Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-08-12 10:47

Geplaatst: 10-08-12 10:47

Jasmine_ schreef:
Colorado: Kan dat geen maagbreuk zijn? Mijn vader had hier ook erg veel last van, ook benauwd en heel veel lucht, veel boeren (of inderdaad ook kotsbewegingen) laten, en dit is opgelost met pilletjes!
Hij moet nog wel steeds opletten met wat hij eet!

Ik denk het niet, van wat ik via google vind komt er dan meestal wel echt wat eten en daarbij vaak bloed en slijm omhoog? Bij mij is het echt alleen lucht. Al klinkt het zoals jij het beschrijft inderdaad als hetzelfde. Het zou wel verband kunnen houden met voedsel, voor die aanval eergisteren had ik namelijk flink wat chocola gegeten en gedronken (2 bekers warme chocomel, was daar ook eerst wel even misselijk van :')

en een chocomuffin) Oh, lees nu volgens mij dat dit gezien kan worden met het onderzoek (flinke slang via mond en slokdarm de maag in) dat ik heb gehad, denk dus niet dat dat het is. Wel heel erg bedankt voor het meedenken!

Ceriadwen, wat vreselijk moet dat voor hem (en jullie) zijn.. $:\$ :(:)

**Geplaatst**: 10-08-12 10:52

Geplaatst: 10-08-12 10:52

Colorado schreef:
Ik denk het niet, van wat ik via google vind komt er dan meestal wel echt wat eten en daarbij vaak bloed en slijm omhoog? Bij mij is het echt alleen lucht. Al klinkt het zoals jij het beschrijft inderdaad als hetzelfde. Het zou wel verband kunnen houden met voedsel, voor die aanval eergisteren had ik namelijk flink wat chocola gegeten en gedronken (2 bekers warme chocomel, was daar ook eerst wel even misselijk van en een chocomuffin) Oh, lees nu volgens mij dat dit gezien kan worden met het onderzoek (flinke slang via mond en slokdarm de maag in) dat ik heb gehad, denk dus niet dat dat het is. Wel heel erg bedankt voor het meedenken!

Ceriadwen, wat vreselijk moet dat voor hem (en jullie) zijn.. $:\$

Langst de ene kant gelukkig, maar langst de andere kant toch jammer dat je nog steeds niet weet wat het is! Veel succes ermee in ieder geval, en dat is heel graag gedaan!

Ceriadwen: Wow, dat is heftig.. Vooral het gedrag van de medeleerlingen vind ik eigenlijk niet kunnen, toch niet op die leeftijd! Ik ben in het 5de leerjaar ook ernstig ziek geworden, maar steeds bleven ze me steunen en moed inpraten. Je merkt natuurlijk wel dat de afstand groter wordt, maar echt pestgedrag vind ik echt niet kunnen

**Geplaatst**: 10-08-12 11:10

Geplaatst: 10-08-12 11:10

Ben een jaar geleden van m'n paard gevallen. Toen ik gelijk er van viel had ik al het idee dat het niet goed zat want m'n voet stond naar binnen en kon hem met veel moeite recht zetten.
Vervolgens naar het ziekenhuis, foto's gemaakt en naar huis gestuurd met een drukverband.
We zijn een jaar verder, na vele foto's, MRI, kijkoperatie, onstekingsremmers en fysiotherapieën weten ze nog niet wat ik heb en moet ik maar met de pijn leren leven, helaas.

**Geplaatst**: 10-08-12 20:46

Geplaatst: 10-08-12 20:46

wat een verhalen komen hier voorbij.

----

Vanaf baby afaan heb ik een ernstige slaapstoornis. Dit heeft tot mijn 2jaar altijd problemen gehad maar was toen ineens weg. op mijn 7de jaar kwam het terug en helaas nog steeds niet weg gegaan.

Inslapen is een ramp. Op mijn 7de begon het met alleen al niet naar bed willen. Huisarts verklaarde dat ik bang was om te gaan slapen. Na boekjes te hebben gelezen en jaar getobt te hebben, Werd het echt niet beter.
Terug naar de HA en toen begon het ziekenhuizen traject. Kinderartsen, bloed onderzoeken alles heb ik gehad maar nooit iets kunnen vinden. Ik ben drie dagen opgenomen geweest in een kliniek weer ik helemaal binnenste buiten ben gekeerd. Het enigste wat ze hebben kunnen vinden is dat ik geen melatonine aanmaak.
Even hadden we hoop en met een hoge dosis melatonine zou het opgelost moeten zijn. Helaas mijn lichaam lijkt het pas op te nemen op het moment dat ik in slaap ben. Dus dat eindigt in zeer moeilijk wakker worden. En zeer diep slapen.
Slaapklinieken hebben niks kunnen vinden.

