Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-03-11 01:17

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 01:17

ik denk dat zolang het kind door de vader niet verwaarloosd, mishandeld of misbruikt word, je moet blijven proberen te stimuleren dat kindlief toch contact houd met de vader ,
is 1 van het genoemde wel aan de hand , dan word het een ander verhaal

**Geplaatst**: 01-03-11 02:01

Geplaatst: 01-03-11 02:01

Poeh een zeer moeilijk en gevoellig onderwerp voor mij.
Dit kan dan ook mijn reactie bepalen

.
Een kind tot 16 jaar heeft in mijn ogen niets te willen.
Want als een kind niet naar school wil houden we hem dus ook maar thuis.
Hier komt dus wel de ouderlijke macht naar voren omdat het gewoon moet.
Kinderen horen van beide ouders te houden, te genieten en te leren en mogen hierin niet belemmerd worden.
Vaak is dat helaas wel het geval en dit komt niet ten goede van de kinderen.
Ik denk dat moeders (en heel zelden vaders) zich gewoon teveel zorgen maken om hun kinderen (ze willen beschermen) en ze eigenlijk niet naar hun ex willen laten gaan of soms inderdaad de kinderen gebruiken in een strijd.
Dit voelen kinderen automatisch aan.
Ik heb het gezien en zie het nog dagelijks om me heen, helaas.
De kinderen van mijn vriend willen mijn vriend ook niet zien zeggen ze, maar het is duidelijk dat moeder heel goed meewerkt in dit proces helaas.
Maar tenslotte zijn het de kinderen die er maar mee moeten leven en geloof me dit heeft een hele grote inpact op een kind.
Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en ook als speelbal gebruikt.
Met mijn zoon heb ik het contact met zijn vader gestimuleert (ook al waren hier echt redenen om het tegen te gaan).
Maar juist voor mijn zoon en mijn eigen ervaring was het zo belangrijk.
En ben blij dat ik toendertijd deze (moeilijke) beslissing heb gemaakt.
Mijn zoon is uitgegroeid tot een zelfstandige en zekere jongeman.
En ik ben blij dat ik hem al dit leed heb bespaart.
Het leed waarmee ik tot op de dag van vandaag nog steeds mee rondloop.
Ts ik wens je veel sterkte en hoop dat mijn verhaal niet voor jou geldt.
Denk aan je kind, wees je ervan bewust wat het in de toekomst kan doen met hem.
Laat hem rustig groot worden en sta op je strepen.

**Geplaatst**: 01-03-11 02:42

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 02:42

Het is een lastige kwestie maar ik moet zeggen dat ik het wel eens ben met voorgaande reactie's dat de beslissing niet bij het kind ligt en daarnaast heeft de vader ook zijn rechten, ik kan me ook voorstellen dat hij er moeite voor doet om zijn kind te mogen zien. (en uiteraard ga ik er dan vanuit dat er geen vreemde dingen spelen aan vaders kant)

Als ik zo je verhaal lees krijg ik het idee dat je misschien (onbewust) je zoon beinvloed. Je moet het positief zien te brengen en hem erop voorbereiden, probeer het onderwerp regelmatig eens te noemen, al is het maar tussen neus en lippen door. Als zijn vader hem komt halen en je neemt je zoon in bescherming zodra hij een piep geeft verstek je zijn gevoel natuurlijk, andersom krijgt je ex het idee dat jij het niet wilt.
Daarnaast vraag ik me af hoe je over zijn vader praat tegenover anderen, want je hebt het nu over dat hij zwart werkt, een uitkering heeft en met de billen bloot moet, als je dat soort dingen bespreekt waar je zoon bij is pikt hij ook dingen op, hij merkt dat jij afkeurend bent en neemt dat over.

Ik denk dus dat het belangrijk is goed op je eigen houding te letten en wellicht je zoon wat minder keuze te geven, op de lange termijn is hij je daar dankbaar voor.

Overigens; wat bedoel je met dat hij geen kind kan onderhouden? Het gaat nu toch om één dag per 2 weken? Dat is nu niet bepaald iets om arm van te worden lijkt me.
Daarnaast vind ik dat er ook niet toe doen, je bent zelf zijn moeder, je zou zelf toch ook je zoon niet afstaan als je moest leven van een uitkering?

