Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-11-12 13:37

Geplaatst: 21-11-12 13:37

@liljebo: Ben ik met je eens hoor. Alleen al omdat een groot deel van de dingen die kinderen moeten doen van hun ouders volledig nutteloos kunnen lijken op jonge leeftijd, alleen al zoiets basaals als tanden poetsen en douchen. Laat staan dat een kind snapt waarom het netjes zou eten en niet in zijn pyama naar school kan. Is juist hartstikke lollig als je 5 bent..

**Geplaatst**: 21-11-12 13:37

Geplaatst: 21-11-12 13:37

Het zal vast een gewenning worden zo'n sticker. En ja al een kind dat dan ineens niet krijgt... Daar heb je natuurlijk wel n punt. Ik denk zolang de kinderen weten waar ze aan toe zijn bij fout en goed gedrag dit ook goed is. En nee de faalangst zal misschien niet minder worden... Maar t gevoel van goed je best doen en dat beloond zien worden is toch echt heel fijn!

**Geplaatst**: 21-11-12 13:38

Geplaatst: 21-11-12 13:38

Plien91 schreef:
lotteElb schreef:
Ik weet wel dat mijn zoon van net 9 echt wel blij is met die sticker. Hij voelt zich toch apart dat hij nu naar RT (eerder logopedie 'moet'). Het is natuurlijk voor zijn eigen best wil. Maar buiten school moet hij dus extra moeite doen om mee te kunnen. Hij krijgt ook huiswerk. Ik vind dat dat best beloond mag worden.
Hij is zeker wel erg gevoelig voor complimentjes. En is bij commentaar echt down. Hij is supr onzeker en heeft faalangst. Als hij zich door dat ene stickertje zich even beter kan voelen?!

Natuurlijk is het heel goed dat jouw zoon naar RT gaat en zijn huiswerk maakt . En ik vind het ook echt TOP hoe kinderen zich inzetten voor iets wat ze vaak best heel moeilijk vinden .

Maar wat ik mij dan (in het algemeen, dus niet specifiek op jouw zoon gericht) afvraag, wordt de faalangst minder door het gebruik van stickers? Of creëer je dan juist een "Wat nou als ik geen sticker krijg?"-angst? Of hebben dit soort kinderen, ook later, nog bevestiging nodig om zich goed te voelen?

Kortom, ik ben dus echt nog zoekende in hoe en wat!

Ik zie het zo. Een kind wat bang is/faalangst heeft, zal moeilijke situaties vermijden. Dat zorgt voor een verergering van de situatie. Van vermijden leert het niets, maar het is wel volkomen natuurlijk gedrag.
Stel dat het kind kleine stapjes buiten zijn comfortzone wordt gevraagd en uitgebreid wordt beloond voor die prestatie (want het is erg moeilijk voor dat kind). Dat zorgt die beloning voor motivatie. (intrinsieke motivatie is er nl niet, want vermijden is makkelijker dan confronteren en een kind kan nog niet lange-termijn-kijken. Daar heeft zelfs menig volwassenen het moeilijk mee) Door motivatie middels stickertjes, gaat het kind de uitdaging aan, slaagt in die uitdaging (er moet uiteraard voor worden gezorgd dat het niet kan falen) en wordt zelfverzekerder.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:38

Geplaatst: 21-11-12 13:38

Ik vind de filosofie van chubby trouwens erg aanleunen tegen de vrije opvoeding van de jaren 70, of zie ik dat verkeerd chubby?

**Geplaatst**: 21-11-12 13:40

Geplaatst: 21-11-12 13:40

Quellian schreef:
Dat je niet straft swa, maar niet belonen vind ik -nogmaals- schandalig.

Zou je het aub gewoon netjes willen houden ipv zo op 'de man' te spelen?

Quellian schreef:
En zeker in het geval van TS; zij is niet degene die bepaalt of een kind wel of niet beloond dient te worden, uiteindelijk zullen het de ouders zijn. Dan zou ik desnoods als ouder zélf een stickerboekje oid halen, als IK vind dat MIJN kind beloond mag worden voor wat hij net heeft gedaan/gepresteerd.
Zoals ik zojuist ook al zei hoeft belonen niet dmv materie, kan ook dmv woorden of daden.

