12-12 15:38

Re: Ik ben op

Geplaatst: 21-12-12 15:38

Groeptherapie heb ik geprobeerd. Eigenlijk is dat misgelopen omdat er te weinig deelnemers waren.

Eigenlijk vond ik het ook helemaal niet om in het openbaar de detail van het leven te vertellen.

**Geplaatst**: 21-12-12 15:39

Geplaatst: 21-12-12 15:39

Wat een indrukwekkend verhaal, TS. Ik ga mee met de reacties voor mij, over dat je heel veel hebt doorgemaakt en dat je jezelf zo lang zo sterk hebt gehouden. Daarvoor heel veel respect, ik betwijfel of veel anderen het hadden gekund.

Maar, ik ben wel van mening dat je professionele hulp zou moeten zoeken. Een goede hulpverlener ziet je niet als zielig. Je zegt dat je op bent, maar wil je wel 'beter' worden? Als je niets verandert, gaat de situatie door zoals het nu is. Je moet iets veranderen om uit een (neerwaartse) cyclus te komen. Praten met je moeder of je man, zoals anderen voorstelden, zal zeker al wat helpen. Het zal je goed doen om je iets meer bloot te geven aan je naasten, want dan weten zij beter wat er in je omgaat en hoe ze je kunnen helpen. Maar ik denk dat zij niet de cyclus van negatieve gevoelens kunnen doorbreken, misschien alleen iets minder hevig maken. Ik denk, dat als je echt weer 'beter' wilt worden, professionele hulp onmisbaar is.

Heel veel succes in ieder geval, TS. Knap dat je je verhaal hebt opgeschreven. Misschien is dat al een eerste stap in de goede richting.

**Geplaatst**: 21-12-12 15:40

Geplaatst: 21-12-12 15:40

Ik woon in west brabant, dus als je in de buurt woont pb maar:)

**Geplaatst**: 21-12-12 15:41

Geplaatst: 21-12-12 15:41

hotchocolat schreef:
Groeptherapie heb ik geprobeerd. Eigenlijk is dat misgelopen omdat er te weinig deelnemers waren.

Eigenlijk vond ik het ook helemaal niet om in het openbaar de detail van het leven te vertellen.

Ehm, ben jij nu de TS?

**Geplaatst**: 21-12-12 15:42

Geplaatst: 21-12-12 15:42

Niet elke groepstherapie is van "Hallo, ik ben ... en dit is mijn verhaal: ....."
Soms is het meer gericht op hoe je nú staande te houden en is het echt aan jou hoeveel van je verleden je wil delen. En dat hoeft ook zeker niet bij de eerste keer al.

En wat ontzettend fijn dat je steun uit de berichtjes hier kan halen!!

**Geplaatst**: 21-12-12 15:45

Geplaatst: 21-12-12 15:45

ShamalArabs schreef:
Ik kan moeilijk door je verhaal heen komen.. Het is geschreven van een afstand, je distantiëert jezelf van je verhaal. Dat snap ik, dat verteld makkelijker. Maar het komt emotieloos over en ik lees emoties beter Het distantiëren, dat doe je normaal in je leven dagelijks? of ben je in staat om de emoties volledig toe te laten? borrelt het onder het oppervlak of komt het tot uiting?
Ik vermoed dat het borrelt onder de oppervlakte. Ben je bang om het volluit te voelen? Ben je bang dat het je overspoelt, dat je erin meegezogen wordt? Dat doet het niet, het lijkt heviger dan het is. Het zal je meevallen... Onbewust ben je er zo mee bezig dat het borrelen doet vermoeden dat het enorm is, een vloedgolf.

Je bent sterk, absoluut, maar je verdient beter, je verdient meer. Je wil geen medelijden, en dat is niet omdat je vind dat jij zo sterk bent.... Ik denk dat je jezelf straft; je neemt genoegen met minder dan je waard bent omdat je denkt dat je niet meer verdient.
Het is makkelijker om jezelf te distantiëren en je te richten op het helpen van anderen (afleiding), om tevreden te zijn met een relatie die niet volledig is (geen zelfwaardering), zonder intieme contacten en zonder een plek om helemaal van top tot teen jezelf te kunnen zijn, om te huilen, te schreeuwen, te praten en écht oprecht te lachen...