**Geplaatst**: 01-03-11 08:50

Geplaatst: 01-03-11 08:50

ER wordt nu heel veel gezegt, je moet je kind stimuleren om naar zijn vader te gaan. Oké daar hebben jullie gelijk is, dat is ook zo, maar wat als je kind krijsend en helemaal hysterisch is als je maar over de vader begint? DE angst in de ogen ziet staan omdat hij niet DURFT? Dat was dus bij mij het geval en dat is zo hartverscheurend dat ik er over ben opgehouden. Niet meer stimuleren, even helemaal niets meer.
Maatschappelijk werk ingeschakeld en die man kwam er ook achter dat mijn ex iets helemaal verkeerd doet. Hij bedoeld het allemaal heel goed, maar hij doet het zó fout dat mijn kind echt bang werd van hem. Zo bang dat hij kwaad zou worden, hem een snauw zou geven.
Mijn zoontje voelt zich bij zijn vader ook niet thuis. Hij heeft geen vriendjes daar, is niet hier in t dorp, dus helemaal geen vriendjes
van school in de buurt. De warmte mist hij, de geborgenheid, de arm om hem te troosten. En dát is oh zo belangrijk! In plaats daarvan kreeg hij nogal eens een snauw als het mijn ex niet zinde of als hij huilde omdat hij naar huis wou.
Mijn kind vond er geen klap aan om naar z'n vader te moeten gaan. Gek hé als je daar niets hebt!
Mijn ex is echt wel gek met z'n kind hoor, maar hij snapt het niet hoe hij het moet aanpakken en zo stront eigenwijs dat hij toch niets
van je aanneemt als je er iets van zegt. Nee want het staat zó op papier, dus dan moet het ook zó worden gedaan.

Nou was het dus de bedoeling ( nou ja de bedoeling van de MW en mijn ex) om mijn zoontje over een aantal weken weer te gaan laten slapen bij z'n vader. Ik heb het erover gehad met mijn zoontje en de tranen stonden al in z'n ogen. Dat ging hem veeeeel te snel en dat wou hij dus nog helemaal niet. Hij zegt zelf, ik wil het even laten zoals het nu is, het gaat nu wat beter, maar slapen gaat me nog te ver. Dus dat gaat ook zo gebeuren en niks slapen voorlopig. Dus ja, mijn kind heeft daar wel iets in te zeggen vind ik. Ik merk aan hem dat het veel te snel gaat en het vertrouwen in z'n vader nog niet helemaal terug is.
Wat ben ik dan voor een moeder om te zeggen. niks mee te maken, je gaat bij papa slapen! Geen haar op m'n hoofd die daaraan denkt!!!

**Geplaatst**: 01-03-11 09:43

Geplaatst: 01-03-11 09:43

Elk verhaal heeft inderdaad 2 kanten, Ingrid, vind het wel goed dat jij hulp hebt ingeschakeld van MW. Wat ik (en misschien ook anderen die reageren) aan de ts proberen duidelijk te maken is dat ze heel boos is en dat waarschijnlijk overbrengt op haar zoontje. Ook dat kan een reden zijn voor zijn angst om naar zijn vader te gaan...
En nee, ik zit zelf niet in haar situatie, maar heb wel in de situatie van het kind gezeten dus weet wel dat de moeder door haar eigen woede een hoop tegenzin bij haar kind kan veroorzaken.

**Geplaatst**: 01-03-11 09:43

Geplaatst: 01-03-11 09:43

Quellian schreef:
Ik zat nog met het verhaal van IngridB in mijn hoofd, maar inderdaad is nergens te vinden wat de reden is waarom het zoontje van TS niet naar zijn vader wil. In alle situaties zijn er 2 kanten, dus je kunt geen oordeel vellen (in hoeverre dat al kan via internet).
Lijkt me in elk geval wel tijd voor hulp binnen het gezin.

En of kinderen beide ouders nodig hebben is weer een heel andere discussie, ik vind namelijk van niet.

Ik zei dat kinderen RECHT hebben op BEIDE ouders.

En ook vice versa.