Dat kan een prima oplossing zijn voor TS inderdaad. Dat ze het belonen voortaan aan de ouders overlaadt, aangezien ze merkt dat ze er zelf moeite mee heeft.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:40

Geplaatst: 21-11-12 13:40

Chubby schreef:
liljebo schreef:
Ik vroeg niet naar DE link maar naar een wetenschappelijke onderbouwing van de theoriën die voorgaand veelvuldig onderzoek mbt het feit dat positief beloning het sterkste instrument blijkt weerlegt, zoals je

Sorry, die kan ik je op dit moment even niet bieden. Maar via de genoemde websites kun je vast verder klikken.

Dat straffen en belonen op de korte termijn erg plezierig werken staat onomstotelijk vast. Daarom zijn we er ook zo massaal mee bezig. Maar er is dus een keerzijde en het is goed als we daar wat bewuster van zijn. Hoeft niet eens persé wetenschappelijk bewezen te zijn voor mij persoonlijk, is toch een kwestie van gezond verstand en logisch nadenken?

Staffen heeft, zoals ik eerder noemde, zelden een goed resultaat. Belonen daarentegen juist wel.
En voor mij is het idd ook een kwestie van gezond verstand dat je een kind beloond/een schouderklopje geeft. Zo vaak mogelijk....

Dat je geen link kunt geven... prima, maar dan kun je ook niet zeggen dat onderzoek is weerlegt.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:40

Geplaatst: 21-11-12 13:40

Intressant topic, ben nog altijd aan het worstelen om de goede manier van opvoeden te ontdekken.
Straf geven, belonen heb ik erg lang geprobeerd.
Maaar inderdaad wilt mn dochtertje eigenlijk een steeds grote beloning.
Mn dochtertje is 5 trouwens

Een voorbeeld.

Ik was samen met haar een kalender gaan maken, en elke dag als ze lief was geweest kreeg ze een sticker.
Dat ging de eerste 3 dagen goed, en vond ze het heel leuk.
Maar als snel wilde ze ipv 1 sticker 2 stickers want nu had ze wel erg goed geluisterd, 2 werden 3 stickers omdat ze iets goed had gedaan enzo...
En uiteindelijk boeide haar de stickers geen eens meer...

Nja ben dr maar mee opgehouden.
Nu krijgt ze gewoon af en toe een compliment als ze echt dr best heeft gedaan.
- bord leeg eten ( is een gigantisch probleem)
- als ze lief aan het spelen is
- als ze dr kamer heeft opgeruimd

Dan zeg ik gewoon, goed hoor laquilya, ben heel trots op je.

En als ze dingen doet waarvan ik niet blijh word, dan zeg ik dat ik zo niet trots op haar ben, en dat ik teleurgesteld bent.
Dit helpt beter dan stickers/cadeautjes

Hoewel dit ook wel belonen/straffen is, vind ik dit beter werken dan met cadeautjes/stickers.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:41

Geplaatst: 21-11-12 13:41

troi schreef:
Ik vind de filosofie van chubby trouwens erg aanleunen tegen de vrije opvoeding van de jaren 70, of zie ik dat verkeerd chubby?

Eerlijk gezegd was dat ook mijn gedachte.

*gaat weer aan het werk... heb mijn mening wel genoemd

*

**Geplaatst**: 21-11-12 13:42

Geplaatst: 21-11-12 13:42

Tja... maar dan heeft ze het probleem dat de hele praktijk het gewoon is dat er stickers worden uitgedeeld.
Ik denk dat TS al genoeg beloond door veel complimenten te geven en dat de sticker-stress van de kinderen verminderd moet worden door het minder belangrijk te maken. Geef ze de mogelijkheid om een sticker te pakken... maar het hele ritueel er omheen... "nou super hoor, kom maar even hier dan mag je een sticker uitzoeken... oh wat leuk kies je een konijntje" dat minimaliseren.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:45

Re: Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst: 21-11-12 13:45

@Sammy... bord leeg eten vind ik ook een hele grote opgave voor een 5 jarige...

als kind gezond rondhuppelt en je bied haar gewoon gezond eten aan (en geen snoep/snacks) dan zou ik me geen zorgen maken.
Stickers voor de dingen die jij aangeeft Sammy... werken inderdaad negatief omdat ze niet concreet genoeg zijn voor het kind... "lief zijn" is niet iets wat echt goed te onderbouwen is... dat kan bijv. ook aan je eigen humeur liggen.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:46

Geplaatst: 21-11-12 13:46

Chubby schreef:
Quellian schreef:
Dat je niet straft swa, maar niet belonen vind ik -nogmaals- schandalig.