Je gedachten aan dood, aan sterven, dat is vluchtgedrag, precies datgene wat ook bang is voor het openbreken, het loslaten... Je bent op, je voelt dat je niet veel langer kunt vechten tegen wat onder de oppervlakte borrelt. Je bent er bang voor, onbewust, dus onbewust wil je vluchten...

En ja, dit is min of meer "normaal" gezien de omstandigheden. Er zijn veel meer mensen die ervaren en voelen zoals jij doet, die dezelfde gedachtes hebben, die met dezelfde dingen in de knoop zitten. Die ook geen normaal zorgeloos leven gehad hebben, die zichzelf straffen (onbewust), zichzelf niet aantrekkelijk vinden, zichzelf haten zelfs... Een deel houdt dat zijn/haar hele leven vol. Een ander deel stopt er voortijdig mee en een groter deel vind uiteindelijk een manier om hieraan voorbij te komen en een normaal gezond leven vol liefde en vreugde op te bouwen. Het is niet makkelijk, dat niet, maar het is mogelijk

superpost. Ook ik krijg bij het lezen van je verhaal het gevoel dat je als het ware uit twee personen bestaat. Een persoon in het dagelijks leven die oppervlakkig prima functioneert, terwijl je je privé een wrak voelt. Dit kun je jezelf hebben aangeleerd om te overleven, maar op de lange termijn kost het zoveel energie om het masker op te houden, dat je dit niet volhoudt.

De grap is, dat hoe meer je je masker loslaat en dichter bij je eigen emoties komt, hoe beter je in je vel komt te zitten. Met vallen en opstaan en veel hulp kom je daar echt. En meis, hoe verschrikkelijk het nu ook is. HET GAAT OVER! Je bent veel te veel waard om er zomaar tussenuit te knijpen :+:

**Geplaatst**: 21-12-12 16:19

Geplaatst: 21-12-12 16:19

ik heb heel veel respect voor jou!
ik denk dat je sowieso met je paard naar een andere stal moet, idd een gezellige kleine privestal.

als je bij mij in de omgeving zou wonen zou ik zeggen kom naar de stal waar ik sta, daar is het heel fijn qua sfeer.
(stal is in wassenaar).

en natuurlijk ben je niet onaantrekkelijk, iedereen heeft iets moois! en vooral jij met zo'n verleden. je hebt nu gewoon iemand nodig waar je leuke dingen mee kan doen, heb je vriendinnen? zo nee dan mag je mij altijd vragen om hulp of om gezellig af te spreken.

mijn pb box staat voor je open.

**Geplaatst**: 21-12-12 16:29

Geplaatst: 21-12-12 16:29

ShamalArabs schreef:
Ik kan moeilijk door je verhaal heen komen.. Het is geschreven van een afstand, je distantiëert jezelf van je verhaal. Dat snap ik, dat verteld makkelijker. Maar het komt emotieloos over en ik lees emoties beter Het distantiëren, dat doe je normaal in je leven dagelijks? of ben je in staat om de emoties volledig toe te laten? borrelt het onder het oppervlak of komt het tot uiting?
Ik vermoed dat het borrelt onder de oppervlakte. Ben je bang om het volluit te voelen? Ben je bang dat het je overspoelt, dat je erin meegezogen wordt? Dat doet het niet, het lijkt heviger dan het is. Het zal je meevallen... Onbewust ben je er zo mee bezig dat het borrelen doet vermoeden dat het enorm is, een vloedgolf.

Je bent sterk, absoluut, maar je verdient beter, je verdient meer. Je wil geen medelijden, en dat is niet omdat je vind dat jij zo sterk bent.... Ik denk dat je jezelf straft; je neemt genoegen met minder dan je waard bent omdat je denkt dat je niet meer verdient.
Het is makkelijker om jezelf te distantiëren en je te richten op het helpen van anderen (afleiding), om tevreden te zijn met een relatie die niet volledig is (geen zelfwaardering), zonder intieme contacten en zonder een plek om helemaal van top tot teen jezelf te kunnen zijn, om te huilen, te schreeuwen, te praten en écht oprecht te lachen...