**Geplaatst**: 01-03-11 09:46

Geplaatst: 01-03-11 09:46

blensink schreef:
Poeh een zeer moeilijk en gevoellig onderwerp voor mij.
Dit kan dan ook mijn reactie bepalen .
Een kind tot 16 jaar heeft in mijn ogen niets te willen.
Want als een kind niet naar school wil houden we hem dus ook maar thuis.
Hier komt dus wel de ouderlijke macht naar voren omdat het gewoon moet.
Kinderen horen van beide ouders te houden, te genieten en te leren en mogen hierin niet belemmerd worden.
Vaak is dat helaas wel het geval en dit komt niet ten goede van de kinderen.
Ik denk dat moeders (en heel zelden vaders) zich gewoon teveel zorgen maken om hun kinderen (ze willen beschermen) en ze eigenlijk niet naar hun ex willen laten gaan of soms inderdaad de kinderen gebruiken in een strijd.
Dit voelen kinderen automatisch aan.
Ik heb het gezien en zie het nog dagelijks om me heen, helaas.
De kinderen van mijn vriend willen mijn vriend ook niet zien zeggen ze, maar het is duidelijk dat moeder heel goed meewerkt in dit proces helaas.
Maar tenslotte zijn het de kinderen die er maar mee moeten leven en geloof me dit heeft een hele grote inpact op een kind.
Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en ook als speelbal gebruikt.
Met mijn zoon heb ik het contact met zijn vader gestimuleert (ook al waren hier echt redenen om het tegen te gaan).
Maar juist voor mijn zoon en mijn eigen ervaring was het zo belangrijk.
En ben blij dat ik toendertijd deze (moeilijke) beslissing heb gemaakt.
Mijn zoon is uitgegroeid tot een zelfstandige en zekere jongeman.
En ik ben blij dat ik hem al dit leed heb bespaart.
Het leed waarmee ik tot op de dag van vandaag nog steeds mee rondloop.
Ts ik wens je veel sterkte en hoop dat mijn verhaal niet voor jou geldt.
Denk aan je kind, wees je ervan bewust wat het in de toekomst kan doen met hem.
Laat hem rustig groot worden en sta op je strepen.

Blensink, heel mooi gezegd en ben het helemaal met je eens!

**Geplaatst**: 01-03-11 10:12

Geplaatst: 01-03-11 10:12

Jeetje.. Wat een meningsverschil hier zeg.. Ik bevind me dan wel niet in zo'n situatie, maar wil toch even reageren op bepaalde dingen..
Ik lees best veel dat mensen vinden, dat een kind niets te willen heeft..
Ik vind dat echt belachelijk! Als mijn kind niet naar haar/zijn vader zou willen, dan vertik ik het om mijn kind naar iemand te brengen waar hij/zij helemaal niet naar toe wilt. Mijn kind hoort zich ergens op haar/zijn gemak te voelen, en als dat niet het geval is....
Een kind voelt echt wel waar hij/zij welkom is of niet...

En een school vind ik iets anders dan naar een ouder gaan...

**Geplaatst**: 01-03-11 10:19

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 10:19

@Vealosz
Maar een kind voelt ook goed aan dat een moeder onbewust niet wilt dat haar kind daarheen gaat .
En daar reageert een kind ook op.

**Geplaatst**: 01-03-11 10:27

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 10:27

Brainless:
Daar heb je wel gelijk in.. Maar als een kind het echt zo naar zijn zin heeft bij haar/zijn vader, zou hij/zij niet thuis blijven omdat moeders onbewust laat merken dat ze niet wilt dat hij/zij naar vaders gaat. Der moet gewoon een reden achter zitten, waardoor een kind niet naar haar/zijn vader wilt, en dat ligt niet altijd aan de moeder...

**Geplaatst**: 01-03-11 10:30

Geplaatst: 01-03-11 10:30

Vealosz schreef:
Brainless:
Daar heb je wel gelijk in.. Maar als een kind het echt zo naar zijn zin heeft bij haar/zijn vader, zou hij/zij niet thuis blijven omdat moeders onbewust laat merken dat ze niet wilt dat hij/zij naar vaders gaat. Der moet gewoon een reden achter zitten, waardoor een kind niet naar haar/zijn vader wilt, en dat ligt niet altijd aan de moeder...

Nee dat ligt niet altijd aan de moeder, maar vaak wel.
Kinderen zijn echt loyaal naar hun ouders, helemaal naar degene bij wie ze wonen.
Een kind kiest dan ook voor de weg van de minste weerstand en wil dus liever niet meer gaan.