Zou je het aub gewoon netjes willen houden ipv zo op 'de man' te spelen?

Quellian schreef:
En zeker in het geval van TS; zij is niet degene die bepaalt of een kind wel of niet beloond dient te worden, uiteindelijk zullen het de ouders zijn. Dan zou ik desnoods als ouder zélf een stickerboekje oid halen, als IK vind dat MIJN kind beloond mag worden voor wat hij net heeft gedaan/gepresteerd.
Zoals ik zojuist ook al zei hoeft belonen niet dmv materie, kan ook dmv woorden of daden.

Dat kan een prima oplossing zijn voor TS inderdaad. Dat ze het belonen voortaan aan de ouders overlaadt, aangezien ze merkt dat ze er zelf moeite mee heeft.

Het is niet aan jou gericht, maar in het algemeen aan mensen die deze vrije opvoeding hanteren en daarin IMO (nogmaals, is mijn mening) hun kind daarmee ernstig tekort doen. Mening mag, toch? Net zoals mensen die aan UP doen ook vaak hun woordje klaar hebben over anderen, ondanks dat er niet bij anderen in de keuken gekeken kan worden.

Normen en waarden krijgt een kind niet door nihil interactie met het kind op basis van belonen (en straffen).
Een ouder wil zijn/haar kind groot brengen tot een evenwichtig persoon dat zich kan handhaven in deze maatschappij en om geaccepteerd te worden zul je toch echt over normen, waarden en fatsoen moeten beschikken.

IK leer mijn kind geen normen en waarden voor mezelf hoor (thuis zou hij nl bést op tafel mogen spelen), maar ik kan begrijpen dat anderen dat niet willen, ik heb dat te accepteren en het is handig als mijn kind dat weet/begrijp, ik wil nl dat hij straks vriendjes krijgt en hij welkom is bij andere kinderen thuis.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:47

Geplaatst: 21-11-12 13:47

troi schreef:
Ik vind de filosofie van chubby trouwens erg aanleunen tegen de vrije opvoeding van de jaren 70, of zie ik dat verkeerd chubby?

Het is wel vrijer dan de controlerende 'strategie' die momenteel normaal wordt bevonden. Maar het is niet grenzeloos. Integendeel. Je probeert door voor te leven, door normen en waarden te laten ervaren en uitleg te geven bij je eigen of maatschappelijke grenzen, ieders grenzen te bewaken. En die grenzen liggen voor iedereen anders en kunnen ook prima per dag verschillen.

M.i. is opvoeden meer een kwestie van 'grenzen van iedereen ontdekken en respecteren' dan een 'doen wat papa en mama zeggen'. Maar daarbij probeer ik ook heel duidelijk oog te houden voor de grenzen van mijn kind! Dus hij hoeft niet iedereen te kussen, hij hoeft geen handjes te geven, hij mag verlegen zijn, of uitbundig, of gek doen. Ik probeer hem nergens toe te dwingen en altijd samen een compromis te vinden als we het oneens zijn. En ja, dat gebeurt nu al terwijl hij pas 14 mnd is

Dát is ook voorleven, respect krijgen en daardoor weten hoe fijn dat is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-12 13:51

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-12 13:51

Quellian schreef:
En zeker in het geval van TS; zij is niet degene die bepaalt of een kind wel of niet beloond dient te worden, uiteindelijk zullen het de ouders zijn. Dan zou ik desnoods als ouder zélf een stickerboekje oid halen, als IK vind dat MIJN kind beloond mag worden voor wat hij net heeft gedaan/gepresteerd.
Zoals ik zojuist ook al zei hoeft belonen niet dmv materie, kan ook dmv woorden of daden.