Veel mensen vinden dat je je aanstelt. Slapen is niet zo belangrijk maar slaaptekort uit zich verschrikkelijk: Ik wordt het echt heel ziek van, geen concentratie hebben, geen energie hebben om na school iets te doen, jezelf moeten concentreren om te zien of te luisteren omdat je gewoon zo moe bent.

Artsen zeggen momenteel:
- Je wil niet slapen
- Je stelt je aan
- Leer er maar mee leven.

Mee leren leven lukt aardig. Maar toch is het echt geweldig voor mij om een nacht van 8uur te maken.
Momenteel draai ik nachten van gemiddeld 5uur. Inmiddels heb ik wel een ritme dus lijk ik genoeg te slapen om mijn dag door te komen. Maar een drukke dag is echt vermoeiend.
Gelukkig lijkt ik het nog redelijk goed te kunnen verbergen naar de buitenwereld. Waar ik zelf ontzettend blij mee ben. En niet continue de reactie krijg goh wat zie je er moe uit -O-

**Geplaatst**: 10-08-12 20:56

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 10-08-12 20:56

Ik vind het opmerkelijk dat er zoveel artsen bij problemen die niet op te lossen zijn, leer er maar mee leven.
En wat mij vooral opvalt dat er veel artsen zijn, die niet de moeite doen om verder te kijken, of om eens buiten het boekje te stappen en op hun gevoel af te gaan (zolang ze deze al hebben)

Zo heb ik eens op de SEH gelegen (was de laatste keer kan ik mij herinneren, dus mijn inmiddels 7e bezoekje) krom van de pijn, mezelf leeg kotsen, spierwit, trillen en noem maar op, dus eigenlijk echt ziek, dat er een arts was die mij recht in de ogen aan keek met een kleine glimlach, meid misschien moet je er maar eens mee leren leven!!??
Dat was het moment dat ik compleet uit mijn dak schoot, en daar toch best hard gezegd heb, jij (want U kwam er niet meer uit) heb lekker makkelijk praten, je schopt mij nu naar huis, zo daar ben ik vanaf, en vanavond als je klaar bent met werken ben je mij allang vergeten. En ik?? ik mag naar huis, ik moet uitzieken en er maar wat van te zien maken. Mijn leven compleet overhoop (en ondertussen kwamen de tranen) niet meer kunnen werken, niet meer van het leven genieten, maar ach ik moet er maar mee leren leven toch????

En wonderbaarlijk leek het de arts helemaal niets te doen!

**Geplaatst**: 10-08-12 21:18

Geplaatst: 10-08-12 21:18

Ja de SEH is ook niet helemaal tof soms... Mijn dochter brak vorig jaar haar rug op 3 plaatsen. Werden we naar huis gestuurd met de mededeling, ach, kneuzing, komt wel goed.

Maar huisartsen kunnen er ook wat van hoor. Al jarenlang bijna dagelijks bloedingen en de huisarts maar volhouden dat het normaal is. VOlgens hem was mijn uitstrijkje goed. Vervolgens ben ik naar de gyno gestapt, spiraal zat verkeerd geplaatst. Pap van 3 en mocht na 6 weken terug. Wel een Mirena, was ik al niet happig op maar goed als de pil niet werkt en je man al flauwvalt wanneer je denkt aan een sterilisatie ( voor hem).. dan maar een spiraaltje.
Vervolgens na extra controles: "ooohhh hij zit er suuuuuper in" besloot het spiraaltje zichzelf maar op een andere wijze mijn lichaam uit te komen. Dwars door mijn baarmoeder heen.

Bel ik snachts huilend de HAP op ( ook zo'n succes) zegt de assistente.. u heeft een blaasontsteking. SORRY???? Ik nog een keer, mevrouw ik heb een mirena spiraal en ik moet persen maar ik ben niet zwanger, echt niet. Zij weer, u heeft een blaasontsteking. Was zo boos dus heb ik gesnauwd dat ze niet zelf moest denken maar gewoon een arts moest bellen als ze die grijze massa niet kon gebruiken.

