Bokt.nl

**Geplaatst**: 19-09-13 12:33

Geplaatst: 19-09-13 12:33

Dikke kans dat dat ook "gewoon" angst is om de controle te verliezen

Op een ongelukkig moment natuurlijk, lig je daar met je hand aan je borst

Alleen terwijl je niet bij de telefoon kan, of juist met je kinderen erbij waarvan je niet wil dat die het zien :oo

Vervolgens iedereen over de zeik, ambulance, ziekenhuis, helemaal afhankelijk van anderen... oef.

**Geplaatst**: 19-09-13 13:16

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 19-09-13 13:16

me telefoon laat ik niet los (onbewust? of juist bewust?! )
die heb ik altijd ik me zak of in me hand of vest of trui of noem maar op

die angst komt echt voort door het feit dat ik ja die zware krampaanval heb gehad ( door een paniek aanval) waar ik me niet meer bewegen kon en zo een giga druk op me borst had dat ik echt dacht ik ga nu dood.
en me dochter dit ook nog allemaal kon zien.

**Geplaatst**: 19-09-13 16:05

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 19-09-13 16:05

En toch ben je toen niet doodgegaan. Je had toen écht pijn, kon niet eens meer bewegen, en toch ben je dat zonder fysieke schade weer te boven gekomen.

**Geplaatst**: 19-09-13 21:14

Geplaatst: 19-09-13 21:14

dat klopt maar zet dan maar eens die knop erna uit van de angst

dat is best moeilijk

**Geplaatst**: 20-09-13 07:32

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 20-09-13 07:32

Dat is super moeilijk

Want tja, in het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst zeg maar

Maargoed het geeft je wel stof tot nadenken en kan wel helpen relativeren

Als je het al een paar keer hebt gehad dan is het nog niet tof maar op 1 of andere manier gaat de dreiging er wel een beetje vanaf dan.

Op zich is niet doodgaan maar wel in die positie terecht komen al reden genoeg om bang te zijn dat dàt nog een keer gebeurt

Maarja, angst ervoor gaat het niet tegenhouden. Erger nog: het wekt het juist op.

Dan is het zaak om in je hoofd wat knoppen om te zetten. Er op alert zijn en registreren dat je bang bent / gespannen bent. Bewust denken: dit heeft geen zin: laat het los. Dan ga je eerst nog bang zijn om bang te zijn, denken o help ik mag niet bang zijn want dan gaat het weer fout -> en ben je ook weer bang

Het is zaak om jezelf zo ver te krijgen dat je echt leert accepteren dat je niets bewust kunt doen om het tegen te houden, behalve accepteren dat het kan komen en de angst ervoor loslaten...en dan blijft het weg, super suf

**Geplaatst**: 20-09-13 08:25

Geplaatst: 20-09-13 08:25

Dani schreef:
Janneke, waarom leg jij de verantwoordelijkheid zo buiten de persoon zelf? Je komt steeds maar terug op die amygdala, en dat het een oncontroleerbare angstreactie is van de 'emotionele hersenen', dat je lichaam in paniek raakt.

Hoi Dani,
even 1 ding tegelijk. Angstreacties komen van de amygdala, dat is een feit. (Ik heb het nu niet over piekergedachten, getob etc., al kan de amygdala doaar mogelijk wel een rol in spelen.)

Nu de verantwoordelijkheid. Even een wat malle, maar helaas reeele vergelijking: de herrie van mijn buurman. Hoe ga ik verantwoordelijk om met de herrie van hiernaast? Nou, daar zijn vele opties voor, inclusief mijn eigen muziek aanzetten (ervaring leert, dat dat dan "drukke" muziek moet zijn) - maar mijn eigen radio uitzetten helpt niet. (Want dat is gewoon niet de bron van de ergernis.)

Ik vind dus beslist niet, dat ik de verantwoordelijkheid buiten de persoon leg (...al hangt het uiteraard af, van wat je precies persoon noemt...) mijn amygdala is wat mij betreft een integraal onderdeel van mij als persoon. En als mijn amygdala mij akelig maakt kan ik natuurlijk allerlei verstandige dingen doen met mijn verstand (die soms wel, soms niet helpen) maar de bron aanpakken is het niet.