Dit zou ik op termijn helemaal geen gekke oplossing vinden hoor. En ik vind ook, om even terug te komen op een andere post van jou, dat je je mening hier zeker mag ventileren. Als ik geen vragen zou hebben over mijn visie/gevoel bij stickers en belonen, had ik dit topic niet geopend en was ik lekker mijn gang gegaan. Ik heb het juist geopend om meer te weten te komen over de visie van anderen en ik ben blij met iedere reactie in het topic want het helpt mij bij het maken van de afweging

.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:51

Geplaatst: 21-11-12 13:51

Bedankt voor je antwoord!
Moet wel zeggen dat ik er totaal anders in sta. Ik geef heel duidelijk grenzen aan waarbinnen mijn zoon vrij mag bewegen. Ben totaal niet van de discussie, hij moet simpelweg luisteren en (liefst) geen weerwoord geven. Omdat dat dat in mijn ogen duidelijkheid en een overzichtelijke wereld schept. Als hij straks ouder wordt (is nu 5) dan laten we dat steeds meer los en geven hem precies voldoende vrijheid om hem steeds een beetje zelfstandiger te laten worden zonder hem daarin te overvoeren (tenmiste dat proberen we).

Laatst bijgewerkt door troi op 21-11-12 13:53, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-11-12 13:52

Geplaatst: 21-11-12 13:52

liljebo schreef:
Je geeft altijd een oordeel als mens zijnde, zelfs als je dat niet bewust doet. Je vind iets leuk of niet leuk.

Je kunt ook best zonder oordeel zijn hoor. Bij het spelen met kinderen en ook als ik met mijn ruiters praat merk ik dat ik helemaal geen oordeel heb over veel dingen, en ik vooral luister en volg. Van veel dingen weet ik eigenlijk helemaal niet wat ik er van vind.

Het zal geen manier zijn die voor iedereen goed voelt, maar het kan, en ik denk dat dan ook complimentjes niet altijd nodig zijn. Maar dat hangt er dus een beetje vanaf wat voor houding je hebt.

Als je gedrag wilt sturen, dan heb je wel positieve feedback nodig, maar dat heb ik ook al gezegd volgens mij.

Citaat:
Intrinsieke motivatie is al net zo min vanzelfsprekend voor een kind. Sommige kinderen zullen makkelijker te motiveren zijn dan anderen. Maar juist de laatste groep heeft vaak een helpende hand nodig.

Volgens mij wordt intrinsieke motivatie, maar ook de motivatie om gewoon te doen wat er gevraagd wordt stelselmatig onderschat en zelfs in veel situaties actief ontmoedigd. Ruimte geven is vaak veel belangrijker dan motiveren.

Citaat:
Dat stickers het positieve gevoel kan verminderen... neuh.... niet als het als beloning wordt gezien

Niet correct. Juist beloningen kunnen intrinsieke motivatie verminderen. Al is het maar omdat het idee van een beloning de indruk wekt van 'niet-vanzelfsprekendheid'. Door er externe zaken aan te hangen benadruk je dat het iets bijzonders is, iets vervelends zelfs wat gecompenseerd moet worden. Er is overigens ook genoeg psychologisch onderzoek dat aantoont dat het koppelen van een externe beloning het plezier in de activiteit zelf vermindert: het wordt al snel 'arbeid'.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:53

Geplaatst: 21-11-12 13:53

Quellian schreef:
Normen en waarden krijgt een kind niet door nihil interactie met het kind op basis van belonen (en straffen).

Interactie wordt veel interessanter voor een kind wanneer er aandacht is voor een proces en niet voor een resultaat.

Wat ik al eerder schreef, je kunt wel met een kind praten over dat het fijn is dat er iets al dan niet is gebeurd. Of wat zijn/haar gedrag met jou of een ander in een sociale context doet. Maar een sticker doet af aan de intensiteit en ook aan het leermoment daarvan.