Dag erna terug naar het zh, spiraal er met spoed uit. Vervolgens wat opgeknapt, en op dag 5 echt kruipend over de grond en een pakje ibu en paracetamol opgegeten toch maar terug. Lag ik toch mooi 3 uur later op de OK. Om vervolgens wakker te worden met de mededeling, er zit iets achter je baarmoeder maar we kunnen er niet bij. Dus nu wachten we maar af. Schade dankzij de huisarts is dusdanig dat mijn darmen, baarmoeder en linkszijdig eierstok en eileider vergroeid zijn. Inmiddels heb ik geen menstruatie meer, niemand die weet wat er zit maar ben nog niet sterk genoeg om helemaal open gemaakt te worden.

Ik geloof niet meer zo in artsen.

En de domste die ik ooit ben tegengekomen in een ziekenhuis op de SEH... was met paard en al over de kop geslagen,gevolg dat mijn arm vanaf mijn duim tot mijn schouder open lag. ( Asfalt geeft niet mooi mee) Ter hoogte van mijn pols zag je pezen, aderen en bot. rest van het weefsel was weg.

Komt er een tientonner (arts -O-

) binnen, met een sneer, ja paardrijden is de gevaaaaaaarlijkste sport. Toen was ik het echt beu, heb ik gevraagd hoeveel mensen er dood gaan aan een te hoog cholesterol. Ben nog nooit zo gemeen in mijn arm geprikt als die avond.

ivy_power89 schreef:
Ik vind het opmerkelijk dat er zoveel artsen bij problemen die niet op te lossen zijn, leer er maar mee leven.
En wat mij vooral opvalt dat er veel artsen zijn, die niet de moeite doen om verder te kijken, of om eens buiten het boekje te stappen en op hun gevoel af te gaan (zolang ze deze al hebben)

Zo heb ik eens op de SEH gelegen (was de laatste keer kan ik mij herinneren, dus mijn inmiddels 7e bezoekje) krom van de pijn, mezelf leeg kotsen, spierwit, trillen en noem maar op, dus eigenlijk echt ziek, dat er een arts was die mij recht in de ogen aan keek met een kleine glimlach, meid misschien moet je er maar eens mee leren leven!!??
Dat was het moment dat ik compleet uit mijn dak schoot, en daar toch best hard gezegd heb, jij (want U kwam er niet meer uit) heb lekker makkelijk praten, je schopt mij nu naar huis, zo daar ben ik vanaf, en vanavond als je klaar bent met werken ben je mij allang vergeten. En ik?? ik mag naar huis, ik moet uitzieken en er maar wat van te zien maken. Mijn leven compleet overhoop (en ondertussen kwamen de tranen) niet meer kunnen werken, niet meer van het leven genieten, maar ach ik moet er maar mee leren leven toch????

En wonderbaarlijk leek het de arts helemaal niets te doen!

SOms vraag ik me idd ook af of artsen nog wel mee kunnen voelen met de patient. Al heeft gelukkig de gyno die me heeft geopereerd in ieder geval nog de moeite gedaan om aardig over te komen door steeds sorry te zeggen tijdens het onderzoek. Ik AU, hij sorry, ik weer AU, hij weer sorry sorry ik moet echt even... ik AU , hij SORRY echt SORRY

**Geplaatst**: 10-08-12 21:20

Geplaatst: 10-08-12 21:20

Meid ik zou niet met je willen ruilen, wat loop je dan op je tandvlees uiteindelijk.

Smoethie schreef:
wat een verhalen komen hier voorbij.

----

Vanaf baby afaan heb ik een ernstige slaapstoornis. Dit heeft tot mijn 2jaar altijd problemen gehad maar was toen ineens weg. op mijn 7de jaar kwam het terug en helaas nog steeds niet weg gegaan.

Inslapen is een ramp. Op mijn 7de begon het met alleen al niet naar bed willen. Huisarts verklaarde dat ik bang was om te gaan slapen. Na boekjes te hebben gelezen en jaar getobt te hebben, Werd het echt niet beter.
Terug naar de HA en toen begon het ziekenhuizen traject. Kinderartsen, bloed onderzoeken alles heb ik gehad maar nooit iets kunnen vinden. Ik ben drie dagen opgenomen geweest in een kliniek weer ik helemaal binnenste buiten ben gekeerd. Het enigste wat ze hebben kunnen vinden is dat ik geen melatonine aanmaak.
Even hadden we hoop en met een hoge dosis melatonine zou het opgelost moeten zijn. Helaas mijn lichaam lijkt het pas op te nemen op het moment dat ik in slaap ben. Dus dat eindigt in zeer moeilijk wakker worden. En zeer diep slapen.
Slaapklinieken hebben niks kunnen vinden.