Verder: het feit, dat deel X van mij verantwoordelijk is voor gevoel Y wil niet zeggen, dat ik passief moet afwachten of dat alleen een therapeut mij kan helpen. (Geldt ook voor x = amygdala en y=angst.) Het is alleen een feit - en feitenkennis maakt het makkelijker om de goede actie te kiezen.

Dani schreef:
En als oplossing kom je dan met emdr, of nu hypnose en dat somatic experience. Ik heb óók ervaring met angsten. Niet voor ziektes of dood, maar bang was ik wel. En natuurlijk is dat geen vrijwillige keuze, gaat niemand bewust bang zitten zijn. Maar (...) is het mij toch echt gelukt die angsten heel aardig onder controle te krijgen door ze constant tegen te spreken, te bevragen, kritisch te bekijken. Door mezelf min of meer te vertellen dat het toch tamelijk stom, onhandig, of irritant was om zo bang te zijn voor iets wat objectief gezien helemaal niet zo eng is.

Als gezegd: de scherprechter is voor mij, of het helpt: prachtig, dat dat jou gelukt is!
(Maar naar 4 jaar cognitieve therapie had ik er eerlijk gezegd genoeg van: hard werken en beperkt resultaat.)

Dani schreef:
Stel dat mijn amygdala bij ieder ritseltje in de struiken zou denken aan een tijger. Dan kán ik helemaal in die paniek meegaan, 'oh help, ik heb vast de pech dat er een tijger ontsnapt is uit de dierentuin, ik weet het zeker, aaahh!!' Ik kan ook struiken vermijden, door alleen nog midden op straat te lopen. Kán, maar erg praktisch is het natuurlijk niet. Of ik ga gewoon eens 10 minuten naast die struiken staan, 'met de angst in de hand', mezelf onderwijl vertellend 'er zijn geen tijgers in Nederland, dit is geen tijger, mijn amygdala gaat in overdrive maar er is niets aan de hand, kijk maar.'

Een prima aanpak. De scherprechter is, of je bij het volgende ritseltje weer in paniek zult schieten.
(En die tijger, dat is overgeeerfd, of instinct of iets van dien aard - voor vrouwen die door een botte verkrachter het struikgewas zijn ingesleurd is het helaas ook bittere ervaring, maar ook dan kan zo'n gesprek naast de struik van de buren "dat dit de plek des onheils niet was" zin hebben.)

Dani schreef:
En aangezien een mens niet urenlang in blinde paniek kan blijven zakt die angst uiteindelijk, én heb ik ervaren dat er inderdaad geen tijger in die struikjes zat. Je angst tegenspreken. Zelf verantwoordelijkheid nemen. En zelf de oplossing zijn.

Maar ik moet zeggen, dat het woordgebruik "struikjes" "ritseltjes" mij irriteert. Ik houd meer van elkaar serieus nemen.

Verder ken ik idd de frase "dat een mens niet urenlang in blinde paniek kan blijven". Tot op zekere hoogte klopt dat, maar andermaal: de scherprechter is, of het helpt. Er zijn idd therapieen, die iemand dus uitgebreid de herbeleving insturen - en bij sommigen helpt dat. Bij anderen is er daarna sprake van een dubbel trauma (een herbeleving is geen onschuldig iets). En een mens kan helaas uren en uren heel akelig zijn vanwege angst. (Waar de opvatting, "dat de angst wel zakt en dat dan de overtuiging ontstaat, dat het allemaal niet erg was of overbodig was" nu echt op gebaseerd is mij onduidelijk. Als iemand een intens akelige ervaring heeft gehad in het kader van therapie, is het vanuit de therapeut nogal arrogant gedacht, "dat iemand dan leert, dat het wel meevalt". En er is geen enkele wetmatigheid, dat gevaar wel op zal houden na het halve uur dat Goethe ooit constateerde. Wat wel klopt: bang zijn is topsport, dus je "valt" op gegeven moment wel "uit" de fysieke topprestaties. Ook vluchtelingen die dagenlang gevaarlijke bergtochten maken slapen een aantal uren per nacht, doorgaans. Maar reken maar niet, dat ze diep en ontspannen slapen.)