Voor wat betreft grenzen: naar mijn idee zijn we hier in het westen véél te weinig begaan met normaal kindergedrag. En veel ouders hebben naar mijn idee te weinig oog voor wat een kind nodig heeft in zijn spel. Maar grenzen zijn voor iedereen anders. Voor mij liggen ze misschien wat verder dan voor een ander. Dat leg ik liever uit in een situatie dan dat ik mijn kind thuis kort houd omdat het elders iets ook niet zou mogen misschien.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:54

Geplaatst: 21-11-12 13:54

Evelijn schreef:
@Sammy... bord leeg eten vind ik ook een hele grote opgave voor een 5 jarige... als kind gezond rondhuppelt en je bied haar gewoon gezond eten aan (en geen snoep/snacks) dan zou ik me geen zorgen maken.
Stickers voor de dingen die jij aangeeft Sammy... werken inderdaad negatief omdat ze niet concreet genoeg zijn voor het kind... "lief zijn" is niet iets wat echt goed te onderbouwen is... dat kan bijv. ook aan je eigen humeur liggen.

Ja met lief zijn bedoel ik gewoon luisteren, dat vind ze nogal moeilijk.
Niet haar aandacht erbij, en ik moet alles 10 x herhalen eerder dat ze iets doet.
Dus had met haar afgesproken, gewoon luisteren naar wat mama zegt.
En dat zijn echt geen moeilijke dingen gewoon zoiets van, laquilya even in je kamer spelen.
Normaal negeert ze me gewoon, moet ik nog 10 x herhalen.
Of laquilya niet springen en rennen, dit soort dingetjes.
En ik hoopte dat ze mede door het belonings syteem wat beter haar best zou doen om te luisteren.
Maar op een gegeven moment intresseerde haar de stickers niet meer...

Nu doe ik gewoon goed gedrag belonen met een complimentje, en slecht gedrag vertel ik haar dat ik dan teleurgesteld ben in haar.
Want ze kan heel goed luisteren, heeft er alleen niet altijd zin in.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:57

Re: Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst: 21-11-12 13:57

@ sammy: klinkt als een energiek kindje. Moet wel zeggen dat een aantal dingen die je noemt voor kinderen van jonge leeftijd ook echt heel moeilijk zijn hoor. Op de kamer spelen en aandacht ergens bij houden zou voor mijn zoon echt teveel gevraagd zijn!

**Geplaatst**: 21-11-12 14:17

Re: Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst: 21-11-12 14:17

@ troi, ja ze erg energiek. Maar ze kan wel erg goed zelfstandig spelen.
Toen ze 2-3 jaar was kon ze dat al erg goed, ze is makkelijk een paar uur zoet in dr kamer met haar duplo/barbies/knuffels. Dan hoor ik haar echt spelen enzo. Soms roept ze me, of ik even wil kijken naar het mooie gebouw dat ze heeft gemaakt, of als ze een jurkje niet lukt aan te doen bij dr barbie.
Verder eigenlijik weinig last.
Maar als ik iets moet doen, dat ik eigenlijk niet gestoord wilt worden ( dat weet ze ) dan begint ze erg druk te rennen, springen gillen met de hond rennen. Op zulk soort moment wil ik graag dat ze luisterd, maar dan moet ik haar meestal 10 keer waarschuwen.
Net zoals als ik aan de telefoon zit, dan kan ze echt hele stoute dingen doen, omdat ze weet dat ik haar niet kan corrigeren.

Maar al met al is het een schat van een meid hoor! En heel zelfstandig, maar sommige momenten

Achja daar is ze kind voor!

**Geplaatst**: 21-11-12 14:34

Re: Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst: 21-11-12 14:34

Klopt! Dat herken ik ook erg van mijn zoon. Ik mag graag zondagochtend mijn krantje lezen en dat werkt als een magneet.. Hij is dan niet bij me weg te slaan, grrr..

**Geplaatst**: 21-11-12 15:17

Geplaatst: 21-11-12 15:17

@ Sammy_xxs: vind je de term "ik ben teleurgesteld in jou" niet sterk om bij een kind te gebruiken? Ik kan me namelijk voorstellen dat kinderen daar de conclusie uit kunnen trekken dat ze mama hebben teleurgesteld -> mama is niet trots op mij -> ik ben misschien niet goed genoeg zoals ik ben?

**Geplaatst**: 21-11-12 15:36

Geplaatst: 21-11-12 15:36

Chubby schreef:
Menino schreef:
Bij dat unconditional parenting gedoe vraag ik me heel erg af hoe dat zit met kinderen die geen intrinsieke motivatie hebben, bv. door externe omstandigheden..