Veel mensen vinden dat je je aanstelt. Slapen is niet zo belangrijk maar slaaptekort uit zich verschrikkelijk: Ik wordt het echt heel ziek van, geen concentratie hebben, geen energie hebben om na school iets te doen, jezelf moeten concentreren om te zien of te luisteren omdat je gewoon zo moe bent.

Artsen zeggen momenteel:
- Je wil niet slapen
- Je stelt je aan
- Leer er maar mee leven.

Mee leren leven lukt aardig. Maar toch is het echt geweldig voor mij om een nacht van 8uur te maken.
Momenteel draai ik nachten van gemiddeld 5uur. Inmiddels heb ik wel een ritme dus lijk ik genoeg te slapen om mijn dag door te komen. Maar een drukke dag is echt vermoeiend.
Gelukkig lijkt ik het nog redelijk goed te kunnen verbergen naar de buitenwereld. Waar ik zelf ontzettend blij mee ben. En niet continue de reactie krijg goh wat zie je er moe uit

**Geplaatst**: 10-08-12 21:40

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 10-08-12 21:40

ik heb op 20 april 2011 (ik kan met het herinneren als de dag van gisteren

)
met estafette op schoool (met gymles) de volgede persoon aangetikt. (ja, hehe, dat moet nou eenmaal) maar ik had daarna echt pijn in m'n ringvinger. dus eerst koud water er op, blijft het warm en dik worden. dan maar ijs (en ik ga gewoon lekker door ondertussen hoor. al ging hoogspringen daar iets minder mee, met ijs

) maar het bleef dik en warm enz. dus aan het eind van de gymles dan toch maar even een stukkie verband er om heen, zeker omdat ik daarna ook nog wiskunde en aardrijkskunde had. bij die vakken moesten we dus schrijven, wat ik moest bekopen met een vreselijke pijn in die vinger. (het klinkt raar, maar op dat soort momenten bedenkn ik niet dat ik gewoon kan ophouden omdat ik toch wel een goed excuus heb

) dus ik kwam na school thuis, ziet me moeder dat verband. halen we het er af, staat ie echt in een vet rare houding, kon niet meer buigen en strekken. dus dan toc h maar effies naar de ehbo. daar hadden ze geen idee wat het kon zijn. ook niet na en foto. ze konden niet duidelijk zien of het gebroken was of niet, dus dan toch maar in het gips. dat wilden ze 4 dagen, wat uiteindeijk 6 is gewordne omdat er nog pasen oid tussen zat. daarna terug naar het ziekenhuis (na die zes dagen, het gips zat trouwens niet echt goed, want ik kon al m'n vingers nog bewegen xD). ik kon met pijn en moeite weer rekken en strekken dus dan hoefde ik geen gips meer. oke, ik was wel blij.
maar het blééf maar pijn doen. vooral tijdens het schrijven en paardrijden. dus dan in september nog maar een foto van m'n ivnger laten maken. nog steeds induidelijk of er iets los zat of niet. werd daarom niks mee gedaan. hup naar de fysiotherapie. beetje met andermans vingeres vechten. zonde van het geld. had helemaal geen zin. ik kreeg nog een spalkje dat ik om moeset doen met gym om m extra te beschermen. oke. werd na de fysio (die ook neit wist wat he tkon zijn) doorverwezen naar zo'n vingerkliniek. die mensen hebben ook werkelijk geen enkel idee wat het kan zijn. ik heb nu een soort van duikpakjes, een paarse voor overdag en een nbeige (die is iets dikker) voor 's nachts. verder heb ik nog een dingetje om twee vingers bij elkaar te houden. maar of dat nou veel zin heeft...

niemand wet het dus, en ik zit nu al meer dan een jaar met die pijn die me zo onderhand wel de keel uit begint te hangen. met gym is het helamaal vreselijk. heb dezelfde gymleraar als vorig jaar, die voelt zich zo schuldig eni s bang dat ik het erger maak als ik ook alleen maar adem, waardoor ik aan niks mee mag doen. lijkt misschien aan het begin leuk, maar dat is nu ook al een jaar zo en het is echt vreselijk!!!
(ik kan er niet tegen om niks te doen, ook niet tijdesn gym!)

dus heeft iemand enig idee, graag! (wow beetje lang verhaal, sorry!)

