Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Ik doe het sowieso niet vaak, niet wekelijks of maandelijks maar alleen wanneer ik me zo voel. Ik had een jaar lang een relatie, ik heb het 3 maanden geleden uitgemaakt en sinds 2 weken ga ik weer met hem omdat hij mij terug wilde. Maar gister zou hij even snel wat gaan doen, en zou hij snel terugkomen (en ik wist al dat het niet 'even' zou zijn want ik ken hem langer dan vandaag...)
Ik kom niet zo vaak op dit gedeelte, van het forum en lees het nu pas.. En realiseer me dat ik het eigelijk ook doe, Het bekrassen van mijn armen, benen en gezicht. Ik wil als ik emotioneel pijn heb dit proberen te overstemmen met de lichamelijke pijn
Betje dom enzo... MAarja dit is mijn manier van omgaan met emotionele pijn. Heb ook ontzettend veel meegemaakt, wat ik hier liever niet kwijt wil omdat hier ook bekende van mij komen die het niet allemaal hoeven te weten . Maarja, fijn omte lezen dat er veel mensen zijn die het wel begrijpen, enzo.. Ik weet niet zo goed hoe ik dit allemaal moet zeggen, omdat ik er zelf niet echt voor uit kom ofzo, het is niet iets wat je van de daken schreeuwt.. PinkyBubble schreef:Ik wil als ik emotioneel pijn heb dit proberen te overstemmen met de lichamelijke pijnBeetje dom enzo...
MelOdYs_Star schreef:PinkyBubble schreef:Ik wil als ik emotioneel pijn heb dit proberen te overstemmen met de lichamelijke pijnBeetje dom enzo...
Jammer dat je zegt dat het een beetje dom is, want dit is 'meestal' de reden van automutilatie! Mentale pijn niet meer voelen of minder voelen door jezelf pijn te doen.
MelOdYs_Star schreef:Okee. Maar in die context zeg je het niet alleen over jezelf, maar ook over andere. Zoals ik het lees. Maar goed.
Ik zou nooit zomaar iemand voor dom uitmaken. Alleen mijzelf hahah blijkbaar dan. En ja het ligt erg gevoelig dat is denk ik wel logish, mijn vriend kan er gelukkig mee omgaan. Bij mij zijn het een soort trance geworden, ik raak in een trance en verwond mijzelf.. Ik heb nu 3 jaar een relatie en hij weer altijd wanener ze aankomen en helpt mij erdoorheen zonder dat ik mijzelf verwond.. En daar ben ik echt ontzettend blij mee want dan heb ik toc nog ergens steun aan behalve een moeder die roept dat je dom bent... 
MelOdYs_Star schreef:Ja uiteraard is het logisch dat het gevoelig ligt, ik zei het dan ook niet voor niets. En ja ik zit ook niet voor niets in dit topic te posten. Ik ben me er degelijk van bewust dat dit gevoelig ligt. Doe het zelf ook hè, dus weet wel waar ik het over heb.
*Edit ; Ik bedoel het niet zo rot als dat het opgevat kán worden.
Ik heb niet alle 19 bladzijden gelezen, maar herkende vn de bladzijden die ik hier wel gelezen een hoop, daarom heb k me even gemeld. De laatste tijd ging het ook even niet goed meer in de relatie en dan is het makkelijk om weer net zo hard te beginnen omdat je het gevoel krijgt dat je die steunn iet meer hebt, omadt hij er niet is om verschijdene redenen.
en het is altid heel fijn om te weten dat je er niet alleen voor staat, of dat je niet de enigste bent MelOdYs_Star schreef:Inderdaad. En hier zie je maar weer dat je zeker de enige niet bent. Maar ondanks alles ervaart iedereen alles op een andere manier, maar we kunnen elkaar altijd steunen en proberen te begrijpen of ons inleven! Sterkte.
En jullie ook veel sterkte, mijn pb is ook altijd open voor mensen die willen praten, of mijn verhaal willen weten.
) geworden. Als je nu goed kijkt zie mijn hele arm vol met 'lijntjes' zitten. Ik sneed mijzelf altijd met de punt van een schaar (lekker hygienisch..). Toen ik er al een paar maanden mee gestopt was aan mijn ouders verteld (was hen nooit opgevallen, terwijl het op mijn onderarm zat, wel 1x, verzon toen dat ik door een kat gekrabt was..). Die zijn he-le-maal op tilt geslagen en ik moest en zou naar een psygoloog. Dat werd er 1tje van de Gelderse Roos. Vrezelijk mens, was blij toen ik daar weg was (na t minimaal aantal 'behaldelingen'). Ouders hebben er zooooo vaak over doorgezeurd, 'je doet t toch niet weer he?' als er iets is meteen vertellen he?' terwijl zij 1 van de aanleidingen waren tot. Heb soms de neiging gehad om het weer te doen, nog heel soms, maar t gewoon nooit meer gedaan
PinkyBubble schreef:Mijn pb is ook altijd open voor mensen die willen praten, of mijn verhaal willen weten.



gapbdh schreef:Er komen er steeds meer bij zie ik.
Met mij gaat het wel al steeds beter, ik leer dingen een plekje te geven en naar de toekomst te kijken, ipv het verleden.
Ik word steeds vrolijker, en heb ook weer 'zin'.
Snijden wordt een stuk minder, slaap ong. 6 uur ipv van de 3,5 per nacht en heb al veel complimentjes gehoord dat ik weer straal!
Ik heb zeker nog een lange weg te gaan, ook moet ik mijn littekens zien te accepteren maar ik weet dat ik er ooit kom.
Ik ben trots op jullie allemaal, om jullie je zo bloot te geven en openstellen voor iedereen!
Doorgaan zo dan red je het wel!!