**Geplaatst**: 01-03-11 10:42

Geplaatst: 01-03-11 10:42

Ik denk dat het bij ts er ook heel erg mee te maken heeft, dat haar ex vroeger al bijna niks van hun zoontje wou weten. Nooit iets mee gedaan heeft en toen gaf haar zoontje al aan dat hij niet door zijn vader naar bed wou worden gebracht!
In een koppie van een klein kind gaat heel veel om, veel meer dan wij weten. Hij pikt uiteraard erg veel op, ook boosheid van de moeder, máár hij weet ook dondersgoed dat de vader niet veel van hem wil hebben.
WE kunnen nu allemaal wel gaan zeggen aan ts dat het door haar boosheid komt dat haar zoontje niet naar de vader wil, maar uit ervaring weet ik dondersgoed dat het het wel degelijk aan de kant van de vader ligt hoor.
Ik was ook erg kwaad op mijn ex ( soms nog) en daar heeft mijn zoontje echt wel wat van mee gekregen, helaas, maar daar kom je niet aan onderuit, sommige dingen pikken ze nou eenmaal op. Máár dát is niet de reden waarom hij niet meer naar zijn vader wou. Zijn vader is te veel te streng en slaapt uit terwijl z'n kind 1x in de twee weken komt, want uitslapen doe je nou eenmaal in het weekend volgens hem en huilen kan niet of anders heeeel snel stoppen daarmee. Wat denk je hoe een kind zich voelt als hij zo 1x in de twee weken een weekendje weggaat. Denk je dat hij met plezier erheen gaat? Dat hij het geweldig vind om lekker naar z'n vader te gaan? Hij voelt zich daar niet thuis, hangt een heel andere sfeer dan thuis en het gevoel van 'hier voel ik me veilig' is er niet.
Als dat al mist, dan voelt een kind zich alles behalve prettig daar en wil naar 'huis' . Waar hij écht woont en waar hij zich wél welkom
voelt en waar hij wél die arm om hem heen krijgt.
Tuurlijk zal hij het zich wel een beetje aantrekken van wat hij thuis hoort, maar dat is echt niet de hoofdreden dat hij niet naar de vader wil.

**Geplaatst**: 01-03-11 10:47

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 10:47

Tja, het is ook maar net hoe je als moeder zijnde hierin staat hoor. Je kunt je ex nog zo'n banketstaaf vinden maar daar zou je kind niets van moeten of mogen merken. Hoe moeilijk dat soms ook is. Natuurlijk pikken de kinderen 1 en ander op maar dan is het ook aan de moeder om hier zo positief mogelijk op in te gaan. Ik denk toch dat, onbewust, de kind nog te vaak als speelbal wordt gebruikt.

**Geplaatst**: 01-03-11 11:27

Geplaatst: 01-03-11 11:27

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik net 4 was en mijn moeder heeft er altijd op gestaan dat we naar mijn vader gingen.
Ik heb een hele tijd gehad dat ik echt niet wilde, dat kwam door zijn nieuwe vriendin waar die mee ging samenwonen en ik er gewoon niet goed mee om kon gaan het was allemaal nieuw voor mij.
Maar ik ben wel blij dat mijn moeder me die tijd gewoon naar mijn vader heeft gestuurd ondanks mijn vader zijn vriendin boven mij en mijn broertje koos.
Die tijd heb ik veel gehuild en geschreeuwd dat ik ook niet wilde want je zou denken je kinderen zijn je alles maar bij mijn vader was het op dat moment zijn vriendin die alles was.
Dat doet een kind heel veel pijn maar achteraf ben ik blij dat ik moest gaan.
Het is toch mijn vader en ik heb gewoon een vader nodig.

**Geplaatst**: 01-03-11 11:33

Geplaatst: 01-03-11 11:33

Vealosz schreef:
Jeetje.. Wat een meningsverschil hier zeg.. Ik bevind me dan wel niet in zo'n situatie, maar wil toch even reageren op bepaalde dingen..
Ik lees best veel dat mensen vinden, dat een kind niets te willen heeft..
Ik vind dat echt belachelijk! Als mijn kind niet naar haar/zijn vader zou willen, dan vertik ik het om mijn kind naar iemand te brengen waar hij/zij helemaal niet naar toe wilt. Mijn kind hoort zich ergens op haar/zijn gemak te voelen, en als dat niet het geval is....
Een kind voelt echt wel waar hij/zij welkom is of niet...

En een school vind ik iets anders dan naar een ouder gaan...