Je gedachten aan dood, aan sterven, dat is vluchtgedrag, precies datgene wat ook bang is voor het openbreken, het loslaten... Je bent op, je voelt dat je niet veel langer kunt vechten tegen wat onder de oppervlakte borrelt. Je bent er bang voor, onbewust, dus onbewust wil je vluchten...

En ja, dit is min of meer "normaal" gezien de omstandigheden. Er zijn veel meer mensen die ervaren en voelen zoals jij doet, die dezelfde gedachtes hebben, die met dezelfde dingen in de knoop zitten. Die ook geen normaal zorgeloos leven gehad hebben, die zichzelf straffen (onbewust), zichzelf niet aantrekkelijk vinden, zichzelf haten zelfs... Een deel houdt dat zijn/haar hele leven vol. Een ander deel stopt er voortijdig mee en een groter deel vind uiteindelijk een manier om hieraan voorbij te komen en een normaal gezond leven vol liefde en vreugde op te bouwen. Het is niet makkelijk, dat niet, maar het is mogelijk

en jij moet iets doen in de psychologie, psycholoog worden. en dat bedoel ik positief en als compliment.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-12-12 19:25

Re: Ik ben op

Geplaatst door de TopicStarter : 21-12-12 19:25

Ik moet ook zeggen dat de post van shamal voor mij een eyeopener is geweest vandaag. Net als nog een opmerking die ik van iemand via de pb kreeg. Dat ik juist een nuttig persoon was door mijn levenservaring. En ik moet eerlijk bekennen. Ik kan mijn verhaal alleen vertellen als alle lichten uit zijn, ik mijn ogen dicht heb en met mijn rug naar iemand toe lig. Nooit bij stil gestaan, maar iemand aankijken wekt emoties op. Ik wil nooit huilen, ik zie huilen als zwak.

**Geplaatst**: 21-12-12 19:57

Re: Ik ben op

Geplaatst: 21-12-12 19:57

Hoe kom je er bij dat huilen zwak is? Wat is er trouwens mis mee om een keer zwak te zijn? Huilen is volgens mij een uitlaatklep, om even je emoties kwijt te kunnen, zodat je weer verder kunt. Van alle dingen die je kunt doen om je emoties af te laten vloeien is huilen, denk ik, nog wel de beste.

**Geplaatst**: 21-12-12 20:00

Geplaatst: 21-12-12 20:00

Ik krijg ergens het gevoel dat je bedoelt dat je kwetsbaar opstellen zwak is, omdat je dan gekwetst kan worden. (Correct me if i'm wrong)

Maar je kwetsbaar opstellen, de eventuele pijn voor lief nemen mocht iemand je op dat moment kwetsen, dat is juist heel sterk.

**Geplaatst**: 21-12-12 20:16

Re: Ik ben op

Geplaatst: 21-12-12 20:16

Jeetje meid, wat ontzettend heftig. En wat vind ik je dapper omdat je je verhaal hier zet.
Dat van het licht uit en ogen dicht herken ik ontzettend. Iemand niet durven aankijken omdat je bang bent voor je eigen emoties. Terwijl ik altijd erg goed was in het lezen en begrijpen van andere mensen, maar dat is ook een verdedigingsmechanisme geweest.

Ik heb 6 jaar mijn mond gehouden over bepaalde dingen, tot ik iemand tegen kwam in mijn leven die het masker er langzaam aan af wist te trekken en me weer liet praten en bepaalde dingen liet inzien. ik was er erg bang voor, maar uiteindelijk voelt het zo ontzettend bevreidend. Nu ben ik in 4 maanden verder dan ik ooit gehoopt had te zijn.

Ik hoop echt dat je zo iemand vind, die dat ook bij jou kan doen.
Als je wil praten, mijn PB-box staat open.

**Geplaatst**: 21-12-12 20:23

Geplaatst: 21-12-12 20:23

Huilen is geen teken van zwakte,
het is een teken dat je al lang genoeg sterk bent geweest!