En wat me het allerergste irriteert: dat je spreekt over "zelf de oplossing zijn" - nu, me dunkt, ik heb 4 jaar lang mijn verantwoordelijkheid genomen in die zin, dat ik naar eer en geweten alles deed, wat mijn cognitief therapeute mij opdroeg (zoals het

struikje toespreken, noem maar op). Maar helaas: het resultaat was niet echt om je tante aan te schrijven. (Bij triggers nog steeds dezelfde nare gevoelens zoals ronddraaiende maag - en de gedachte, dat ik nu dus xyz moet gaan doen.)
En als ik mijn emdr oefeningen doe of mijn emdr mevrouw opbel (of de andere technieken die de amygdala aanpakken) ook dat vind ik een manier van verantwoordelijk handelen. Die 2-deling (of zelf doen of ''praten over'' je amygdala) vind ik niet nodig.

Dani schreef:
Het is echt beslist mogelijk om zelf je eigen oplossing te zijn, en ik vind het belangrijk om dat wel te benoemen. Het voelt al machteloos genoeg om steeds zo bang te zijn, dan is het toch júist fijn om te weten dat het mogelijk is om zelf weer het roer in handen te nemen?

Jazeker is dat heel fijn.
En ook buten emdr zijn die mogelijkheden er.

Dus ik betreur met nadruk de 2 deling die kennelijk ontstaan is.

Ook op een cursus touch for health leer je tips en trucs, die werken: leg een hand heel zachtjes op je voorhoofd, bijvoorbeeld.
Er is een boekje van Peter Levine, met de wat pretentieuze titel "healing trauma" met een serie adviezen in een logische volgorde. Te beginnen met "maak een imaginaire bubbel om je heen en daar is het goed, daar schijnt de zon". En bijv.: leg een kussen pal voor je stoel en stamp daar op. (In termen van de amygdala: als die wil, dat je vecht of vlucht en je stampt op dat kussen, voelt dat als vluchten en zegt de amygdala:"Oh, gelukkig, je hebt de boodschap begrepen, je vlucht - dan kan nu de alarmbel uit. En dat is heerlijk: die alarmbel, dat is krek de angst.)(De britse website van amazon heeft het voor 9 pond zoveel.)

Dani schreef:
En als dat nog niet goed lukt kunnen daar meerdere redenen voor zijn. Misschien is de angst stiekem wel veilig, zodat je niet over andere dingen na hoeft te denken.

Ja, ook dat kan: bang zijn voor ding 1, om jezelf af te leiden van een veel grotere angst of een veel groter probleem nummer 2. Een goede psycholoog heeft die mogelijkheid in het achterhoofd - met zelfhulp is dat een beetje lastiger.
(Zij het, dat het wel mogelijk is: als je met zelfhulp voor probleem 1 ervaart, dat je jezelf rust, stevigheid, kracht, noem maar op - kunt geven, dan is daardoor wellicht "het eigenlijke probleem 2" niet meer zo onoverkomelijk...)

Dani schreef:
Maar begrijpen waarom je deze angst hebt kan al een flinke stap zijn naar een permanente oplossing.

Ja, van harte aanbevolen.

Dani schreef:
En om het te begrijpen moet je jezelf een beetje gaan pesten, moet je gaan ontdekken wat het met je doet als je er tegenin gaat.

Voor mij ligt in deze zin de nadruk op "een beetje pesten". Nou heb ik mezelf dus 4 jaar lang fiks gepest, dus helaas kan ik melden dat het pesten zelf geen garantie is voor resultaat.
Het is en blijft paradoxaal: als je alleen maar "je terugtrekt" en bot gezegd "de angst haar zin geeft" kom je er ook niet (doorgaans wordt de angst dan alleen maar erger).

**Geplaatst**: 20-09-13 08:44

Geplaatst: 20-09-13 08:44

Hoi Onley,

Wat een rotdag heb jij gehad...!!! Ik hoop, dat de huilbui opluchtte. (Het hoeft niet alleen een teken te zijn dat het niet goed gaat - een huilbui kan ook een onderdeel van de oplossing zijn.)

Maar wel heel leuk van die kapper! $*\o/*$ Geniet lekker van je korte kapsel!!
...en wie weet, is dat oook wel een goed recept voor een ander deel van de problemen...?