Ok, maar stel dat jij zou scheiden (uiteraard hypotetisch hoor) en je ex zou voogdij krijgen. Vervolgens roept je kind dat hij/zij niet meer naar jou toe wil. Zou je dan ook zeggen: ok hoor, als je niet wilt hoef je niet. Kom maar als je zin hebt en anders blijf je bij papa en zie ik je niet meer?

je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

**Geplaatst**: 01-03-11 11:36

Geplaatst: 01-03-11 11:36

pinto_1 schreef:
je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

Tuurlijk maar niet ten koste van alles.

**Geplaatst**: 01-03-11 11:42

Geplaatst: 01-03-11 11:42

pinto_1 schreef:
Vealosz schreef:
Jeetje.. Wat een meningsverschil hier zeg.. Ik bevind me dan wel niet in zo'n situatie, maar wil toch even reageren op bepaalde dingen..
Ik lees best veel dat mensen vinden, dat een kind niets te willen heeft..
Ik vind dat echt belachelijk! Als mijn kind niet naar haar/zijn vader zou willen, dan vertik ik het om mijn kind naar iemand te brengen waar hij/zij helemaal niet naar toe wilt. Mijn kind hoort zich ergens op haar/zijn gemak te voelen, en als dat niet het geval is....
Een kind voelt echt wel waar hij/zij welkom is of niet...

En een school vind ik iets anders dan naar een ouder gaan...

Ok, maar stel dat jij zou scheiden (uiteraard hypotetisch hoor) en je ex zou voogdij krijgen. Vervolgens roept je kind dat hij/zij niet meer naar jou toe wil. Zou je dan ook zeggen: ok hoor, als je niet wilt hoef je niet. Kom maar als je zin hebt en anders blijf je bij papa en zie ik je niet meer?

je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

Ik snap precies wat je bedoeld.. Maar een beetje mens houd ook rekening met wat het kind wilt in zo'n situatie.. Dan maar een andere oplossing zoeken.. Desnoods ga je naar vader/moeder en ben je bij het kind terwijl de andere ouder er ook bij is.. Maar als het kind niet alleen met mij zou willen zijn, hoe pijnlijk het ook is of klinkt, dan ga ik echt opzoek naar een andere oplossing..

**Geplaatst**: 01-03-11 11:45

Geplaatst: 01-03-11 11:45

Suzanne F. schreef:
pinto_1 schreef:
je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

Tuurlijk maar niet ten koste van alles.

Want? Jij mag dat als moeder zijnde wel? Gewoon een vraag hoor, hoe je dat bedoelt?

**Geplaatst**: 01-03-11 11:55

Geplaatst: 01-03-11 11:55

MamboBeach schreef:
Want? Jij mag dat als moeder zijnde wel? Gewoon een vraag hoor, hoe je dat bedoelt?

Als het kind aangeeft iets echt niet te willen, wie ben jij dan om te dwingen? Dat doet meer kwaad dan goed. Kind heeft recht op contact met beide ouders maar niet ten koste van alles. Contact is een ruim begrip en kan ruim ingevuld worden. Waarom afdwingen? Geef wat ruimte, overleg over contact opbouwen of met beide ouders tegelijk. Ik denk dat afdwingen om mee te geven heel slecht is, voor het kind maar ook voor de band met de ouders. Kind wordt angstig en voelt zich niet gehoord.

**Geplaatst**: 01-03-11 11:57

Geplaatst: 01-03-11 11:57

pinto_1 schreef:
Vealosz schreef:
Jeetje.. Wat een meningsverschil hier zeg.. Ik bevind me dan wel niet in zo'n situatie, maar wil toch even reageren op bepaalde dingen..
Ik lees best veel dat mensen vinden, dat een kind niets te willen heeft..
Ik vind dat echt belachelijk! Als mijn kind niet naar haar/zijn vader zou willen, dan vertik ik het om mijn kind naar iemand te brengen waar hij/zij helemaal niet naar toe wilt. Mijn kind hoort zich ergens op haar/zijn gemak te voelen, en als dat niet het geval is....
Een kind voelt echt wel waar hij/zij welkom is of niet...

En een school vind ik iets anders dan naar een ouder gaan...