Jeetje, wat een verhaal..
Heel veel sterkte! :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-12-12 14:15

Re: Ik ben op

Geplaatst door de TopicStarter : 22-12-12 14:15

Vandaag voel je me toch weer wat beter dan gisteren. Er gebeurt op dit moment heel erg veel, ook doordat ik dit heb geplaatst. Dat doet me goed.

De reden dat ik huilen als zwakte zie. Dat is door het pesten. Kinderen gingen net zo lang door met mij kleineren tot ik ging huilen. Als dat gebeurde werd ik uitgelachen. Dan kan je denken ach ja....dat zijn kinderen. Maar dit is ook zo'n 8 jaar geleden gebeurd toen ik op kantoor werkte met volwassen mensen die notabene zelf moeder waren! Op deze mensen ben ik nog steeds woedend. Ik zou ze zo graag willen kwetsen zoals ze mij hebben gekwetst. Maar ja wraak nemen is niet ok.

De meeste kinderen die mij vroeger hebben gepest zijn niet goed terecht gekomen. Werkloosheid, jong weduwe, bij verschillende mannen kinderen, op je 35ste nog steeds thuis wonen door geldgebrek dat is het leven van de meeste van mijn pesters. Ergens doet me dit wel goed, dat is geen goede gedachte misschien.

**Geplaatst**: 22-12-12 14:56

Geplaatst: 22-12-12 14:56

Moraal gezien misschien geen goede gedachte, menselijk gezien wel.

De emoties voelen die er zijn en je daar wanneer nodig aan overgeven is een proces, moeilijk maar doet een mens goed. Een masker opzetten is een goed tijdelijk beschermingsmechanisme, maar bij lang gebruik een zelfdestructief mechanisme. Zoals bijna elk beschermingsmechanisme, omdat ze voortkomen uit iets negatiefs.

Een klein begin wat je kunt maken is door oprecht te zeggen hoe je je voelt bij de vraag: hoe gaat het? We hebben maatschappelijk bijna ingebakken het antwoord: goed. Terwijl je je die dag misschien hartstikke klote voelt. Je hoeft daarbij niet meteen uit te leggen waarom (omdat je je teen gestoten hebt, ongesteld bent of terugdenkt aan vervelende tijden het maakt niet uit). Het is maar een ideetje.

Je zegt dat opschrijven je helpt. Misschien helpt het je dan ook om een brief te schrijven naar de mensen die je pijn gedaan hebben. En daarna een brief te schrijven aan jezelf, met je wensen en complimenten. Deze brieven hoef je niet te versturen, maar dat je het even van je af kan schrijven.

**Geplaatst**: 22-12-12 15:44

Re: Ik ben op

Geplaatst: 22-12-12 15:44

Wat een heftig verhaal TS. Al moet ik ook toegeven dat je het verhaal schreef alsof het over een ander ging. Het is fijn dat dit je helpt. Misschien is het het proberen waard om een keer de tijd te nemen om de 'full-versie' in de ik vorm te schrijven. Gewoon voor jezelf of voor een bokker waar je close mee ben en die je kan vertrouwen. Maar wat je ook doet! Zoals je zelf zegt, je bent sterker dan de meeste andere mensen en daar mag je best trots op zijn. Ik wens je voor het nieuwe jaar in ieder geval heel veel liefde (van anderen voor jou maar ook voor je zelf) en alle goeds!

**Geplaatst**: 22-12-12 16:09

Geplaatst: 22-12-12 16:09

Qwerty123 schreef:
De meeste kinderen die mij vroeger hebben gepest zijn niet goed terecht gekomen. Werkloosheid, jong weduwe, bij verschillende mannen kinderen, op je 35ste nog steeds thuis wonen door geldgebrek dat is het leven van de meeste van mijn pesters. Ergens doet me dit wel goed, dat is geen goede gedachte misschien.

En waarom dan wel niet? Waarom in dat opgelegde keurslijf rondlopen van goed-slecht en sterk-zwak?
Waarom is huilen zwak? En waarom zou zwakte slecht zijn?
Stop met te denken in deze termen. Stop met je aan te trekken wat andere mensen denken. "Ik mag niet....want dan denken ze dat ik..., Ik schaam me ervoor dat..." Dat is echt verkeerd, want dan moet je je zo plooien en buigen en strekken tot je barst.
Je moet je niet schamen voor je gevoelens, voor het feit dat je er helemaal door zit en alleen maar wilt huilen.
Stop met jezelf zulke harde regels op te leggen.