Je voelt je in je huis niet thuis, de orde ontbreekt. (Balen! En ik ken het van verbouwingen: het vreet energie.)

"Pak het kappersmes" en

"zet de boel zoals jij het al jaren wil"....

(...al is er een gedicht van Vasalis, waar de regel in voorkomt "...dat er een orde is, waarin ruimte is voor chaos".
Maar: ook dat is een orde, al druipt het er wellicht niet vanaf - al is het geen strak opgeruimd huis, er zit wel een bepaalde structuur in.)

**Geplaatst**: 20-09-13 08:55

Geplaatst: 20-09-13 08:55

De angst haar zin geven is inderdaad wel het slechtste dat je kan doen, dat zal iedereen wel met elkaar eens zijn

Het lijkt in eerste instantie misschien een oplossing om dingen die je bang maken maar te gaan vermijden, maar voor je het weet lig je de hele dag in bed en ben je zelfs daar niet "veilig" en dan heb je helemaal niks meer

Verder snap ik je verhaal, vind het alleen erg jammer dat je blijkbaar wel heel erg snel last hebt van irritatie en bibbers enzo die nergens voor nodig zijn

Er is wat mij betreft niks mis met de struiken en ritseltjes van Dani, is gewoon een prima voorbeeld en geen enkele reden om daaruit te concluderen dat ze iemand niet serieus neemt. Ook miszegt ze niks met haar ervaring dat je prima zelf de oplossing kan zijn...want daar heeft ze gewoon 100% gelijk in

KAN zijn. Wil totaal niet zeggen dat iedereen dat in elke situatie kan, dat beweert ze ook helemaal niet.
Dus op beide opmerkingen hoeft ze helemaal niet negatief aangesproken / afgerekend te worden

Ik zie veel onterechte irritatie en dat is helemaal niet nodig, maakt het leven er ook niet leuker op toch?
Maargoed dat is misschien net zoiets als angsten, het overkomt je of niet, ik heb zelf ook zat dingen die me irriteren terwijl het een beetje onzin is

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-09-13 21:05

Geplaatst door de TopicStarter : 22-09-13 21:05

leuk om te zien hoe iedereen op zijj eigen mabier met angst omgaat.
Voor mij ook leerzaam..

Ik ben keuzes aan het maken die ik erg moelijk vind. ( mijn paard staat te koop omdat ik het gewoon niet trek naast mijn werk en het gewoon niet meer gaat na alle teleurstellingen )maar ik ga daarna beginnen aan westernrijden wat ik altijd al heb willen doen ( gewoon les) en ga dingen voor mezelf doen om weer op de rit te komen.

Ik begin steeds meer te begrijpen dat mijn angst ook echt een cirkel is.. en ik zelf zorg dppr mijn angst dat de klachten er zijn.Maar vind het erg moelijk om als die klachten er zijn die angst opzij te zetten..maar ik wil hier weer uit, dus ga gewoon door.

**Geplaatst**: 22-09-13 21:37

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 22-09-13 21:37

ik doe op dit moment ook alleen dingen die ik altijd aan de kant had geschoven
ben weer gaan zonnebanken
heb me haren geknipt
heb vandaag me voet laten tatoeéren en ben weer fanatiek aan het rijden ik wil niet in deze angst cirkel terrecht komen. (blijven hangen)
werken doe ik nog niet (teminste niet mijn hoofdbaan) hier loopt binnekort me contract af wat ik ook zo laat gaan.
Die stress en druk daar is me te groot en te hoog..
Mijn andere baan doe ik wel nog steeds en blijf ik ook doen.

beweeg ook meer en probeer gezonder te eten.
doet allemaal erg goed.. al heb ik de angst nog niet 'verslagen'

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-09-13 21:42

Geplaatst door de TopicStarter : 22-09-13 21:42

onley schreef:
ik doe op dit moment ook alleen dingen die ik altijd aan de kant had geschoven
ben weer gaan zonnebanken
heb me haren geknipt
heb vandaag me voet laten tatoeéren en ben weer fanatiek aan het rijden ik wil niet in deze angst cirkel terrecht komen. (blijven hangen)
werken doe ik nog niet (teminste niet mijn hoofdbaan) hier loopt binnekort me contract af wat ik ook zo laat gaan.
Die stress en druk daar is me te groot en te hoog..
Mijn andere baan doe ik wel nog steeds en blijf ik ook doen.

beweeg ook meer en probeer gezonder te eten.
doet allemaal erg goed.. al heb ik de angst nog niet 'verslagen'

hier eigenlijk hetzelfde

Al heb ik een baan die van zichzelf erge stressmomenten kan geven, toch is die baan alles voor mr endie wil ik niet opgeven.
Ik wordt vooral moedeloos als het allemaal net wat beter gaat en opeens is er weer een klacht bij. kan ik echt wel janken..