Ok, maar stel dat jij zou scheiden (uiteraard hypotetisch hoor) en je ex zou voogdij krijgen. Vervolgens roept je kind dat hij/zij niet meer naar jou toe wil. Zou je dan ook zeggen: ok hoor, als je niet wilt hoef je niet. Kom maar als je zin hebt en anders blijf je bij papa en zie ik je niet meer?

je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

Dat is waar, maar mijn ex weet niet hoe die ermee moet omgaan.
Nu is het dus zo dat hij standaard hier komt slapen, maar hiervoor belde mijn ex mij op met de melding dat de oudste helemaal overstuur is en naar huis wil, als ik dan zeg ja zeg maar wat je wil zegt hij direct ik breng hem wel.
Dan komt hij hem brengen loopt tegen mij te zeuren terwijl de oudste nog in de kamer zit en hij kijkt dan niet eens meer naar de hem ( dat is me een paar keer opgevallen) geen knuf of wat om hem weltrusten te wensen, krijg steeds meer het idee dat de oudste zich niet gewenst voelt daar.
Ok zijn eigen domme fout, vanaf dag 1 met vriendin zijn de kids erbij betrokken, hij sliep bij haar met kids ,zij slaapt bij hem zoenen knuffelen alles onder de ogen van de kinderen...
We hadden toen een voogd en die zei nog rustig aan laat ze wennen maar neehoor, zijn vriendin + haar baby is belangrijker.
Bij mij speelt het trouwens af vanaf augustus, dus nu krap aan 7 maand tijd.
Mijn zoontje is heel gevoelig en misschien is het wel loyaliteit naar mij toe... maar dat verklaard zijn gedrag niet tegenover mij.
Grote mond, de grens opzoeken kwa agressie, en gisteravond vond ik opeens weer een briefje liggen met ik hou van jou mamma met hartjes erbij getekent dat vind ik trouwens regelmatig.
Verder praat hij weinig, als ik vraag waarom hij niet wil zijn het op dit moment 3 dingen, dan mis ik jou, de hond is stom ( nog al een hyper dier) en moet altijd alles doen ( van die nieuwe vriendin zoals drinken pakken)
Ik heb zoiets van hou hem wel hier, heb geen zin in die strijd.
Zodra hij doorheeft dat het bijna zondag is hoor ik NEE IK WIL NIET NAAR PAPPA!!
Er is een periode geweest dat hij heel erg heeft zitten huilen.
Laatste tijd heeft hij ook heel veel buikkrampen, dat is pure stress want artsen vinden niks.
Ik zie er nu al tegenop als pappa is verhuist.
Ben bang dat hij dan helemaal niet meer heen wil

En ja ik vind het ook belangrijk dat hij zijn vader blijft zien, maar idd zoals suzanne zegt ga het niet dwingen.

**Geplaatst**: 01-03-11 12:00

Geplaatst: 01-03-11 12:00

Suzanne F. schreef:
pinto_1 schreef:
je wilt je kind immers zien en meemaken, dat geldt ook voor de vaders...

Tuurlijk maar niet ten koste van alles.

Inderdaad en tegen mishandeling wordt in NL nog steeds niets gedaan.

**Geplaatst**: 01-03-11 12:20

Geplaatst: 01-03-11 12:20

ben het met sommige dingen wel eens,.en met sommige dingen niet.

heb zelf ook in deze situatie gezeten met mijn oudste dochter.

even korte uitleg:
oudste dochter ging eens in de twee weken naar papa.
op een gegeven moment viel het op dat kindlief bekaf was als ze bij papa was geweest.
kwam er toen achter dat papalief onze meid(toen 5 jaar) snachts meenam naar de kroeg(was niet echt een "frisse"figuren kroeg als je begrijpt wat ik bedoel.ex was zelf ook niet 1 van de "beste"types en kwamen drugsdealers etc bij hem over de vloer,.. maar goed,.dat terzijde)
daarna gezellig bezopen met kindlief in de auto stapte(en ja,.dat gaf ie zelf ook nog toe)

ik natuurlijk direct aan de bel getrokken,want was levensgevaarlijk.
oke,. ex zou het niet meer doen en kind bleef er gewoon heen gaan.

jaar later,.kind was 6,.kwam ze steeds met hele erge buikpijn thuis.
zijn zelfs naar ziekenhuis geweest om te kijken waar de pijn vandaan kwam,maar was niks te vinden.
school begon ook op te vallen dat ze veranderd was als ze bij haar vader was geweest.
ze was de dagen erna niet te genieten op school,.stilletjes,.deed niet mee met andere kindjes en zat steeds te huilen en had hele erge buikpijn.