**Geplaatst**: 22-12-12 16:40

Re: Ik ben op

Geplaatst: 22-12-12 16:40

Huilen is geen teken van zwakte inderdaad ts. Hooguit van kwetsbaarheid. En ja... kwetsbaar zijn we nu eenmaal, zeker als je hebt meegemaakt wat jij allemaal hebt moeten doorstaan.
Dat je die gevoelens hebt t.a.v. je pestres is ook wel logisch. Aan de andere kant ben ik er van overtuigd dat wrok-gevoelens een mens geen goed doen. Loslaten is beter voor jou maar ja... dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar je ziet maar wel weer... bij hun gaat het ook niet lekker. Karma...? In ieder geval denk ik echt dat het spreekwoord 'wie goed doet die goed ontmoet' opgaat. Bij hun werkt dat dus de andere kant op. Jouw moment van geluk komen echt wel. Magere jaren en vette jaren.... Laat maar beginnen die vette jaren!

**Geplaatst**: 22-12-12 19:57

Re: Ik ben op

Geplaatst: 22-12-12 19:57

Ik vind huilen juist een teken van sterkte. Dat je je gevoelens durft te laten zien.
@ Ts Denk dat jou pesters heel erg jaloers op jou waren en je daarom gepest werden.

**Geplaatst**: 22-12-12 19:58

Geplaatst: 22-12-12 19:58

Ts... ik hoop dat je goed Engels kunt verstaan, ik denk dat the Work, van Byron Katie, echt wat voor jou zou kunnen betekenen. Je kunt de filmpjes vinden op YouTube, voorbeeld:

Ik denk dat door naar deze filmpjes te kijken je jezelf een heel eind kunt helpen.

Probeer het eens!

**Geplaatst**: 22-12-12 22:54

Re: Ik ben op

Geplaatst: 22-12-12 22:54

Ten eerste; Wat heb ik een respect voor jou dat je dit zo durft te vertellen. Echt heel knap !

Ten tweede; ik ben er helemaal stil van. Hoeveel ellende een mens in zijn leven kan hebben. Het enige wat ik weet te zeggen is dat ik je héél maar dan ook echt héél veel sterkte wens uit het diepste van mijn hart.

**Geplaatst**: 03-01-13 12:29

Re: Ik ben op

Geplaatst: 03-01-13 12:29

Hoe gaat het nu met je?

**Geplaatst**: 03-01-13 12:39

Geplaatst: 03-01-13 12:39

Jeetje.... -O-

ik krijg gewoon tranen in mijn ogen van jouw verhaal. Wat een enorme bak ellende omschrijf jij zeg.

Ik vind het knap dat je zo geniet van de paarden en daar voldoende kracht uit haalt om door te gaan. Blijf genieten van die mooie dingen en pak daar steeds iets bij!
Daarnaast vind ik het vreselijk om te lezen dat je jezelf zo weinig gunt dat je het niet nodig vindt om aanbeden te worden en dit zelfs logisch vindt.
Niemand verdient de dingen die jou zijn aangedaan....
En je bent het ook meer dan waard om liefde te krijgen!
Ik begrijp het... echt.... het zou zo fijn zijn als je je gewoon een tijd op jezelf en de dingen die je leuk vindt ging concentreren, om de negativiteit buiten de deur te houden...
Je lijkt me iemand (en dit is een aanname dus corrigeer me gewoon als het niet klopt!) die zich erg focust op wat andere gelukkig maakt en daarmee zichzelf vergeet. Je kunt alleen bouwen op vaste ondergrond, het gaat in jouw leven om jou! Dat mag gewoon....

sterkte.

**Geplaatst**: 04-01-13 17:19

Re: Ik ben op

Geplaatst: 04-01-13 17:19

TS, schoonheid zit van binnen!!
Al zie je er niet uit als een model, je kunt toch super mooi zijn!!!

Nomineer dit bericht ×