Ik heb zelf ervaren dat ik ongeveer als een soort melkkoe werd aangelegd aan een kolfmachine, en toen ik aangaf dat t pijn deed, ging de doldrieste verpleegkundige nog tegen me te keer dat ik er 'even doorheen moest' en hop, nog wat ruiger met dat ding en bloed eruit...
Op dat moment werd er ook lichamelijk tamelijk grof over mijn grenzen heengegaan, en zoals Nathalia al schreef, als moeder in het kraambed zit je helemaal niet in een set of mind om grenzen te trekken en voor jezelf op te komen.
Later zit je zelf wel met de gebakken peren, als je ongeveer in je kussen moet bijten om het niet uit te schreeuwen als je kindje aangelegd wordt...
Ik heb ook mijn eerste week als tamelijk traumatisch ervaren daardoor en ik vind het dan ook heel normaal dat je best gefrustreerd raakt als bij de tweede dan eigenlijk al voor de bevalling er al weer over je grenzen heengegaan wordt en dat je je dan afvraagt waarom jouw duidelijke NEE niet wordt gerespecteerd.
Jose wij praten langs elkaar heen. Alles heeft voordelen en nadelen. Als iemand de voordelen van FV om welke reden dan ook zwaarder laat wegen, prima keuze.
Als ik de voordelen van borstvoeding zwaarder laat wegen, mijn keuze.
Ik vond het verschrikkelijk dat ik mijn couveusekind niet live kon voeden, dat ik moest strijden in mijn eentje tegen 3 man verpleging tegelijk omdat ik niet wilde dat ze haar kunstvoeding gaven (nee, slaap jij maar lekker de hele nacht door, dat kun je wel gebruiken, jij hebt ook je rust nodig
). Maar ik vond het geweldig dat ik in ieder geval iets voor haar kon doen. Het hoeft echt geen pijn te doen, het hoeft echt geen horror te zijn. Soms is het wel zo, maar het kan ook echt prettig en pijnloos