Nou, ik geloof niet dat dat er oprecht veel zijn hoor. Hooguit als zo'n kind in een heel onveilige situatie is opgegroeid, maar dan werkt eender welk beloningssysteem ook niet meer...?

Nouja, om even van mijn eigen situatie uit te gaan. Mijn intrinsieke motivatie als kind was voornamelijk 'beter zijn dan de rest' ... Ik was namelijk onzeker (en nee, dat kwam niet door de overvloedige conditionering van mijn ouders. Ik ben namelijk héél erg vrij opgevoed) en daar haalde ik mijn eigenwaarde uit. Toen kwam ik tussen gelijk gestemden op het gymnasium en toen kwam ik er achter dat mijn intelligentie toch niet zo zaligmakend was als ik dacht en dat er een hoop slimmere mensen op deze aardkloot rondlopen. En toen was het 'dag, intrinsieke motivatie'. En 4 jaar later zat ik zwaar gefrustreerd op het MBO, terwijl ik in principe het niveau had om gymnasium te doen. Ik ben volledig vrij gelaten in die 'keuze' om zo ver af te zakken naar het MBO, maar gelukkig werd ik er echt niet van...
Sterker nog, ik was daar zo zwaar depressief en gefrustreerd dat ik mijn intrinsieke motivatie toen wel terug gevonden heb en als de bliksem mijn havo-diploma (helemaal uit mijzelf) ben gaan halen :')

Wel effectief, maar ik zou het toch niet aanraden als opvoedmethodiek

Dus... Om even te illustreren dat intrinsieke motivatie van een hoop dingen afhankelijk is, en niet altijd van zelf sprekend aanwezig is

....
Ik ben dus zelf héél vrij opgevoed, en ben tot de conclusie gekomen dat het toch echt nodig is om duidelijke grenzen te stellen (en het te belonen als iemand daar binnen blijft en desnoods te corrigeren als iemand dat stelselmatig overtreedt. ) om een betrouwbare omgeving te kunnen bieden. Het schept namelijk ook een heleboel duidelijkheid en dat is best fijn. Alles kunnen en mogen tot je keihard op je bek gaat om er dan achter komen dat dat niet is wat je werkelijk wil is namelijk vrij pijnlijk denk ik.

**Geplaatst**: 21-11-12 15:37

Geplaatst: 21-11-12 15:37

Dat denk ik niet hoor.
Dat ze denken mama is niet trots op mij, ja dat lijkt me logisch dat is ook de bedoeling ervan.

Als mn dochtertje iets heeft gedaan wat echt niet mag, mag ze best weten dat ik erg teleurgesteld ben.
Dat weet ze ook, en dan gaat het ook alleen om hetgene wat ze heeft gedaan.

Ik denk niet dat ze denkt misschien ben ik niet goed genoeg, dat zou ze wel kunnen denken als ik haar geen complimentjes geef op dingen die ze wel goed doet. Maar dat doe ik wel, ik denk dat het erg helpt, zodat ze weet wat wel kan en wat niet kan.

**Geplaatst**: 21-11-12 15:38

Geplaatst: 21-11-12 15:38

*toch nog even snel reageren*
Sammy, intrinsieke motivatie voor de dingen die nodig zijn, zoals school, spraaklessen, goed gedrag tijdens bezoek en al dat soort dingen die voor een kind vaak niet erg interessant zijn, maar wel nodig zijn om in de maatschappij te functioneren, wordt eerder overschat dan onderschat. En ik spreek uit ervaring.

Maar goed... we verschillen van mening en dat kan en mag.

Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat ik beloning en schouderklopjes onontbeerlijk vindt. Ieder kind, mens en dier heeft het nodig om te horen wanneer het iets goed doet. Dat is m.i veel belangrijker dan iedere neutrale of negatieve feedback

Onderzoek wijst dat uit, maar ik ben daarin ook een zg ervaringsdeskundige. Een belangrijk verschil is oa het schoolsysteem in Nederland en hier. In nederland ligt de nadruk erg op het presteren en te weinig op individualiteit. Dat aspect wordt hier ook door chubbie genoemd (misschien in iets andere bewoording) en daar heeft ze gelijk in.
Hier in zweden gaat alles samen naar school (dus geen speciaal onderwijs) waardoor de tolerantie niet alleen groter is, maar ook de motivatie verbetert (meedraaien met de rest) Maar het allerbelangrijkste pluspunt is hier het oog wat de leerkrachten hebben voor de sterke kanten van een kind/jongeren en het feit dat ze daar de nadruk op leggen.