**Geplaatst**: 10-08-12 21:45

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 10-08-12 21:45

Hier ook weer één!
Heb al zo'n 2 jaar last van mijn knieën.
Begon eerst met lange afstanden rennen en werd toen steeds erger.
Dus naar de dokter geweest. Het zal wel groeipijn zijn.
Toen werd het steeds erger en erger. Als ik liep, rende of gewoon stil zit had ik pijn in mijn knieën.
Nou ja, het zal wel een wat langer durende groeipijn zijn.
En zo zijn we ongeveer 2 jaar door gegaan.
Ik kan geen lange afstanden lopen op de stenen, en na een paar meter rennen kom ik niet meer verder door de pijn.
Door de dokter nooit ergens naar door verwezen dus toen op eigen initiatief naar de fysio gegaan.
Die kwam uit op jonge meisjes knieën.
Ongeveer een half jaar bij de fysio gelopen en geen verschil gemerkt.
Zij hebben mij nu uiteindelijk door verwezen naar de sportarts.
Daar moet ik nog steeds een afspraak maken,
maar ik ben eigenlijk toch wel bang voor de uitslag dat ze er gewoon niks aan kunnen doen...
Blijf het daarom ook steeds uitstellen.

**Geplaatst**: 10-08-12 21:49

Geplaatst: 10-08-12 21:49

ja mijn dokter weet ook nooit wat het is en zegt altijd denk ik of waarschijnlijk of misschien erbij -_-'
en ja als dit niet werkt dan proberen we dan en als dat niet werkt dat.. denk ik echt kom op.. alsof ik tijd heb om 10x daar in de wachtruimte te zitten waar het ALTIJD zeker een half uur uitloopt en dan weer iets krijg wat misschien wel kan werken...
Heel irritant!

**Geplaatst**: 11-08-12 08:40

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 11-08-12 08:40

Ik had ook ooit pijn in mn knieën. Ik ben er alleen gewoon mee door gelopen en het is nu wel redelijk over. Heel af en toe is het er dan opeens weer. Geen zin om naar een dokter te stappen, waarom zou ik?

**Geplaatst**: 11-08-12 21:12

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 11-08-12 21:12

Als ik al die onduidelijke kwaaltjes goed lees.

Dan vraag ik mij af, is er wel een arts die echt de kennis heeft van analytische trouble shooting ??

In die vijf minuten spreekuur tijd kan je echt niet een probleem analyseren.

Kost misschien een uurtje, maar dat uurtje krijg je niet door al die mensen die met een klein kwaaltje het spreekuur bezetten van de huisarts.
Kuchje hier, schrammetje daar, buik pijntje, verzin maar wat.
Al die kwaaltjes die na een paar dagen overgaan.

**Geplaatst**: 11-08-12 22:34

Geplaatst: 11-08-12 22:34

Ik heb 3 maanden geleden de diagnose gekneusd gekregen, heb nog steeds heel, heel erg veel last van mijn rug! Maar de dokter houd het op gekneusd, en ik vertrouw het niet.

**Geplaatst**: 11-08-12 22:40

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 11-08-12 22:40

gekneusd kan soms heeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg lang duren! soms nog langer dan gebroken!

**Geplaatst**: 11-08-12 22:45

Re: nog meer mensen met dingen waar dokters nooit raad mee weten

Geplaatst: 11-08-12 22:45

Zogenaamd mijn "niet-gebroken" neus.
Ik ben van mijn paard afgevallen, bal tegen mijn neus, en nog veel meer van dat ongelukkige ongelukjes.
Mijn neus begon blauw te kleuren en een paar sportdocenten hebben gekeken, conclusie; gebroken.
Inderdaad, als je er aan zit, begin ik te gillen van de pijn.
Bij de dokter aangekomen, kreeg ik zo'n hels onderzoek, dat deed echt pijn.
'Neee, ben je mal. Geen breuk.'
Maar het doet wel heel zeer! - Ja, je hebt gewoon een stootje gekregen.
HALLOAAA, het duurt nu al drie maanden!