**Geplaatst**: 22-09-13 22:36

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 22-09-13 22:36

janken is goed en gewoon doen
ik jank vooral als ik bij me vriendin ben dan kots ik alles eruit en gelukkig kan die echt er begrip voor opbrengen en denkt echt niet ' kijk die gek moet ze weer janken ' nee ze troost me juist en vraagt me dan ook hoe het kan dat ik me zo voel en ect

ik krijg zeker weer een terug slag ik heb gelukkig diazepam hier liggen voor als ik er echt niet meer uit kom
dan neem ik een halve tablet en dan is het weer een tijdje goed.

ik probeer echt me denkwijze te veranderen en me ' klachten van een andere kant te begrijpen bekijken '

wat ook wel helpt is het dragen van een armbadje en bij iedere rare gedachte/klacht je bandje te wisselen van pols of om te draaien ( als je zo een plastik bandje neemt) zodat je je ervan bewust word op het moment dat je nadenkt waar je dan ook over denkt en vooral ook waarom...en zet er dan een positieve gedachte bij.. ( erg moeilijk hoor)
het wisselen van je armbandje zal steeds minder worden dan...

**Geplaatst**: 23-09-13 08:54

Geplaatst: 23-09-13 08:54

Hoi meiden,
Goed bezig hoor! Maar je paard moeten verkopen midden in al deze stress, wat ontzettend! (Als het echt niet anders kan, dan kan het niet anders - maar wel heel erg rot! )

En het is idd zoeken: waar reageer je op en wat werkt (en zo ja: waarom).
Wat laat de stress afnemen, in hoeverre kun je tegen je angst in (kleine beetjes helpen, zo is mijn ervaring - te veel schaadt juist), jezelf afleiden, etc.

En bedenk idd als je moet huilen, wat een goede vriendin zou zeggen (veel mensen zijn erg streng voor zichzelf).

**Geplaatst**: 23-09-13 13:24

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 23-09-13 13:24

Ja te veel doet juist weer overlopen...
vandaag heb ik dan ook weer een mindere dag ook die horen erbij
bij het verwerkings proces

**Geplaatst**: 23-09-13 14:13

Geplaatst: 23-09-13 14:13

Hoi Onley,
bedoel je 'angst verwerken' of verwerk je (ook ng) iets anders...?
Sucses in elk geval - om ook op mindere dagen goed voor jezelf te blijven zorgen!

**Geplaatst**: 23-09-13 19:31

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 23-09-13 19:31

grotendeels de angst voor de angst..
ik blijf juist op slechte dagen goed voor mezelf zorgen juist hiervan voel ik me toch weer een stukje beter erdoor

Ik zit nu net in me stop week van de pil na 4 maanden aan 1 stuk door te hebben genomen
ik ben doodsbang dat ik een aanval krijg juist omdat ik deze toen heb gekregen nadat ik was gestopt met de pil
dus ik link dat nu hieraan wat natuurlijk niet de oorzaak hoeft te zijn ervoor.

**Geplaatst**: 23-09-13 22:13

Geplaatst: 23-09-13 22:13

Nee, rationeel heb je groot gelijk: het hoeft niet.
Maar helaas: je hebt te dealen met je amygdala en die denkt daar heel anders over.
Goed voor jezelf zorgen en jezelf zo veel mogelijk kalmeren maar!