Mijn eigen kinderen (twee ervan) hadden het in nl niet gemakkelijk op school en hadden 0,0 motivatie. De nadruk van de school lag op de dingen wat lastiger voor hen was en op dat gebrek aan motivatie. Ze zijn daar zo diep gegaan, totdat ze op speciaal onderwijs kwamen, waar ze niet thuis hoorden en dus ook niet konden aarden.
Hier in zweden zijn ze weer meteen in het gewone traject terecht gekomen en werden ze veelal geprezen voor de dingen die ze goed deden. Complimenten, schouderklopjes... daar lag de nadruk Beloning dus. Momenteel zijn het gezonde gemotiveerde knapen die goed in het leven staan en studeren ze beiden aan de universiteit in Engeland. Ik bedoel maar.

Daarnaast vind ik richtlijnen en grenzen onontbeerlijk. Straf heeft op zich lang niet het effect van beloning, maar het stellen van heldere richtlijnen is wel nodig. Zolang je je maar realiseert dat bij het nodige onderbreken van ongewenst gedrag, je zult moeten kijken hoe je gewenst gedrag kunt stimuleren.
Maar ik blijf erbij dat een kind zich het beste ontwikkelt als het weet wat ervan wordt verwacht.

En heel simpel vanuit mij zelf gesproken.... We krijgen hier regelmatig bezoek vanuit nederland, van mensen die we goed kennen en mensen die we wat minder goed kennen. Heel gezellig. Maar we hebben veel dieren, w.o. een oudere hond. En dan ben ik wel verdraaid blij als eventuele kinderen gewoon luisteren naar hun ouders. Ik heb toch vaak kinderen uit de wei moeten halen omdat ze levensgevaarlijk bij de paarden bezig waren (of gewoon waren aan het klieren) en de ouders een discussie aangingen, ipv gewoon zeggen dat ze daar direct mee moesten ophouden. Hetzelfde bij de hond... niet met rust laten en als de ouders er al iets van zeggen, werd het een discussie... Door het huis rennen, druk gedrag waardoor je niet eens meer met elkaar kon praten, erdoorheen bleren als een gesprek had.... Eerlijk gezegd was ik verdraaid blij als zo'n gezin naar huis ging. Zeer, zeer irritant. En ik ben toch echt wel wat gewend.
Ik begrijp goed dat kleine kinderen niet braaf op een stoel zitten. Hoeft ook niet. Maar het is wel prettig als de ouders grenzen stelt en gewoon ingrijpt als die grenzen worden overschreden. Als ik dan ook nog samen met die ouders kan kijken of we het ook leuk kunnen maken voor zo'n kindje, is dat top (zo heb ik hier altijd een grote kist speelgoed staan) Maar het moet wel duidelijk zijn wat kan en wat niet kan.
Maar dat is gewoon mijn persoonlijke mening.

En daar laat ik het bij, want ik moet met een paard naar de kliniek.

**Geplaatst**: 21-11-12 15:40

Geplaatst: 21-11-12 15:40

Sunrise_ schreef:
@ Sammy_xxs: vind je de term "ik ben teleurgesteld in jou" niet sterk om bij een kind te gebruiken? Ik kan me namelijk voorstellen dat kinderen daar de conclusie uit kunnen trekken dat ze mama hebben teleurgesteld -> mama is niet trots op mij -> ik ben misschien niet goed genoeg zoals ik ben?

nja, ik zou dus ook eerder kiezen voor gewoon benoeming van een gedrag en duidelijk zeggen dat je dat gedrag niet wil. Teleurgesteld in jou, vind ik nogal een zware druk op een kind leggen.
Gedrag afkeuren is helder en duidelijk en heeft niets met het kind als persoon te maken

Nomineer dit bericht ×