**Geplaatst**: 11-08-12 22:48

Geplaatst: 11-08-12 22:48

Ik heb al járenlang schilfers en uitslag op mijn hoofdhuid.
Even denken, ben bij 5 huisartsen geweest. De uiteindelijke conclusie, chronische eczeem.
Zal nooit over gaan, moet symptoom bestrijding gaan doen.
Met andere woorden: met hormoon oliebol gaan smeren als het weer erger wordt... (en dat is váák)

De eerste huisarts zei trouwens doodleuk: ja dan moet je stoppen met krabben
En dat was het... ja jeukt als gekte! sorry hoor, geef dan wat tegen de jeuk ofzo.
Neeee, moest gewoon stoppen met krabben was echt helemaal mijn eigen schuld.
banketstaaf

**Geplaatst**: 11-08-12 23:06

Geplaatst: 11-08-12 23:06

Ik was al jaren steeds ziek, bepaald moment zelfs gestopt met school.. Zat echt heel vaak bij de huisarts, steeds te horen gekregen dat het tussen m'n oren zat/psychisch was etc en maar niet de moeite doen om te onderzoeken. Na een jaar of twee begonnen ze toch maar eens een beetje moeite te doen, nadat we héél boos geworden zijn. Bloedprikken, Neuroloog, kinderarts... Allemaal zeiden ze het niet te weten.
Toen ik bij de kinderarts wegging, kreeg ik de uitslagen van een uitgebreid bloedonderzoek mee naar huis.
Aangezien ik het altijd wel interessant vind om de betekenissen etc op te zoeken, ben ik alles op gaan zoeken.

Helemaal onderaan het papier stond B12 en Vitamine D. Vond het erg raar dat er achter stond dat je tussen bepaalde waardes moest zitten... terwijl mijn waardes bijna 0 waren

Huisarts gebeld, neeeee was allemaal goed. Tekorten kwamen helemaal niet voor bij meisjes van 16 jaar joh!

Normaal krijg ik niet graag een labeltje... Maar als dat labeltje betekend dat er een behandeling is én begrip, nou dan neem ik dat labeltje graag in ontvangst. Uiteindelijk bij een internist/hematoloog terecht gekomen, die zei dat het heel goed was dat ik zelf door ben gaan zoeken, want ik had een serieus probleem... Mijn waardes had hij nooit eerder bij een andere 16 jarige gezien :wow:

Ook een reumatoloog schrok erg van de waardes, die zo laag waren dat m'n botten helemaal vervormd zouden raken als ik nog echt midden in de groei zat (Engelse ziekte)
Ze wouden nog onderzoeken doen, maar omdat de oorzaak niet weg te nemen is en het dus niet echt nut heeft, hebben ze dat toch niet gedaan omdat het volgens m'n internist niet erg fijn is en het dus teveel is voor ''zo'n jong meisje''

Krijg nu pillen en injectie's, maar m'n huisarts vind het nogsteeds onzin. De assistent zei ook tegen me; Ja, die B12, het is gewoon een rage! Boem, mijn bloed kookte -:(-

Huisarts heeft ook gewoon m'n behandeling gestopt. Heb toen m'n internist opgebeld en die was niet blij met wat m'n huisarts flikte. Mocht de volgende dag meteen weer beginnen, internist had een gesprekje gehad met m'n huisarts.

**Geplaatst**: 12-08-12 00:04

Geplaatst: 12-08-12 00:04

Pfff eindelijk een topic, met mensen die ook hetzelfde hebben meegemaakt.. Het is gewoon zo vervelend als de oorzaak niet kan worden gevonden. Alsof je lichaam tegen zichzelf aan het vechten is en je expres pijn wilt doen...

Ik heb nu al bijna 5 jaar een onverklaarbare pijn door een opgelopen hamstring blessure. Alle medici zijn al raadgepleegd, van fysio tot accupunctuur. De verschrikkelijkste behandelingen.. ponsblaadjes bij drie verschillende ziekenhuizen. En niemand die het kan verhelpen...
Ik las al een paar uitspraken van doktoren die te gek voor woorden zijn. Ik ben ook een aantal keer gevraagd of ik het wist (uh ja .. volgens mij heb jij ervoor gestudeerd) of dat ik maar een andere veiligere sport moest doen (enige wat ik me kon bedenken wat geen risico heb is schaken). En wat ik nog het ergste vind is dat het hun vaak geen drol kan schelen, uhm ja ik weet het niet meer, oh tijd is om, en weg moest ik.. sommige waren best aardig en hadden een andere suggestie, dat je daar maar eens naar kunt kijken. Hoop is weg na die mislukte behandeling , en bij de nieuwe behandeling krijg je lovende woorden en daar is de hoop weer. Om vervolgens weer keihard in stukken te vallen, en dat nu al meer 10x. En elke keer blijf je denken ' zal dit het dan toch zijn' ...

Het enige wat ik jullie kan toesturen is een dikke virtuele hug en sterkte toegewenst. Helaas blijft het lichaam altijd een raadsel, ook al onderzoek je het nog zo vaak...

Nomineer dit bericht ×