ze wilde ook niet meer naar haar vader toe,maar gaf op dat moment geen reden waarom niet.
heb zelf nooit een slecht woord over hara vader verteld en stimuleerde haar om wel naar haar vader te gaan,..
huilend en snikkend ging ze toen steeds naar hem toe,me smekend om haar thuis te laten.
mijn mening was: tis je vader,.. hij heeft recht om jou te zien en een band met je op te bouwen.
dacht dat het gewoon een kweste van "wennen"was,dat we uit elkaar waren of zo...

uiteindelijk kwam de aap uit de mouw... de ergste nachtmerrie van een moeder kwam uit,... mijn dochter werd sexueel misbruikt bij haar vader thuis!
nee ,niet door mijn ex,maar wel door 1 van zijn vrienden die daar ook woonde.
dat verklaarde ook meteen het veranderende gedrag na de weekenden,.de buikpijn etc.

haar vader was erg geschrokken,want wist er zelf ook niks vanaf(twijfel daar persoonlijk nog steeds over,maar goed),... maar ondanks dat dit uit was gekomen,wilde hij wel dat die "persoon" die dat zijn dochter had aangedaan,.wel nog in de weekenden bij hem oppastte,.zodat hij de kroeg in kon.

ja sorry hoor,.. maar toen was d emaat vol,.. en vanaf dat moment heb ik mijn dochter thuis gelaten en haar niet meer naar hem toe gestuurd. (ik had volledige voogdij en we hadden op dat moment geen wettelijke omgangsregeling,wat voor mij op dat moment een geluk was)

maandenlang is er onderzoek gedaan en heeft mijn dochter speltherapie gehad bij het riagg.
de dader werd ook gestraft,maar was maar een simpel strafje(lang leve het rechtsysteem in nederland)

vader deed ook geen moeite meer om zijn kind te zien en vond zijn "vrijheid" die hij had zonder zijn kind in de weekenden ,wel best.

2 jaar later kwam ie weer ineens opdagen dat hij haar wilde zien,.....
op zich vond(en vind) ik dit prima,.ware het niet dat de "dader" inmiddels nog steeds zijn beste vriend was en daar nog steeds logeerde,.ook in de weekenden dat mijn dochter weer zou komen.
ik heb dus weer geweigerd,want moest onze dochter beschermen.
ze wilde zelf ook niet en was helemaal in paniek.

toen heeft mn ex er een rechtzaak van gemaakt.

ik heb alles meegenomen,. getuigenverklaringen van dochterlief snachts in de kroeg,.. papieren van het riagg waarin staat dat papalief niet mee wilde werken aan de onderzoeken,. het gevaarlijk zou zijn voor mijn dochter om daarheen te gaan etc,... brieven van leraren van school over de negatieve veranderingen in het gedrag van mijn dochter als ze bij hem was geweest,verklaring van dokter van ziekenhuis etc.. ,maar helaas mocht het niet baten

rechter besloot dat een kind ten alle tijden recht heeft op haar vader,..schoof alle bewijzen van de instanties etc opzij en besloot dat dochterlief weer gewoon de weekenden naar hem toe moest gaan!!

heb zelfs nog aangeboden aan de rechter dat hij zijn dochter best mocht zien,maar dan in een "veilige"omgeving,... desnoods met iemand erbij van een instantie of zo. maar de rechter wilde daar niet aan.

en tja,.. daar zit je dan als moeder,...... dan moet je je kind,wat op dat moment nog geen eigen keuze heeft,.. door de wet naar een huis sturen wat levensgevaarlijk is voor het kind.
en ja,.. ik heb haar het eerstvolgende weekend gewoon nog thuis gehouden,ondanks de wettelijke regeling,maar dat heb ik geweten!!

papalief belde de politie en kind werd gewoon huilend uit mn armen getrokken om alsnog dat weekend bij haar vader te moeten blijven!(en bij de dader dus in huis)
zo is het dus twee jaar door gegaan

inmiddels zijn we nu paar jaar verder,.. en gaat het op zich redelijk.. die "dader"is inmiddels geen vriend meer van haar vader en hij heeft nu een normale vriendin die goed op mijn dochter let(is echt een lieverd die vriendin)

maar als je weet wat voor een effect dit op mijn kind heeft gehad!!!!
kind is nog steeds zichzelf niet,.. en nu ze wat ouder is gaat alles weer bovenkomen.