**Geplaatst**: 24-09-13 07:12

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 24-09-13 07:12

Denk ook eens aan "angstdruppeltjes" die je langere tijd neemt, heeft mij volgens mij erg goed geholpen

Deze bvb, de man van deze website kan echt goed helpen

http://www.bachbloesemadvies.nl/bach-bl ... ngsten.htm

**Geplaatst**: 24-09-13 09:24

Geplaatst: 24-09-13 09:24

....en bedenk ook: "wij vrouwen" zijn het sterke geslacht. Fysiek is dat omdat de vrouwelijke hormonen stress heel goed kunnen bufferen. Alleen: in periodes zoals pal voor de menstruatie wordt de rekening opgemaakt.
Dus is het denkbaar, dat als de vorige stopweek zo heftig verliep, je bijvoorbeeld te vaak over je eigen grens bent gegaan.

**Geplaatst**: 24-09-13 13:46

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 24-09-13 13:46

ja dat denk ik ook

**Geplaatst**: 24-09-13 13:55

Geplaatst: 24-09-13 13:55

en dan is nu de boodschap, om je eigen grenzen goed te bewaken.

(Niet altijd makkelijk - maar het loont de moeite!!)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-09-13 12:44

Geplaatst door de TopicStarter : 25-09-13 12:44

pff twee goeie dagen en meteen weer een slechte erachteraan.
Heb al tijdje last van mijn linkerknie. geen pijn maar net onder knie aan bovenzijde gevoel dat er iets drukt. Soort band
Zit oo steeds aan mijn broek te sjorren omdat mijn gevoel zegt: er drukt iets en zot niet lekker. Voel een soort mijn broek, maaar dan heel zwaar.
Nu ging ik googelen en kom meteen bij ms uit

had ik nooit moeten doen natuurlijk, want nu ben ik weer bang.
Echt oliebol..

**Geplaatst**: 25-09-13 13:47

Re: ik ben zo bang!!

Geplaatst: 25-09-13 13:47

Op welke termen heb je gezocht in Google? En waar staat dat die klachten op ms kunnen wijzen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-09-13 14:24

Geplaatst door de TopicStarter : 25-09-13 14:24

Dani schreef:
Op welke termen heb je gezocht in Google? En waar staat dat die klachten op ms kunnen wijzen?

irritant gevoel in knie..toen kwam ik band om knie tegen en dacht ik dat is een goede omschrijving, maar daar kom je bij ms uit

**Geplaatst**: 25-09-13 14:41

Geplaatst: 25-09-13 14:41

Weet je..ik kan een paar websites (2 of zo) vinden waar ze het inderdaad over dat gevoel hebben, van een band om je knie. Dat wordt dan genoemd in de context van gevoelsstoornissen, van verminderd gevoel in de huid. Bovendien staat knie als voorbeeld genoemd, maar zou het in principe elk lichaamsdeel kunnen zijn. Er had ook 'arm' kunnen staan, bijvoorbeeld, en dan had je die sites niet eens gevonden.

En het is één klacht, die ook nog eens veel andere oorzaken kan hebben (want het gevoel wat jij omschrijft heb ik ook wel eens gehad). Dat wijst niet op MS. Echt niet. Als je hier last van had in combinatie met een rits andere klachten die allemaal op MS wijzen, dan zou je je terecht zorgen maken. En dan heb ik het over de belangrijke klachten, krachtverlies, coördinatieproblemen, algehele pijn; niet over tintelingen, pijnsteken, of vermoeidheid, want dat kan allemaal tientallen onschuldige oorzaken hebben.

Haal adem. Denk na.
Ik heb ook wel eens zo'n gevoel in mijn knie gehad en het was niets ernstigs.
Je hebt geen Grote Klachten die wijzen op MS (zoals de voorbeelden die ik noemde).
Je bent al een tijd bang MS te hebben maar die Grote Klachten zijn er nog steeds niet - misschien omdat ze ook niet gaan komen?
De klachten die je hebt kunnen ook onschuldige oorzaken hebben.
Als de website een ander lichaamsdeel als voorbeeld had gebruikt (arm in plaats van knie) had je de site niet gevonden en was je niet zo bang geweest.
Je hebt je eerder veel zorgen gemaakt en toen is er ook niks ernstigs met je gebeurd.
Als je toch MS hebt kan je het niet tegenhouden of veranderen dus heeft het ook geen nut je er druk over te maken. Je hebt het, of je hebt het niet. De kans dat je het niet hebt is heel veel groter dan de kans dat je het wel hebt.

Nomineer dit bericht ×