Opnieuw bedankt voor alle lieve en steunende reactie's en pb's!

Ja ik wil er gewoon over blijven praten, hier op bokt, met mn ouders, met de politie, met een enkele vriendin. Je hoort/leest zo vaak dat vrouwen het jarenlang stil hebben gehouden en daar later heel veel last van krijgen, dat wil ik absoluut niet, dan nu maar door de zure appel heen bijten. (En die is best zuur. Vannacht bleek ik ineens bang te zijn geworden in het donker, alleen maar nachtmerries gehad.. Bummer)
Ik heb heel erg het gevoel dat.. het binnen het 'normaal-beeld' valt van de maatschappij als slachtoffers er niet over praten, dat mensen het een beetje abnormaal vinden als ze er wel over praten, want dat 'hoort niet' ofzo..? Klinkt heel vreemd, maar dat gevoel krijg ik af en toe.
Maar dat vind ik echt bullshit, want ik weet met mn verstand ook wel dat ik eigenlijk niks verkeerds heb gedaan, dus waarom moet ik me dan 'verstoppen' (zo voelt het) terwijl het ZIJN schuld is?
Waarom moet ik mn mond houden en dan langzaam wegrotten terwijl hij het vergeet en doodnormaal verder leeft, waarom zou ik me ervoor moeten schamen en hij is het over een week weer vergeten, waarom zou ik geen aangifte moeten doen en kan hij voor de rest van zn leven doen en laten wat ie wil?
*Is ondertussen vergeten waarom ik eigenlijk dit allemaal schrijf*
Zometeen naar het ziekenhuis (reden trouwens totaal losstaand van dit allemaal), morgen aangifte. Ik moet zeggen, ik heb wel eens een leukere éérste week van de zomervakantie gehad