heb zelf al die jaren geen slecht woord over haar vader verteld(mijn mening is: komt ze later vanzelf achter als ze op een leeftijd is dat ze alles begrijpt) en dus gaat mijn dochter "gelukkig",nu met een lach naar haar vader toe.
ik heb al die jaren,.hoe moeilijk het ook was voor mij als moeder,. mijn best gedaan om haar niet met mijn eigen gevoelen'/emoties op te zadelen.

ben wel heeeel erg blij dat ze nu de leeftijd heeft bereikt dat ze zelf ook mee mag praten/beslissen.
gelukkig is ze ook heel erg open tegen mij en ze heeft uit zichzelf aangegeven dat als het mis gaat ze aan de bel trekt.

wel merk ik nu dat er een hoop dingen weer boven komen bij haar en komt ze nu ook met vragen.
ik merk dat ze haar vader nu dingen begint te verwijten en dat ze zich langzaam aan het afzetten is tegen hem. hier kan ik zelf niks aan doen, dat heeft ie aan zichzelf te danken.
wel zal ik nog steeds geen kwaad woord over hem zeggen tegen haar!

maar de "wet"zal ik het nooit kunnen vergeven,.... ja iedere vader heeft recht op zijn kind,..maar in mijn ogen NIET als dat ten kostte gaat van het kind en het kind voor de rest van haar leven met een trauma blijft zitten. en al HELEMAAL niet als de "wet" het kind in een situatie laat verkeren ,terwijl ze alle feiten kennen

dus in sommige gevallen,. vind ik dat een vader wel degelijk het recht op omgang met zijn kind kan verspelen!

MAAR..... ben het wel met de mening hier in dit topic eens,.. dat de moeder moet zorgen dat ze haar eigen emoties onder controle heeft en dat niet moet overbrengen op haar kind.

**Geplaatst**: 01-03-11 12:36

Geplaatst: 01-03-11 12:36

Wat een vreselijk verhaal Mackkwek, brrr rillingen lopen over mijn rug, wat erg.

**Geplaatst**: 01-03-11 12:54

Re: kind van 7 jaar wil niet met zijn vader mee

Geplaatst: 01-03-11 12:54

TS, ik hoor in jouw posts je vooral jouw woede tegenover je ex. Zoals eerder gezegd, kan je zoon daar ook behoorlijk door beinvloed worden. Ik krijg meer het idee dat het jouw probleem met je ex is en niet zozeer dat van je zoon.
Je ex heeft geen voogdij, heeft hij wel het kind erkent? Want als ook dat niet het geval is, snap ik niet waarom er een bodemprocedure gestart moet worden door jou, en aangezien je het 'met de billen bloot' noemt en hij met zijn levenstijl onder de loep wordt genomen, klinkt dat eerder wraakzuchtig van jouw kant.
Maar goed, ik ken je verder niet, maar in je posts vind ik eerder dat jij wraakzuchtig over komt, omdat je je ex niet moet en dat bewust of onbewust overbrengt op je zoon, dan dat de vader het niet goed zo doen.

**Geplaatst**: 01-03-11 12:56

Geplaatst: 01-03-11 12:56

Suzanne F. schreef:
MamboBeach schreef:
Want? Jij mag dat als moeder zijnde wel? Gewoon een vraag hoor, hoe je dat bedoelt?

Als het kind aangeeft iets echt niet te willen, wie ben jij dan om te dwingen? Dat doet meer kwaad dan goed. Kind heeft recht op contact met beide ouders maar niet ten koste van alles. Contact is een ruim begrip en kan ruim ingevuld worden. Waarom afdwingen? Geef wat ruimte, overleg over contact opbouwen of met beide ouders tegelijk. Ik denk dat afdwingen om mee te geven heel slecht is, voor het kind maar ook voor de band met de ouders. Kind wordt angstig en voelt zich niet gehoord.

Ik denk persoonlijk van niet. Het is aan de ouders om te zorgen dat het kind bij allebei veilig is en veiligheid voelt. Kinderen weten ondaks hoe jong ze zijn heel goed om de boel te manipuleren.

Nomineer dit bericht ×